Uncategorized

Het hoogste goed

‘Er is te weinig lege tijd’ lees ik in een interview door Sofie VanLommel met Joke Hermsen in Blendle. De woorden blijven hangen als een laaghangende mist op een stille lentemorgen, zoals nu waarbij de zomerklok me een uur heeft afgenomen. Ze doelt daarbij op het gebrek aan informatieverwerking. We hebben in een oogwenk wereldse informatie onder handbereik, maar niet voldoende tijd om het tot ons te nemen. Ik merk het zelf ook. In plaats van de rust om het boek te lezen, draai ik rond in scannende berichten.  Het gebrek aan concentratie speelt ongetwijfeld een rol, het te kort aan focus evenzeer. Deze voorlopige doelloze zwabberperiode helpt niet mee. Hoe vaak heb ik me niet voorgenomen om lijsten te gaan maken  en hoe zeer heb ik ze niet even vaak losgelaten. Het gaat ‘s morgens al fout. Mijn lege tijd verdient op dit ogenblik haar predicaat met verve, maar anders dan Joke Hermsen het bedoelt. What’in a name.

 zandloper-van-glas-30-cm

Vandaag wordt mijn schoonmoeder 96 jaar. Respectabele levenslengte, vief als een kievit, tonnetje rond en rimpelloos. Ze heeft nog nooit nagedacht over verschillende tinten tijd.  In het interview wordt de herinnering bestempeld als gevoelde tijd. Als voorbeeld geldt de terugweg die altijd korter lijkt dan de heenweg.  Wat als er maar een weg is, als je niet weet of je al op de terugweg bent, schiet er door mijn hoofd. Het leven is , goed beschouwd, een grote terugweg, omdat alles wat geweest is niet meer weerom komt. Daar zou ik graag eens een sparretje met de kinderen mee op willen zetten. He zouden zij er tegen aan kijken.

De tijd keert om

Ooit, in het rijke verleden, had ik een project over tijd, waarbij we via allerlei omzwervingen erachter kwamen dat in elke zin wel een of meerdere  tijdaanduiding zaten én dat iedereen een vader en een moeder heeft gehad. Geen onbelangrijke constateringen voor een groep vier tot zesjarigen. We speelden het boek na van Heleen Vissinga met de intrigerende titel: ‘De tijd keert om'(Mo treek dijt ed) en hadden de tijd van ons leven. Niets was zo spannend en interessant als die gedachte om achteruit te kunnen leven. Als je een briefje vindt op de kast met ‘Lees dit niet’ zoals het jongetje in het boek, dan ben je al te laat. Ik kon de ontzetting in de ogen van mijn kleine denkhoofden in de kring lezen. Het noodlot werd hier op elke wijze getart. Dat lieve jongetje zou terug in de tijd altijd te laat zijn.  Maar wat zegt dat over ons?

015 Hier ben ik de tijd ver vooruit.

Zo filosofeerden we door tot in het oneindige. Tijd is bij uitstek geschikt om mee te stoeien, op welke manier dan ook. Herinnering is voor mij meer dan alleen gevoelde tijd en dat is weer wat anders dan gevoelstijd, die de duur van de terugweg aanduidt. Daarom heb ik kinderen nodig. Voor het betere sparwerk. In mijn hoofd vormt zich langzaam een bewustwordingsballonnetje. Het zet deuren open die nieuwe mogelijkheden aanboren.  Het is een feit. Informatieconsumptie is alom aanwezig, maar de verwerking ervan vergt meer. Niet alleen tijd, maar ook reflectie. De grijze cellen missen het klankbord.

Mooie constatering aan de hand van het rusteloze scherm, volledig zelf uitgeplozen in alle rust. Zo zie je maar, tel de zegeningen en laat de rest. Tijd aan jezelf is het hoogste goed.

 

One thought on “Het hoogste goed

Comments are closed.