Uncategorized

Zijn Dapperstraat

De tuin was uitverkoren door RTV Utrecht om  aan iedereen die daar belangstelling voor had, te tonen, waarom tuinieren zo fijn kon zijn. Ze kwamen gisteren opnamen maken. De reden was, dat het om een ateliertuin ging, waar ik, als het huis in goede doen is, schilder, verzen schrijf, aquarellen maak op de brede buitentafel en een beetje filosofeer midden tussen de bloemen en planten, onder gekwinkeleer van de vogels die er zitten, merel, mees en vink, graspieper en boomklevers. Dat vond ik een mooi gegeven. Niet alleen het tuinieren geeft voldoening. Alleen al er zijn is voldoende. De tuin is mijn eigen paradijs, ‘My womans cave’ zoals Mieke Siemons dat zo mooi omschreef. Het is geen hol waar ik  mijn prooi naar toe sleep, het is de plek om volledig tot rust te komen. Het zorgt voor balans.

046Domweg gelukkig

Ik was emotioneel gedurende de opnamen. Ik wist wat de oorzaak was. Maanden lang probeerde ik de oude al te bewegen naar zijn tuin te komen, die aan de mijne grenst, wat op generlei wijze lukte en nu stond hij ineens daar, te midden van zijn bostuin, om aan de opnamen deel te nemen. Ergens in mijn achterhoofd pratte een wolk van onvrede, een verongelijkt gevoel. Het klopte niet. Hij genoot al een jaar of twee niet meer van de tuin zoals het ooit was. Dat heerlijke oord van luieren in de hangmat, boeken lezen, een tikkie schoffelen tussen het opschietende gewas, hier en daar wat snoeiwerk. Langzamerhand had het onkruid de tuin over genomen. Hele spoken van kleefkruid groeiden tegen scheefgezakte bomen op en elke bloem werd gesmoord in hondsdraf en bosaardbei, tot ik het niet meer aan kon zien en het ben gaan opschonen. De bellen van elkaars tuinen bleven stil. Er was niemand anders dan ik om ze in beweging te zetten. ‘Klop, klop’ ging al lang niet meer op.

De opnames in de tuin van de oude waren in volle gang. Met het verstand op nul-hoe schakel je emoties uit-zette ik de ezel klaar, mijn op bosbes lijkende waterbellen, penselen, doekjes, foto’s. Een idyllisch tafereel in het struweel. De zon scheen, het was heerlijk stil toen ze me ging filmen en de vogels stemden in door goedkeurend hun trillers te laten horen. Eerst een toneelstuk met de oude, die aan kwam lopen en groette. Niet meer dan dat.

008.JPG De voorste boom is de appelboom.

Daarna kwam de literaire tuin aan bod. ‘De appelboompjes’ van Vasalis. Daar voelde ik hoe mijn gevoel uit de bocht schoot, maar dat kon ik verbloemen met het driftig roeren van de penselen. Daarna vroeg ze me het gedicht voor te dragen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ergens na de derde regel werd de keel dik, het gemoed liep vol en de woorden snoerden zich dicht. Ze vroeg naar het waarom van die emotionele uiting. Het gemis van de oude, schoot het door mijn hoofd. ‘De kinderen zei ik. Dat het leven eindig was en dat niet goed te praten viel voor mijn lieve telgen. Het roerde de juiste snaar. Om dat vermaledijde hart, dat niet had gedaan wat een hart doorgaans moet doen. Blijven tikken. Het had haperend gewag gemaakt van mijn te energieke leven. Het bracht een heel leven even tot stilstand. De kaarten moesten geschud en daarna kon ik weer door. Confronterend was de teloorgang van het onbezorgde. Alles kreeg betekenis. Tot aan de kleinste beweging toe.

water a la leonardoHet water spettert….

Ik schrijf liever, omdat het spreken me teveel raakt, dat piepen en gesmoord zoeken naar woorden, waardoor ik van binnen zoekend door mijn leven zou strompelen, als dat het enige was, dat ter beschikking stond. Maar er zijn de penselen die verwoorden en er is het toetsenbord onder mijn vingers. Daarmee komen de verhalen soepel en vloeiend en kost het me geen enkele moeite om onder woorden te brengen, wat diep van binnen bruist.

Het water spettert op mijn vermeende bosbessen, de zon schijnt, het gebladerte ruist en ritselt als ze weg loopt met haar karretje. ‘Dat is het enige dat telt’, denk ik, terwijl ze al op weg is naar de volgende. ‘Domweg gelukkig in de tuin’ niet meer en niet minder. Net als dichter Bloem in zijn Dapperstraat.

One thought on “Zijn Dapperstraat

Comments are closed.