Uncategorized

Ze bestaan

Het stadslicht van mijn kleine blauwe Prins, linksvoor, was uitgevallen. Schoonzoon maakte me er op attent en daarom werd de eerste gang naar de garage. Klaar terwijl u wacht en er was nog een wachtende voor mij. De mijnheer monsterde me bij het begroeten en vroeg of ik een dagje vrij had. Aarzeling van mijn kant, moeilijk of makkelijk, verzwijgen of delen. Dan in alle luchtigheid toch maar wel de aanduiding over het ziek zijn. Het bleek de opening voor een gesprek. Zomaar op een dinsdagmorgen een volkomen vertrouwd gevoel bij een volslagen onbekende. We babbelden honderduit, schoten van heden naar verleden, dwaalden door het oude Utrecht in het hippie tijdperk, zwierven rond de Harley Davidsons in New York en canada en vierden feest in de grote boerenschuren van Schalkwijk en op de eilanden bij Bon in de Vinkeveense plassen. Ik schoof zelfs nog de bus in om bij zijn juffrouw van de Velden op de kleuterschool in te vallen en zag in zijn ogen het kind van lang geleden, De klepperende voeten op het bruggetje, de school vlak naast de  kerk. Schalkwijk ten voeten uit. We schreven 1970 of daaromtrent.

010

We hadden de tijd. Ik had het plan China in een notendop aan te doen, door mijn geliefde programma van Ruben Terlou en zijn rondreis als tentoonstelling in het Hilversumse museum te bezoeken. Ook voor mijn toehoorder, begreep ik, strekte de dag zich uit in vrijheid. Aan het eind bedankte hij me hartelijk voor het gesprek. Het was ruim drie kwartier goed toeven geweest daar in die showroom tussen de kleurrijke nieuwe glanzende bolides. De blauwe werd weer netjes uitgereden en ik vervolgde mijn weg, terwijl ik na sudderde over het feit, dat er een klik voor nodig is om zo vrijuit met elkaar te kunnen praten en het idee te hebben dat je elkaar al jaren kent.

011.jpg

Ruben Terlou heeft een manier van mensen benaderen, die maakt alsof hij ze door en door kent. Zijn aimabele aandachtige manier van luisteren en kijken naar de verteller, een hand die even een bovenarm aanraakt, de vragen die hij stelt en regelrecht het persoonlijke leven raken, maken hem uitzonderlijk. Net als bij de Schalkwijker  die ochtend, leidt het gesprek al snel tot een diepere laag en boort herinneringen en verlangens aan. Bovendien zoekt hij naar de beleving. De man die een hoge toren bouwt tot in de hemel, zodat zijn broer weer terugkeert uit de dood, neemt hem mee op diens pad het wankele bouwwerk in, waar al zijn hoop op geschoeid is.

030

De tocht met een huisarts brengt hem regelrecht middenin de kamer bij het intieme stervensbed van een oude man, omringd door familie. Niemand verblikt of verbloosd. Ruben mag, als een veredeld gezinslid, de omgeving filmen, de man, de beker naast het bed, het papieren relikwie dat mee het graf in zal gaan.

044

In zijn ongeremde manier van benaderen schuilt de kracht van de meest onvoorstelbare onthullingen, met tussen de regels door de beleefde en gehoorzame karakters van het grote China in de antwoorden. De kleine voetballer, die in alle eenvoud bescheiden het dualisme vastlegt. ‘Als ik zeg dat ik goed ben, loop ik naast me schoenen. Als ik zeg dat ik het niet kan, ben ik onzeker en moet ik terugvechten.’

Ruben Terlou vangt alle belangrijke noten, die het Chinese levenslied vertolken. Ontmoetingen in een notendop in alle openheid. Ze bestaan.

3 thoughts on “Ze bestaan

Comments are closed.