Uncategorized

Ik kom terug

Ik zit in de wachtkamer van Zorg voor de Zaak, mis de verse koffie, de afleidiende filmpjes aan de muur, desnoods een lekker deuntje muziek, zoals bij de tandarts, die ervoor zorgt dat ik me totaal ontspannen in haar stoel vlei. De tafels, robuust vervangen door zakelijk eiken met staal, de beduimelde eeuwig niet interessante lectuur erop, de Heugaveld tegels in een schreeuwend roze/rood/paars eronder.

119

Ik leid mijn gedachten naar het licht. Daarvoor moeten ze langs de kale wanden naar boven toe, want de nok bestaat uit systeemglas of kunststof. Ijzeren deugen doorsnijden het zerk. Gevangen in een wereld van sombere gezichten. Af en toe klinkt er een hoorbare zucht. Geen vriendelijke open balie waar je je moet melden maar een kippenhokje, waar achter de balie een alleraardigste betrokken mevrouw schuil gaat achter haar grote allesweter, het scherm.

117.jpg

Af en toe vang ik nog net een glimlach van haar op. Een voor een worden mensen weggeroepen en komen weer terug lopen. Ik verbaas me dat sommige met z’n tweeën zijn. Maar ach, dat is mijn eigen deformatie. Ik doe heel vaak de bezoeken aan allerlei instanties alleen. ‘Dop je eigen bonen’ is een gegeven dat ons thuis met de paplepel werd ingegeven. Dat heb ik in het leven iets te sterk uitgewerkt. Het zorgde ervoor dat ik menigmaal een deur, die geopend werd, even hard heb dichtgeslagen. Geen onwil, maar gewenning. Die Bonen en de vuile was die je binnen de deur diende te houden. Privé en de buitenwereld strikt gescheiden. Een mens leert gelukkig zijn leven lang. Dat raakte ik op den duur kwijt, maar ik reken me altijd nog veel meer mans of liever ‘vrouws’, dan ik in feite ben.

Ik was veel te vroeg, had eerst verloren rond gelopen op het verkeerde stuk Kanaalweg en was daarna al hijgend en met een belletje erachter gekomen dat ik te vroeg naar de afspraak wilde. Een uur later pas, want nu was mevrouw Zus en me Zo aan de beurt. Ik wenste mevrouw Zus en me Zo via de welwillige informante succes en dook de Bouwmarkt in op zoek naar nostalgische hangplanten om een heel uur stuk te slaan. Ze hadden niet wat ik zocht aan geborgen verleden. Daarom was ik ruim een half uur te vroeg in de wachtkamer van Zorg voor de Zaak en kon ik elk detail minutieus de revue laten passeren. Het vriendelijke gezicht achter het scherm had me opgetogen meegedeeld dat ik een brief van februari had gebruikt, waarop half elf prijkte en niet de half twaalf van een maand later. Niet zij waren in de war, maar ik. Zij verblikte of verbloosde niet in al haar vriendelijkheid en ik besloot daar in mee te gaan.

116

Wachtkamers zonder afleiding zijn een bron van het kleine vermaak, want de projectie valt op alles wat aanwezig is. Eindelijk werd ik geroepen. Kordate mevrouw, afgemeten handdruk, blik van herkenning en het voorbenen naar de kamer. Na mijn relaas, een feitelijk verslag, de diagnose. Voorlopig volledig arbeidsongeschikt tot alle onderzoeken en bezoeken achter de rug waren, aangevuld met wat verhalen van ‘erge’ gevallen in de overtreffende trap. Nog even de ins en de outs doorgenomen en daar stond ik met dezelfde gründlichkeit weer buiten, binnen tien minuten.

Vonnis in een stempel op het voorhoofd gedrukt of toch niet. Niemand was verbaasd of keek er van op toen ik de trap af daalde. Ze keurden me geen blik waardig. Onbestemde gevoelens kennelijk vastgehouden door beduimelde blaadjes en hier en daar een Iphone. Onzichtbaar arbeidsongeschikt, ook dat nog. Ik wist dat het zou gebeuren en toch is het ineens een zekerheid die de tredmolen in werking zet. Sussend einde van mijn gouden loopbaan, gelukkig een afscheid op mijn eigen vertrouwde school met liefde beleefd en nu tussen de wal en het schip zachtjes over boord van de arbeid gegleden.

Zo dramatisch is het niet, al had ik een en ander anders voorgesteld. Er zijn mogelijkheden te over, maar de constatering van het feit in een nuchtere zakelijke omgeving is een andere dan de ginnegappen, die ik er met mijn mede hartenvrienden op de revalidatie over maak.

Ik hou vast aan het laatste mét de oude energie, die in een nieuwe, andere baan om het bestaan wordt geleid. Al weet ik nog niet hoe, Wereld, ik kom terug.

 

4 thoughts on “Ik kom terug

Comments are closed.