Uncategorized

Het grijze grauw

Terwijl de maanden van droge hitte en onbarmhartige zonneschijn alweer verbleekt zijn door de bij vlagen pittige regenbuien, stormt het in mijn hoofd nog maar om een ding. Jurk, outfit, moeder van de bruidegomstress. Als je in hetzelfde schuitje verkeert, ben je gewaarschuwd. Het gaat gepaard met gekneusde ribben, nachtelijke bijterijen in het tandvlees, wonderbaarlijk groteske dromen in wolken tule, voile en chiffon.

Gisteren zouden we er voor eens en voor altijd een einde aan maken. Weg waren alle cookie-sluipers met hun hele jurkenbestand. Ik kon ze met een veeg van het scherm af dirigeren. Zuslief kwam me halen. Waar ik nog dacht aan dat grote dameswarenhuis, waar je op de parterre al gesmoord wordt in een overmaat aan luchten en luchtjes en van goede huize moet komen om zonder gierende longen de roltrap te bereiken, dacht zus aan Bunschoten-Spakenburg. Het visserslatijn daar scheen verborgen parels in gesloten oesters te dragen. De winkel was open. Gelukkig maar.

Ik had gekozen voor totale overgave. Ik zou alles passen wat ze te bieden hadden of waar ze me in wilden denken. Er was een klein meningsverschil over taillehoogte maar ik hees me braaf in keurige pakken, rokken, blouses tot en met kanten tops met col. Buik en hammetjes zwelgden in de belangstelling en menig maat moest groter. Parels voor de zwijnen, zover was zeker. Amersfoort dan maar. Er was een winkeltje, wist mijn partner in crime. Willemijn en nog wat. Wandelend internet bracht uitkomst, achter de Kamp bevond zich de kledingwinkel van Arthur en Willemijn.

090De waspit van Breitner

We liepen door de nauwe straatjes met de witgepleisterde huizen en de heggenrank die, hoog opgeklommen over de rand heen, bloeide in volle wasdom. Het beeld vulde zich met de Waspit van Breitner, die gezwind door de straten ging. Met de rokken opgeheven snelde ze voor ons uit en bracht ons naar het walhalla voor de wijfelaars en radelozen. Toen ik binnenstapte spoedde de waspit door.

Zus schoot met geoefend oog langs de rekken en plukte het enige kleurrijke exemplaar eruit. Het bungelde aan het knaapje en kwam, zag en overwon. De haan kraaide victorie. Bij de eerste oogopslag wist ik dat ze het zou worden en dat het goed was. Zo makkelijk is het dus als iets aanvult, in plaats van op de gebreken blijft hangen. Naadloos en soepel gleed het viscose/chiffon over mijn hoofd. Haren los, zwierige sjaal en panty erbij. Klaar. Een rib uit mijn lijf. Ik gaf ze de gekneusde.

0032.jpg

Tweederde van de missie zat erop. Zus tikte een ragfijne witte blouse voor zichzelf op de kop en met een blij gemoed trokken we de schoenenwinkel in aan de andere zijde. Daar stonden ze in een adembenemende ‘ton sur ton’ met mijn nieuwe outfit. Drie verkoopsters keken met grote belangstelling toe en achter hun blikken schitterde afleiding. Ze hadden een gemoedelijk  laatste uurtje. Het was op de valreep van de koopzaterdag. Opgelucht, compleet met dure hebbedingetjes, schoven we een café in aan een tafel bij het raam. Het oog op de winkelende meute, de vermoeide voeten in rust en bestelden een glas wijn. Op de moeder van de bruidegom. Aan de overkant ving ik nog een glimp van de waspit, die haastig de steeg inschoot.

008

Op de terugweg spoelde de regen alle muizenissen van de afgelopen maanden schoon. In de zijspiegel wiste de regenboog het grijze grauw.

 

 

4 gedachten over “Het grijze grauw

  1. Mooi. En benieuwd hoe het eruit ziet. Zit een beetje in hetzelfde schuitje. Volgende maand trouwt zoon één voor de wet, maar zonder feest, terwijl zoon twee zijn verloving heeft aangekondigd mét een feest en alles wat erbij hoort.

    Liked by 1 persoon

    1. Super leuke tijd. Ik heb al twee keer de bruiloft van de dochters mee gemaakt. Altijd in ‘gewone’ winkels geslaagd. Maar als je iets ziet of aanhebt voel je direct: Dat s ‘m! Fijn Anna. Twee mooie feesten in het verschiet, want die bruiloft van de eerste zoon zal dan niet ver weg zijn! 😉

      Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.