Uncategorized

Wat een heerlijkheid

Het druilde van de regen. Buiten was het kouder dan ik binnen had bedacht. Te dunne lavendelblauwe sjaal om mijn nek, maar niet getreurd. Ik zou vriendin, mijn duo, mijn ‘tweehandenopeenbuiknaarkinderentoe’ gelijkgestemde geest meenemen naar Voorlinden. Door mijn enthousiaste verhalen en de uitnodigende fotoreportages die de noodzaak onderschreven van het mogen indrinken, werd het haar stille wens om het zelf te mogen ondergaan. Onderdompelen in schoonheid en vragen, je laten overspoelen en overdonderen, weldadige ruimte en stilte ervaren in het hoofd, dat brengen musea. Er is altijd weer bij elke tentoonstelling of collectie de kracht van het denken, de filosofie en later als herboren en onder de indruk, met ‘gedachten voor een lifetime’  het gewone leven instappen. Zelfs in het geval van een tweede of een derde keer, blijkt maar weer.

023

Ik geniet op de eerste plaats van haar eerste reacties bij het zien van de prachtige ambiance, de architectuur, die zich weids en nog naakt, nu de tuin pril voorjaar luidt en nat en verborgen spriet, zich uitstrekt. Binnen is de verbazing zo mogelijk nog groter bij het zien van de brede zichtlijnen die het gebouw doorkruisen, de weldaad van een volmaakt in alle rust kunnen doorlopen van de tentoonstellingen en collecties. Ik kijk door haar ogen mee. We staan bij de spiegelwand van John Armleder. Spark, spark, Spark is de titel en de sprankeling ontstaat als we ons er zelf in spiegelen, moeten grinniken om het effect door de bolling van het plexiglas dat zich spiegelt in zwangere buiken, holle ruggen, langgerekte ‘Small Faces’ en vice versa. Als een klein kind enthousiast erop toe loopt en kraaiend voor haar beeltenis staat, krijgt de sprankeling een extra gave lading, de verwondering twee turven hoog ten voeten uit.

028

Vriendin stelt vragen en maakt opmerkingen die elk werk op zich nog een extra dimensie meegeven. Bij Sparrow van Johan de Wit, het meisje en het musje vult ze de zorgvuldige interesse in elkaars doen en laten aan met de constatering dat ze elkaar begrijpen. Meer is niet nodig om het beeld allesomvattend te laten zijn.

152.JPG

We zitten een tijdje in de gang met de groene banken met een fantastisch panorama van het buitengebied.  Er ontspint zich een schilderij in een schilderij door de bermmaaier, die schijnbaar onverstoorbaar de bermen maait in de stromende regen met zijn bosmaaier, maar kennelijk toch de blikken voelt, zich omdraait, zwaait naar die twee  vrouwen op een van de banken in die verlaten gang, zich weer omdraait en onverstoorbaar verder gaat. Alleen met zijn gedachten in het aanhoudende huilen van zijn maaier en het onverdroten voort druilen van de regen op zijn groen gejaste gestalte.

De neonletters boven zijn hoofd ‘WheredoIandandyoubegin’ vormen te samen met de man het plaatje tot dit perfecte beeld. Zo versterkt, onbedoeld, het onderhoud van een landgoed het kunstwerk van Shilpa Gupta. Daarom heeft het betekenis, om wie het ziet, om wat het doet, om het uitvergroten van een moment. Het is precies wat de kunstenaar voor ogen heeft. Ze wil een wereld oproepen aan beelden en gedachten , grenzen verleggen, een nieuwe betekenis geven aan de waarneming door de aanvulling van onze eigen associaties en herinneringen.

050

Ik verkneukel me om het effect dat het analoge bord zal oproepen met de indringende tekst en het staccato neerdalen van de hamerslagen van letters op het bord en wat de Speaking Wall zal oproepen. Onder alle indrukken vervagen voor het heden de vragen, maar een volgende keer zal er een antwoord komen. Het zwembad, de muizenlift, het aandoenlijke uit haar voegen gebarsten oudere echtpaar onder de parasol, de klankbetovering in Richard Serra’s ‘Open ended’ waar geen eind aan komt omdat de echo voortduurt en het koper haar haar in ton sur ton omarmt.

077

Het is een walhalla van indrukken en opgedane emotie, teveel haast voor een dag. Bevlogen sparren we nog even na, komen op eigen creaties uit en spinnen een universum, ons eigen universum, grenzeloos en breed aan creativiteit. Wat een dag. Wat een heerlijkheid.

166.jpg

One thought on “Wat een heerlijkheid

Comments are closed.