Uncategorized

Aangekleed gaat uit

Voor een herinnering van vroeger die ik ooit geboekstaafd heb in mijn aantekeningen van een aantal jaren geleden, spitte ik hersenspinsels door.  Ik zocht een stukje over mijn moeder, die zich opmaakte voor een avondje uit. Ooit had ik dat beeld gevangen in woorden. Het was naar aanleiding van Wauwel, die op Twitter een gedenkwaardig fragment uit het oeuvre van de dichter F. Starik aanhaalde. Wauwel(synoniem voor Rein Bijslma) vond dit  stuk over de moeder zijn meest verpletterende stuk omdat het zo herkenbaar was. Ik moest direct denken aan mijn moeder vlak voordat ze met mijn vader uit zou gaan, terwijl ze onder het felle licht van de badkamer haar toilet maakte.

Gisteren in Brugge, in de low budget hotelkamer had ik met mijn dochters een zelfde moment. We stonden ieder voor een van de drie spiegels. Ruimte was er nauwelijks in de kamer, maar spiegels waren er des te over en we poederden, smeerden, veegden en streepten ons naar een acceptabele buitenkant toe. In een van haar dagboeken stond ergens een opmerking over de buitenkant, die zo hemelsbreed van de binnenkant kon verschillen en daarbij doelde ze op dit betere plamuurwerk.

012

De grootste gemene deler van het hele weekend was de herkenbaarheid en toch ook net weer niet. Zwart was favoriet voor de basis, eenmaal aangekleed begon de metamorfose, die bij alle drie slechts mondjesmaat werd toegepast. Crèmetje smeren, een fond de teint erover, streepje oogpotlood onder de ogen of eyeliner er boven al naar gelang, mascara op de wimpers en bij mij die eeuwige lippenstift. Vleugje parfum en aangekleed gaat uit. Jammer genoeg ben ik vergeten om dat kostbare moment vast te leggen. Wij drieën om die spiegel gegroepeerd was op zich al een belevenis. De prent van het opmaken van mijn moeder zit ook alleen maar in mijn hoofd.

021

Het nadeel is dat ik jullie daar visueel niet in kan laten delen, maar wel in een vluchtige schets. Stel je de kleine badcel in de Amandelstraat voor. Deur aan de linkerhand, wastafel tegen de muur er tegenover, er naast in een wonderlijke nis het bad, tegelijk ook de gelige douche/annex spoelbak voor de spinazie en andere te lezen groenten, omdat er weer twee houten klepdeuren in de bijkeuken uitkwamen. Mijn moeder in het licht van de ronde badkamerbol.  Haar gezicht hangt vlak voor de spiegel, waarvoor ze zich licht voorover moest buigen over de wastafel heen. Ook zij smeerde eerst een crèmetje, daarna de poeder met een donsje. De zorgvuldigheid bleek uit de blik die ze er bij trok. Ze monsterde nauwkeurig elk vlekje, een verdwaalde grijze haar of aangeschoven rimpel door de tand des tijds. Af en toe was er een hoorbare zucht. Bij haar ging er wat kleur op de oogleden, blauw om de blauwe kijkers te accentueren, en wat zwarte mascara. Een borstel of kam door de haren, haar wijsheid, die in vetbulten op de hoofdhuid lag, moesten zorgvuldig bedekt door de dikke was-en watergolf. Lippenstift op de getuite lippen, weer die zucht. Aangekleed gaat uit.

verjaardag

Mijn moeder was een schoonheid met haar wat bleke huid en de zwarte haren, die te vroeg kommervol grijs zouden kleuren. Als kind vond ik alles mooi aan haar, alleen haar benen kon ik niet met de mantel der onvoorwaardelijke liefde bedekken. Daar lagen de spataderen in dikke trossen op, daar had ze de badjas, de steunkousen en haar eigen schaamte voor bij de hand.

Nu, met beide dochters op een kamer, bedacht ik me hoe leuk het had geweest, als wij als zussen ooit die intimiteit met haar hadden kunnen delen. Kleine ergernis en onvoorwaardelijke liefde in een notendop tussen de muren van een te krappe hotelkamer. Gesnuif, geronk, gekrab, misschien wat gesnurk tijdens het nachtelijke wegdromen, omdat doezelen eerder tot de mogelijkheden behoorde dan een diepe slaap.

Ik koester het spiegelbeeld op mijn netvlies en voeg er dat nieuwe en kostbare aan toe. De twee dochters en ik. ‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…door trots en liefde overmand.’  Aangekleed gaat uit.

 

One thought on “Aangekleed gaat uit

Comments are closed.