Uncategorized

De dag kon niet meer stuk

Voor het eerst, naar mijn beleving, snappen musea hoe het werkt. Ze zijn open op eerste paasdag. Op vrije en zon-en-feestdagen zouden vertier ende vermaak toegankelijk behoren te zijn. Iedereen heeft dan juist de kans om uit te waaieren en cultuur te snuiven. Zuslief en ik hadden afgesproken om naar Museum More in Gorssel te gaan. Hun spraakmakende modern realistische tentoonstelling sprak aan. Tot onze grote verrassing hing er ook werk van Pyke Koch, van Charly Toorop en van Dumas naast de semi permanente tentoonstelling van Verster, Ket, Mankes en Helmantel. Luilekkerland met al dat mooie werk in een prachtige nieuwe entourage. Wat zag het er goed uit. Ruim van opzet en volop de gelegenheid om de werken te bewonderen, ondanks de paasdrukte. Er waren meer mensen op het idee gekomen.

035De distelvink: Helmantel

Ik werd geraakt door de distelvink van Helmantel, die eigenlijk te hoog hing om goed te bewonderen en door een portret van het meisje met de witte bloem van Jan Mankes, maar ook door het grote doek met de klaprozen van Verster. Vaak zijn een paar doeken genoeg om je te laven. Soms moeten doeken ook eerst bezinken. Daarvoor neem ik foto’s. Om ze te laten bezinken en later weer op te roepen om ze nog eens en nog eens en weer te bestuderen.

086Het meisje met de witte bloem: Jan Mankes

Er hingen veel meer dode vogels tot zelfs geplukte hanen aan toe, maar geen van allen waren zo kwetsbaar in hun dood als de kleine vink. Het deed me denken aan de mussen van Michael Borremans, die ik in het Palais des Beaux -Arts had gezien en indruk maakten omdat ik net het Puttertje had gelezen van Donna Tart en daardoor intenser bezig was geweest met het indrukwekkende schilderij van Fabritius. Nu riep in een oogopslag de aandoenlijke kleine distelvink, meer dan morsdood en toch nog warm van leven, al die herinneringen terug. Wat één klein werk al niet los maakt. Hetzelfde gebeurde bij het meisje. Klein en overspoeld door ander werk van Mankes wekte ze door haar schoonheid alle aandacht. Omfloerst als ze was fluisterde ze geheimen.

075    Klaprozen (detail): Verster

De klaprozen van Verster brachten met de onverwachte zonnestralen de lente binnen. Ze stonden in een grote vaas, de bladeren waren al verlept en het zou niet lang meer duren of de bloemen begaven het ook, zoals een klaproos behoort te doen. Op de toppen van hun kunnen schitteren en daarna de teloorgang, het versterf. Zijn grove rake penseelvoering trof niet alleen het doek, maar ook mijn hart.

116-e1522639917350.jpgSepia spiegelschrift

Genoeg ingedronken. We vlochten er bezinning doorheen, door buiten in het vrije de beelden te laten voor later en ons mee te laten voeren door de schoonheid van het landschap. Zus wilde naar de IJsssel en het was tijd voor de dagelijkse wandeling. Het werd een dag met een gouden rand, omdat alles paste. We vonden een kleine parkeerplaats ergens midden in het landschap, waar we de auto kwijt konden. Daar liep een weggetje richting de IJssel. Met de wind door de haren was het genieten van het weidse glooiende uitzicht. Twee keer spotten we de majestueuze cirkelende vlucht van een ooievaar. De hekken hadden indrukwekkende namen om een boek mee te schrijven en in de plassen vormden zich de bomen van Jan Mankes in sepia.

De dag kon niet meer stuk.

4 thoughts on “De dag kon niet meer stuk

Comments are closed.