Uncategorized

Zeeën van ideeën, zwembaden vol

Aan de overkant van het tuinencomplex ligt de bomentuin van de buurman. Daar, in de luwte van het bladerdek, gefilterd licht, ligt een golvende zee aan wit. Robuust en teer tegelijk. Haar schoonheid is overweldigend. Wie haar nadert zal op de blaren moeten zitten, want ze brandt van zich af. Het is de reuzenberenklauw. Hoe hou ik van haar als ze zich ontvouwt en de bloem langzaam te voorschijn popt. Er huist daar geen mens. Derhalve is er geen gevaar in deze tijd van het jaar met al die bloeiende berenklauwen. Een zee van wit ter inspiratie. Zo ver als het oog reikt, wijds en wit.

berenklauw.jpg

Daar moet ik aan denken als we tijdens het thema water het werk van de jonge Hockney induiken. De doorschijnende stille kracht van het water, soms gekaderd, soms water zover als het doek reikt, een zee van blauw. Het brengt me terug naar de herfst van 2017. Portugal in de brandende zon, het zwembad vanaf mijn balkon. Het huis voor ons alleen. Hockney, alive and kicking, onder mijn blik. Zelfs aan het strand vind ik hem, als ik daar het smalle duin af kom lopen, waar het strandpaviljoen haar parasols en ligstoelen in formatie heeft opgesteld. Met een paar stappen ben ik in de jaren vijftig. Het is te koud, maar het zand is bijna wit, de zee is blauw en de parasols zijn popart geel in het vroege ochtendlicht.

Hockney-portugal

We gaan diep vandaag. Van Monet naar Hockney.  Kouder en omlijnder kan de duik niet zijn. Van een paradijselijk sferisch tafereel dompelen we regelrecht het plastic lollipop-zwembad in. Met  acrylverf zijn de tinten hard en onbuigzaam. Zijn eros krijgt de gestalte van gebruinde torso’s en markante kaken. Mijn associatie voert over de crawl-arm van kleinzoon regelrecht de teil in, via het jaren zestig plastic badje van Mieke. Een decennia daarvoor stond op zaterdag de teil klaar en waren we één voor één de klos, de zes broers en ik. Schurende handdoeken wreven met stevige hand het lijf warm en rood tot brandends toe. Lieflijk maar spartaans. Zoete broodjes werden niet gebakken.

IMG_9055

De wereld boog en barstte. De weelde verschool zich achter het craquelé van de armoe. Mijn zoon zou rillingen krijgen van onze schuurpapieren handdoeken uit die tijd. De door wasverzachter wollige maatschappij maakt doetjes om zonder handschoenen aan te pakken. Badend in rozenwater of kamelenmelk. Verwend, in de watten gelegd, een zee van wit, zonder de blaren.

IMG_9053

Hockney friemelt er perspectief in of schildert het plat, voegt suggestieve spetters toe, en laat lichaamstaal spreken, zodat woorden overbodig zijn. De boodschap is duidelijk. Ik wil een zwembad met een bolle buik à la de rondingen in de ontwerpen van Raymond Loewy. Een zwemmer met zo’n befaamde colafles in zijn hand en de strakke parasols erachter. De lijnen van de patronen in het water zijn scherp, zigzaggend, in ruiten, doorklievend, of golvend. Het snijdt door het blauw in wit of alle tinten blauw, die je maar bedenken kan. Indigo, azuur, ultramarijn, kobalt, wede, pruisisch blauw, egyptisch blauw, mediterraanblauw, oceaanblauw of hemelsblauw. Het zwembad zindert in de lome hitte van de dag. De vleugels van een Chevrolet en wufte sjaaltjes om de hoofden van de meiden houden zich koest achter het badhok. Het is popart in een mannenwereld.

Ergens trilt een fietswiel na, als iemand oververhit rennend een duik neemt en het water bruisend wit op laat spatten, het zwembad van Hockney naar Nederland-fietsland vertaalt. Een zee van wit wordt het niet. Wat zou het fijn zijn om in die menshoge reuzeberenklauwen te darren, onbegrensd en onbevreesd. Af en toe het hoofd boven het maaiveld uit, zwemmen in een deken van wit.

mueck

In museum Voorlinden kan je onder het wateroppervlak kijken van zo’n azuurblauw zwembad. Het is een ervaring op zich, die als je boven op het rimpelende water kijkt een perspectivisch onmogelijke zwemmer laat zien, uitwaaierend zonder benen die moeiteloos crawlend de neerwaartse kracht tart. Iets verderop achter het schot is de parasol los geweekt bij een tafereel van Ron Mueck. Die heeft de ‘Beach’ het leven gegeven in jaren, oud, gerimpeld en zorgzaam zit het echtpaar daar, onder de gestreepte parasol, tot in lengte der dagen.

Zeeën van ideeën, zwembaden vol.

One thought on “Zeeën van ideeën, zwembaden vol

Comments are closed.