Uncategorized

Nooit meer

Vandaag las ik bij een trouwe blogger zijn stuk over knotsmoeilijke momenten. Na vandaag zal dat woord voorgoed een andere betekenis krijgen. Zijn moment heeft alles te maken met afscheid nemen van het leven. Het zegt ook in een woord hoe hij dat heeft beleefd. Alles hangt voor hem samen met het ene moment dat iemand vlak voor zijn ogen voor de trein sprong. De dood stond in haar lichtblauwe schoenen met het hakje, de gruwelijkheid van haar dood werd een detail. De eeuwige vraag die branden bleef heeft voor de machteloosheid van andere ‘knotsmoeilijke’ momenten gezorgd.

IMG_3038.jpg

Het verhaal pakt je vast en zet aan het denken. Mijn verpleegkundige leven heeft dood tot een basis gemaakt. Het delven van het graf begint al bij de wieg. De hoop blijft dat het lang duurt eer het zover is. Als iemand de negentig is gepasseerd heeft de omgeving geluk dat men zo lang die nabijheid delen kon. Er zijn wat voorwaarden aan verbonden. Aimabel zijn en gezond zijn toch minstens twee noodzakelijkheden voor een aangename ervaring. Het verpozen groeit tot de wens ooit zo oud te mogen worden.

Helaas gaat het vaker anders. Hoe ga je er als twintigjarige mee om als een oersterke vent vanuit een hoogwerker op zijn hoofd is beland en de broosheid zich gezwind over zijn lijf spoedt tot er nog maar een veertje overblijft. Zijn twee jonge kinderen en zijn vrouw sterven ter plekke voor een deel voorgoed met hem mee evenals mijn jeugdige onbezonnenheid. Neurochirurgie is een wereld van dood en lijden.

De student, recht van lijf en leden, ademt zwaar na een opgelopen infectie. Ik kijk naar hem in het steriele bed en ben kwaad omdat de artsen hem geen uitweg meer kunnen bieden. Het virus heeft zijn dodelijke werk al gedaan door al wat leven is te vernietigen. De nieren begeven het en daarmee is het doodvonnis getekend. De deur van de wc kan mijn opstandigheid in een karatetrap ternauwernood verdragen. 20 jaar. Een belofte voor een leven lang is in de kiem gesmoord.

2007-04-20Saintpaulia ionantha04.jpgKaaps viooltje(foto: wiki)

De vrouw met het lepeltje, die bij mij is gebleven, tot nu aan toe. Ze deed me postuum een theelepeltje cadeau voor de goede zorgen. Mijn dankbetuiging moesten tot de sterren en terug, omdat ze zelf de ogen al gesloten had.  De heer Huskens van 45 jaar op de longafdeling had een grapje uitgehaald met een verdord Kaaps viooltje en mij in het complot getrokken. Zijn benige gelaat, de wegkwijnende teerheid door de longkanker, maar de vasthoudende humor omtrent een nieuwe Kaapse viool waarmee we de oude hadden omgewisseld en de ongelovige blik  in de ogen van de collega, spraken goud. Herrezen uit de dood in de wetenschap dat dat voor hem niet weggelegd zou zijn. Galgenhumor.

Het gezin in mijn wijk, die tijdens de feestdagen maanden lang het laatste samenzijn vierden met hun geliefde. De tienerdochters die in het laatste uur sieraden van hem kregen, die tot persoonlijk bezit behoorden. Het wegslikken van de tranen, het koesteren van het verdriet en dat ene gevreesde moment, dat eindeloze lange duren van die laatste adem, het zuchten, het stokken en weer het zuchten tot er geen zucht meer kwam. De handen wringend in elkaar geslagen, verbondenheid als rode draad om de dood heen, als een draagbaar. Ga maar, laat maar los.

089

Het zijn inderdaad knotsmoeilijke momenten, maar als er afscheid genomen kan worden is het een zegen.Het is zoveel meer aanvaardbaar dan het plotseling vertrek. Ik schreef terug, dat er in dat laatste geval zoveel vragen bleven met een open eind. Te veel om op te noemen en genoeg om een leven vol te schrijven. Dat onderschreef ik met mijn eigen ervaring. Wat hadden we haar handen graag vast gehouden.

De dood in een oogopslag. Die blauwe schoentjes met een hakje, vertaalde zich in levenslang tot het volle besef ervan. Nooit meer.

2 thoughts on “Nooit meer

Comments are closed.