Uncategorized

Vrank en vrij

Ik nip de warme koffie naar binnen alsof het vloeibaar goud is. Ineens krijgt eten en drinken een nieuw elan, nu het onderzoek van me vraagt twee uur van te voren niet meer te eten en te drinken. Ze gaan een moeilijke meting doen om de spiermassa te wegen. Het is een bio-elektrische impedantiemeting om een goede beoordeling te krijgen van de voedings-en hydratatietoestand van een mens in het algemeen en die van mij vandaag in het bijzonder. Ziezo. De mevrouw achter de balie van de longpoli moest het uitspellen en daarna opzoeken wat een dergelijk onderzoek inhield.

IMG_2789.jpgTekendagboek.

Wat er met die info gebeuren gaat weet ik niet. Er volgen nog twee onderzoeken achteraan, te weten de longfunctie en de ademspierkrachtmeting. Die laatste kende ik ook niet. Hoe veel kracht heb je om in en uit te ademen. Alles wordt in werking gezet omdat de benauwdheid weer was toegenomen. Ik kan niet meer onhoorbaar naderen. Het doet mee denken aan die ene keer, dat ik een wandelingetje bij de Lek ging maken en in mijn enthousiasme het gekwinkeleer van de vogels wilde opnemen. Toen ik thuis aankwam bleek het een lied van ‘een hijgend hert der jacht ontkomen’. Het was een pijnlijk heldere confrontatie. Wonderbaarlijke gatenkaas met het ouder worden.

Ik heb te doen met mijn mede collega hartlijder die, na een grote openhartoperatie vier maanden geleden, eigenlijk een ‘als herboren’ fysieke toestand in het vooruitzicht was gesteld en zich nu alleen nog maar benauwder wist. Hij voelde zich bekocht. De fysiotherapeut vertelde aarzelend dat het een half jaar tot een jaar kon duren eer men na een dergelijke ingreep weer een beetje de oude zou zijn. De aarzeling duurde net te lang om de geloofwaardigheid een bedding te geven. Ik zag in de ogen van mijn makker de lijdzame strijd, de angst en het ongeloof opwellen. Je moet een goede therapeut zijn om dergelijke kreukels weer glad te strijken.

Het is een wonderlijk gegeven om met de lotgenoten samen het precaire onderwerp ‘angst’ aan te snijden. Doorgaans vervliegt het uur in een luchtigheid van grappen en grollen, meestal met een wat cynische inslag. Het is kenmerkend, omdat men niet wil blijven hangen in geweeklaag. Het voelt al of we veel meer aan het piepen zijn, terwijl het niet anders is dan de invulling van alledag een plek te willen geven. Als je wat mankeert in welke vorm dan ook dan bestaat het leven ineens uit lijf en leden en de kommer erom, angst en onrust over het verloop. De verwerking kan bijna niet anders dan over het je tegemoet tredende ongemak gaan.

327

Ik geniet van de slokjes warme koffie en straks volgt nog mijn chemisch ontbijt. Daarna kan ik er wel even tegen. Helaas was het onderzoek op een tijdstip waarop een langzame dag wel midden in de nacht of daaromtrent moest beginnen. Half negen in Leidse Rijn, de uitslag vrijdag in Houten. Ja ja, we reizen wat af met al die verschillende vestigingen van het ziekenhuis. Het is maar goed, dat de kleine blauwe Prins me trouw overal naar toe snort. Hij zorgt ervoor dat mijn mobiliteit in topvorm is, buiten de wandelingen naar de verschillende afdelingen toe. Een kniesoor die daar op let. Nog even en ik hospitaliseer. Dat wil ik jullie niet aandoen. Dan krijg je alleen nog maar blogs over de zelfkant van het leven. Voor die tijd hoop ik weer buiten de muren te treden. In ieder geval krijg ik zicht op kracht en spiermassa. Die bielzen van armen moeten terug. Nog even stug blijven oefenen dus en ademhalen. Het liefst vrank en vrij.

Een gedachte over “Vrank en vrij

Reacties zijn gesloten.