Uncategorized

Iedereen zal het weten

Het duurt even eer ik weet waar ik uit mijn droom in belandde. Het bed was tijk-zacht, de lakens krakend vers, een kussen te weinig, maar ik had de nood gelenigd door het extra dekbed uit de kast eronder te leggen. Ik was in Almelo, in het theaterhotel. Langzaam drongen de beelden weer tot me door en brachten me naar mijn pleisterplaats.

Zoonlief lag naast me in diepe rust. Buiten zorgde het licht van de lantaarn voor de herkenning, omdat het precies door een kier van het gordijn naar binnen viel als een langgerekte streep. Het licht gleed over zijn gezicht, waar achter de gesloten ogen de droom van een verse bruidegom bewaarheid werd.

 

Buiten klonk, als op afspraak, de roep van de Moskee. Een nasaal gebed, een paar seconden lang en vlak daarop sloeg de kerktoren vijf slagen. Verbroedering ten top. Het sloot prachtig aan bij het feest, de avond ervoor, waar we met Koerdische hartelijkheid onthaald waren en de schalen vol dampende lekkernijen stonden te wachten op de gasten. Het Henna-feest was een bonte verzameling van mensen. Iedereen warmde zich aan de overdaad en de gulle gastvrijheid van ouders, tantes, zus en oom, die dagenlang bezig waren geweest om  het eest te doen slagen. Er was plaats voor iedereen. Tot in de avond schoven ook de buren aan. Locatie was het grote plein achter het ouderlijk huis van de bruid, waar daardoor een geniale versmelting plaats vond, door de uitnodigingen aan de omwonenden.

 

 

Het ritueel van het feest zelf, waarbij de moeder op een passende manier afscheid nam vandaar dochter, die et ouderlijk huis zou verlaten en ik in de rol van schoonmoeder die de liefde afkocht met goud. Maar eerst was er een lange stoet van licht, met de kinderschaar voorop en daartussen in de tantes, die als nimfen met hun brandende lichtjes in de palm kwamen aangeschreden. Schalen met bloemen en overvloed bewerkten de hoop en de voorspoed. De bruid, het hoofd bedekt achter rode glimmertjes van de sjaal en de bruidegom met een lila sjaal om de schouders werden op een stoel geplant. De schalen draaiden rond boven hun hoofden. De handen van de bruid bleven angstvallig dichtgeknepen, terwijl de moeder van de bruid, souffleerde. Daarna brak de kleine gouden munt uit mijn hand het verzet en opende ze haar handen. Het kleine symbolische gouden muntje werd in de Henna gedrukt, die als een klein vochtig hoopje in de hand van de bruid werd gewreven. Daarna werden de handen in kleine rode glimmende ‘zakjes’ gestopt en dichtgebonden.

De bruidegom kreeg de henna om zijn pink gevouwen met een zijden roden zakje eromheen. Daarna barstte de muziek luid uit en verspreidde zich over de hoofden heen in de schemerende avond. Dansend werd er vreugde gegeven aandelen belangrijke stap voor moeder en bruid. De tantes namen bezit van de vloer en lokten met hun keelklanken en het klappen de bruidegom en de bruid. De raki vloeide.

Vandaag krijgen we nog een vervolg. Er is een scenario waarbij de Tapan en de Zurla zoonlief en mij beloofden op te halen bij het Theaterhotel. Als dat gebeurt zal iedereen in het hotel meedelen in de feestvreugde, want het schetteren en de ritmische klanken van de grote trommel stop je niet onder stoelen of banken. Daarna wordt de bruid gehaald bij het ouderlijk huis en zet de stoet zich voort naar de feestzaal. Een feest zal het zijn. Met deze uitbundige gastvrijheid, met een dergelijk onthaal, met zoveel gouden wensen kan de dag al niet meer stuk en iedereen in Almelo en verre omstreken zal het weten.

 

2 thoughts on “Iedereen zal het weten

  1. Gefeliciteerd nu en voor alvast. Wat een rijkdom je kind zo dichtbij te zien en te ruiken, zo mij ook deelgenoot maken van de kleuren klanken.

    Las deze week weinig.. dacht aan je kleedje en of het al zover was. Ja dus. Geniet verder met volle reugen voor zover je ribben het toelaten.

    Liked by 1 person

    1. De ribben gaan goed, de matras was te zacht, maar een kniesoor die daar op let…. Het wordt prachtig weer en met zoon en alle andere kroost is het de perfecte dag! Liefs en dank.

      Liked by 1 person

Comments are closed.