Uncategorized

Maak de weg vrij

Iemand had gisteren tijdens een feest een opmerking, waar ik bewust niet op in ging, omdat ik wist dat de discussie zwaar zou worden en de gelegenheid er zich niet toe zou lenen. Zoiets als de verkeerde jurk tijdens een dresscode. Dit ging ook over kleding. Hij zei: Dat is de reden dat ik voor een schooluniform ben. Met mijn vrijgevochten inslag is dat even diep zuchten. De voorliggende redenen sneden hout, de oplossing ging wat mij betreft mank. Aan de andere kant had ik in mijn optiek over het schoolse leven wel degelijk een gefundeerde mening over kleding.

Hij was er voor, omdat er in zijn ogen teveel gepest werd en buitengesloten werd omwille van het uiterlijke vertoon. In dat laatste had hij absoluut gelijk. Er zijn heel wat mensen die school zien als een etalage, waarin men kan aflezen hoe groot de welstand is van het gezin en hoe goed het kind verzorgd wordt. Dat wordt navenant uitgedrukt in dure merkkleding. Het zegt helemaal niets over  het welzijn van het kind en dat is iets wat ik jarenlang probeerde duidelijk te maken aan deze najagers van het geluk in uiterlijk vertoon.

002

De eerste ouderavond van het jaar begon op school steevast met een praatje over de visie van het Jenaplan onderwijs in het algemeen en wat dat voor de kinderen die onder onze hoede werden gesteld in het bijzonder. Ik wilde dat mijn kinderen franck en vrij, sans gene voor wat dan ook, hun leerzame leven mochten leiden en mijn duo was het daar geheel en al mee eens. Dat betekende dat we de ouders op het hart drukten hun kroost vooral geen dure kleding aan te geven. Een ochtendje meedraaien betekende lijmvlekken, ecolinevingers, verfspatten, aardewroeters, zand en moddermonsters. We zijn een atelier oreerde ik, daar mag geëxperimenteerd worden, daar moeten kinderen vrij mogen zijn in hun beleving en niet gehinderd door het feit dat ze met hun mooie nieuwe lakschoenen of hun prachtige nieuwe broek niet de zandbak in mogen.

048

Ze mogen ontdekken waar grenzen liggen, welke eigenschappen het materiaal heeft, welke vaardigheden ze ontwikkelen ten opzichte van die eigenschappen, het leven is een feest als ontdekken en experimenteren vrij baan krijgt en de verwondering niet aflatend aanwezig is. Het liefst had ik ze zelf een ochtend in mijn vingers gehad om te laten zien hoe het werkt en hoe blij we daar met elkaar van zouden worden. Ateliers draaien was een feest, want dan kon je helemaal groots uitpakken  maar het mooiste wat me overkomen kon, waren de dagen die in een opeenvolging van ervaringen zich afwikkelde, waarbij het een het ander opriep en niet zelden niet alleen de kinderen maar ons ook in vervoering brachten. Projectonderwijs is zo rijk, als je de teugels durft te laten vieren, het kind gelijkstelt aan je eigen vermogen en samen de ontdekking aan te gaan.

046

Er waren altijd ouders bij, die mooi boven gelukkig bleven stellen. Dat was bij ons in de groep niet handig. Sterke lijm krijg je bijna echt niet uit je kleding, maar sterke lijm is het enige dat alles aan elkaar kon plakken, waardoor datgene wat we aan het maken waren stand hield en niet als een plumpudding in elkaar zakte. Sterke lijm hield het animo om het experiment aan te gaan hoog. De kunst van het leren is te blijven verwonderen in welke vorm dan ook.

Uniforme kleding geeft een wee gevoel. Gek genoeg strookt dat in het geheel niet met mijn kabouteruniform van lang geleden, waar ik erg fier op was als ik het over mijn schouders kon laten glijden of de wijze waarop ik glom van trots als mijn vader in zijn keurige blauwe indrukwekkende uniform zijn been over de stang van de dienstfiets zwaaide.

003

Uniformen zijn niet nodig, de vrijheid om te experimenteren wel. Geen ratrace van moordende concurrentie van ouders, door alles in overtreffende trap te organiseren. Het leven is een groot atelier. Ruim baan voor de ontwikkeling van het kind. Maak de weg vrij.

One thought on “Maak de weg vrij

Comments are closed.