Uncategorized

En oogsten

Gisteren kon ik eindelijk weer naar de fysiotherapie. Na de gekneusde rib en daarna de gekneusde teen was er werk aan de winkel. Dat een en ander minder soepeltjes ging had ik al in de gaten. Het niet bewegen brengt grotere schade aan dan een mens kan bevroeden. Vorige week, bij het bezoek aan de tuin en de grasmaaier, was het een gotspe om het postzegeltje paradijs gemaaid te krijgen. Dat lag echt niet aan het feit dat de woelmuizen er een geheel eigen spannende invulling aan hadden gegeven,maar het was mijn eigen conditie, die sinds het hele ziekteverloop tot nul was gedaald. Vallen en opstaan, dat hoort er kennelijk bij.

013.JPG

Ik nam plaats in de wachtkamer. Er zaten twee mensen. Pas toen ik goed keek, doemde bij een van de vrouwen door de rimpels en het grijze haar heen, een gezicht op van lang geleden. We raakten aan de praat en omstandig en luid vertelde ze van de pacemaker die ze gekregen had. Tegelijkertijd schoof ze haar blouse naar beneden, zodat ik de witte pleister kon aanschouwen. Het uitspinnen van het hele verhaal ging in geuren en kleuren. Haar hele doopceel kwam langs. Zo gaat dat bij sommige mensen. Je geeft ze een vinger en ze nemen de hele hand. Ik had stof genoeg om een boek te schrijven. Binnen vijf minuten kende ik alle perikelen van het gezin en haar levensloop.  De fysiotherapeute kwam me verlossen.

Later las ik in de Zin het allerlaatste doorkijkje van zijn interviews met de interviewer himself, Rick de Leeuw. In mijn optiek is hij van grote klasse. Als ik iemand in de voetsporen van zijn geïnterviewden mee heb zien lopen, dan is hij het wel en daardoor ontstonden de meest prachtige, waarachtige verhalen. De ruimte die hij gaf om te mogen vertellen wat de beweegreden was om in het leven te staan, leverden legendarische intervallen en verhalen op. De sfeertekening was altijd zodanig dat je het gevoel had er bij te zijn, het mee te mogen beleven. De keuze van mensen lag qua beleving helemaal in mijn lijn, misschien was dat de reden, dat die maandelijkse lafenis werd wat het was. Herkenning, opdoen van andermans gedachtegoed, filosofische momenten, overpeinzingen die de moeite waard waren om eens mee aan de haal te gaan. Daarbij is Rick de Leeuw zelf een aardig en beminnelijk mens. Een loftrompet is hier op zijn plaats.

001

In dit laatste der Mohikanen staan de pareltjes op een rij. Een paar bladzijden vol levenslessen, voor elk wat wils. Dat is de kracht van een goede gespreksleider, die zo’n vertrouwelijke sfeer weet te kweken, dat je vergeet dat er een wereld aan mensen over je schouder aan het meelezen zijn.

Dat was het opmerkelijke gisteren in de haast lege wachtkamer. De luide toon waarop het gesprek plaats vond, gaf de andere wachtenden nauwelijks de ruimte om bij zichzelf te blijven. Het had het zelfde effect van een gesprek in een treincoupé of bus. Je wordt gedwongen mee te luisteren, de woorden vliegen naar je toe. Luid en overduidelijk en er zijn geen ontsnappingsmogelijkheden. In de supermarkt loop ik snel naar een ander schap of zoek mijn eigen stilte wel. Ik sprak weliswaar met gedempte stem terug, maar maande niet tot stilte. Misschien wel om het verhaal zo puur mogelijk aan te horen. Nelleke Noordervliet zei het bewonderenswaardig in haar verhaal met Rick: ‘De medemens biedt ons de mogelijkheid om met een ander paar ogen te kijken naar de wereld om ons heen. En als die medemens een open blik en een mooie geschiedenis heeft, is hij of zij een schatkamer vol nieuwe inzichten.’

Als je bij ieder verhaal dat je ter ore komt daar gehoor aan kan geven, krijgt het leven een andere dimensie. Ieder vogeltje zingt zo hij gebekt is en overal valt een hernieuwde kijk op hele of halve waarheden uit te filteren, dwars door alle uiterlijke vertoon heen. Met open blik en open oor de dag in en oogsten.

 

7 thoughts on “En oogsten

Comments are closed.