Uncategorized

Het proberen waard.

In een blog van Ate Vegter over zijn vader en het voorop lopen, door het aantal jaren dat je je ouders in leeftijd voorbij streeft, stond een alinea die triggerde.  Hij schreef: ‘Ik word zoals jij mij noemt.’ Het is de bekende spiegel die voorgehouden wordt en waar je naar gaat handelen. ‘Wat zie je er goed uit’ vertaalt zich ter plekke in een stralende oogopslag, omdat een compliment per definitie een werktuig is, dat glans geeft. Als je tegen kinderen zegt, ‘Wat ben je druk’ dan worden ze er in ieder geval niet rustiger van. Een opmerking als: ‘Wat kijk je chagrijnig’, zou onmiddellijk een vat vol zurige narigheid kunnen aanboren. In ieder geval zijn het geen constructieve bijdragen aan je staat van zijn.

006

Een van de ongeschreven gouden regels in het onderwijs is er zo een. Strooi niet met predicaten. Alles wat je negatief opplakt, krijg je drie keer zo hard terug. Hetzij in gedrag, hetzij  in een kiem voor een minderwaardigheidscomplex, hetzij in de vorming van een karakter. Uiterst precair is het om te zeggen, dat iemand bijvoorbeeld dom is, of gek. Dom of gek doe je, dat ben je niet. Het zorgt voor een wereld van verschil. Het uitspreken van je waardering heeft een omgekeerd evenredig effect. Daarvan gaan kinderen in het bijzonder en volwassenen in het algemeen meters groeien. Ze worden als was onder je handen en zijn tot grote hoogte te stuwen.

Mijn eigen ervaringen zijn er debet aan. Het minderwaardigheidscomplex dat mij is aangepraat als kind nam groteske vormen aan. Evenzo vrolijk heb ik ze leren tackelen, maar er was een hele lange adem voor nodig. Als je eenmaal die schurende pijn van buitengesloten worden, niet mee mogen doen in de vaart der volkeren, de laatst uitverkorene zijn, heb beleefd, dan wordt het voorkomen daarvan het allerbelangrijkste doel voor het opvoeden van je kinderen. Kost wat kost probeerde ik om Satansoordelen verre te houden van het thuisfront en als het niet lukte, leerde ik ze er mee om te gaan door het bespreekbaar te maken. Natuurlijk blijft, al was het alleen maar onder de puberale invloed, de focus op onvolkomenheden, maar ze werden niet extra aangescherpt, zoals bij mij het geval was.

032Elk vogeltje zing zo hij gebekt is.

Mijn hele leven lang ben ik de ‘kamerolifant’ gebleven met de enorme dikke benen. Zelfs nu nog. Als ik in de spiegel keek, dan zwollen ze ter plekke op tot ware gedrochten. Elke strakke spijkerbroek kon niet, kan nog niet. Ik geloof heilig in het verhullende wijde slobberleven. De trui waar in gewoond wordt, de broek die zwiert en zwabbert bij iedere stap. Het leven is zoals je het voorgeschoteld hebt gekregen.

Het heeft me in het oordelen van het ongerepte leven milder gemaakt. Juist in de groep ontdekte ik de wonderen van het positivisme en er is niets mooiers om mee te maken dan kinderen te zien, die in zichzelf gaan geloven. Welke blijdschap het oproept als ze denken, dat iets tot hun mogelijkheden behoort. Het is de vreugde ten top om die erkenning te zien voltrekken in hun oplichtende ogen, het rechten van de rug, de fierheid die uit de houding spreekt. Er mogen zijn op alle fronten. Meer heeft een kind niet nodig. Meer hebben wij niet nodig. Waardering en bewondering, twee druppels die een gloeiende plaat ongekende glans geven en het geloof er in.

img_8937.jpgDe glans, het geloof erin.

Ik moet nog een beetje schaven merk ik, hier en daar. Me nog meer laten leiden door mijn eigen gevoel. Dat is een queeste, die top-notch bovenaan prijkt. Trouw zijn aan jezelf. Geen sinecure, maar het proberen waard.

3 thoughts on “Het proberen waard.

  1. Tijdens het schrijven zat ik naast je…wat een herkenning, maar ook het besef bij mijzelf weer eens na te gaan hoe en wat weer eens bij te schaven.

    Liked by 1 person

Comments are closed.