Uncategorized

Nu de wandel aan te gaan

Het is al laat. Normaliter lig ik lang en breed op een oor. Vandaag kan ik niet slapen. Er zijn een aantal factoren, die bijdragen aan mijn peinzend gemoed. De vraag van een van mijn vriendinnen vandaag, hoe dicht ik bij mezelf durf te zijn en blijven. De zorgelijke blik van de longarts bij het zien van mijn benauwde staat van zijn na het aantrekken van een t-shirt en een trui en de uitvoering van het Gesammtkunstwerk ‘Waarheen leidt de weg’ onder regie van Ellen Blom. Zes verschillende verhalen over de levensweg die een mens te gaan kan hebben. Het was, in al die zes gevallen, een door omstandigheden gekozen weg, moeizaam vaak, met obstakels. Vormend, vullend, voegend. De prachtige uitvoering waarbij muziek en koor indringend deze wegen leiden, haken diep in en laten niet los. Ik moet het afkijken tot het einde. Een requiem, het eerbetoon aan deze zes getrotseerde wandelingen door het leven, een afscheid van de gebiedende bron.

IMG_7512

Alsof het vandaag de dag van bezinning bij uitstek is wandelen vriendin en ik in stilte de majestueuze lanen van het oude Amelisweerd af. Het leven komt tot ons in al haar details. De specht die zijn weg kiest en hamert op de boom, de buizerd die zijn boodschap roept naar de eindeloze verte achter de hoge kruinen in de hemelsblauwe lucht. De kleine vink die in alle eenvoud op een paar stappen afstand gewag maakt van zijn aanwezigheid. Het bos ritselt en ruist door de weldadige stilte heen.

Het indringende gesprek daarna zet mijn denken op een ander plan, roert toegedekte waarden aan en diep weggestopte emotie. Door pijn en verdriet te benoemen mag het er zijn, hoeft het niet verbloemd te blijven in mooie bewoordingen of een positieve draai. Tegelijkertijd vraag ik me af of positief benoemen van het leven per definitie de rauwe randen van het leven verloochent, of dat het er mag zijn naast elkaar. Waarom benoem ik ze dan niet vaker. Is het de angst voor de ontmoeting met die schrijnende kanten van het leven en haar onherroepelijke eindigheid. Tijdens het muziekstuk ‘s avonds, dat in indringende klanken tot me komt, waarin men schetst hoe geloofsovertuigingen en levensbeschouwingen bepalend kunnen zijn voor het leven, tolt en roert gevoel, woedt haar weg in vragen en een zoektocht naar antwoorden.

In een samenbundeling van indrukken maken sommige impressies zich toch weer los om door te blijven pratten in mijn hoofd, tussen de beelden door die op het netvlies zijn verschenen. Ik ben er nog niet los van, ik heb geen idee waar deze weg toe leiden zal. De hele avond staat in het teken van een leven met een moeizame voedingsbodem, geen huisje boompje beestje, maar het ontwortelde leven, dat toch een weg heeft weten te vinden. ‘Luister naar je lichaam’ heeft een andere betekenis gekregen na vandaag, maar de ware oorsprong ligt dieper nog, dan die van dit moment. ‘Laat het leven toe’ is wat er in me opkomt, laat het toe in haar liefde en haar lijden met haar zonlicht en met de zware slagschaduw aan bewolking. Vindt balans in haar veelzijdigheid. Geef het een stem.

IMG_7507

Het verhaal van de Turkse vrouw in de uitzending van vanavond blijft daarom dicht bij me. Haar ontroering wordt de mijne als ze vertelt, hoe haar te jonge moeder haar zelfgekozen uitweg heeft gevonden, omdat ze geen stem meer had voor alles wat haar overkomen was. Haar kind-zijn had men weggenomen eer het tot volle wasdom was gekomen. De dochter besloot om haar moeder een stem te geven door er te zijn en van zich te laten horen, door op te staan tegen de geldende regels en normen. Wat een dappere moedige vrouw. Wat een heldendom. Die weg, het vinden van de stem voor mijn waarheid door er simpelweg te mogen zijn, ligt in al haar facetten open. Nu de wandel aan te gaan

One thought on “Nu de wandel aan te gaan

Comments are closed.