Uncategorized

Hartverwarmend goud

Een weekend weg dat vergelijkbaar is met een tocht naar de Noordpool. Alles in verhouding natuurlijk hoor. Bij de echte poolganger bevriezen de wimpers en de lippen,  verglazen de tranen, blijft de glimlach star staan op het gelaat. Bij ons doofde het gevoel in onze handen, prikte de kou kleine gaatjes in de temperatuurregulatie van het lijf, stuurde de ijskoude oostenwind kierende wimpergordijnen, waardoor er een deel van de schoonheid verloren dreigde te gaan. Bij elke gelegenheid na een portie opgedane koude, doken we een tentje in, om warme koffie, wat hete soep, een warme maaltijd naar binnen te lepelen en weer op temperatuur te komen, om de opgedane behaaglijkheid weer met dezelfde snelheid in delen uit elkaar te laten spatten.

IMG_2709

Van alle weekenden in de lente van 2018 hadden we uitgerekend het allerkoudste uitgekozen voor een weekendje Brugge. Waar in de visioenen vooraf de grote markt met haar talrijke terrassen uitnodigend de armen had ontvouwen en uitnodigend de boottochten door haar vermeende Venetiaanse singels en grachten stuurde, hingen nu dikke wattenpoppen als Michelin mannetjes tegen elkaar aan. De van kou betraande gezichten sturend in de richting van de bootsman, die zijn verhaal in kleine ijspegelwolken bleef vertellen. De koppen draaiden naar links en rechts al naar gelang het commando. He was in weken niet zo koud geweest.

IMG_7441 Magritte

De zwarte glanzende koetsen met de palfreniers, die bedreven de paarden over de gladde keitjes stuurden, droegen diep weggedoken Bruggegangers, die niet eens meer de kou trotseerden om hun hoofden buiten de zwarte overkapping te steken. Dicht tegen elkaar aan kleumden ze hun ‘Bruggetrip’ bij elkaar. In het museum Groeningen was het lekker warm en derhalve was het nog nooit zo druk geweest bij het alleroudste handschrift van België en haar vaste collectie, terwijl ze onder andere een Magritte en Marcel Broodthaers in een nauwelijks te ontdekken hoek hadden verstopt. Natuurlijk namen we geen audiotour om de tijd aan onszelf te houden en derhalve was het bijna aan mijn neus voorbij geglipt. Wie zich brandt moet op de blaren zitten.

IMG_7459

De grootste surrealist, die een vervreemdende magische duistere sfeer opriep, kwamen we met zijn schilderijen en tekeningen tegen in een middeleeuwse pandje, die door de gruwelijke verbeelding geen lieflijke herinnering aan het eigenlijk zo prachtige oude bouwwerk met opkamers, kelders, gangen en nissen te over opriep, maar eerder een nachtmerrie had opgeleverd, die snel moest worden uitgewist.

IMG_7464

Brugge blijft een toeristenoord bij uitstek, zelfs als de Noordpoolwind door de straten waart, worden er hele busladingen Japanse, en Amerikaanse en Duitse toeristen los gelaten. De mondkapjes die wit en maagdelijk afstaken tussen de winterse duffelse dichtheid van wol, bont en nylon in, bleven halsstarrig op en hadden als voordeel dat de koude snijdende wind hen niet de adem benam. Smog was er in geen velden of wegen te bekennen.

IMG_2681

We hadden een paar belangrijke en ongelooflijke kleine parels gevonden in deze koude weemoedigheid. Dat was Books and Brunch waar we in het warme licht tussen de boeken een heerlijk goed verzorgd ontbijt konden nuttigen. De sfeer was aangenaam, de muziek onderstreepte dat met J.J.Cale en Bob Dylan en een aardige gerant, die alsof hij de voorzienigheid was, twee namenboeken op tafel neervlijde nadat Naomi met haar bolle buik, zich behaaglijk op haar plek had genesteld. Wat een warme aandacht sprak er uit zijn handelen en uit zijn heerlijke verse lafenis.

De tweede vonden we in een onooglijk klein eettentje op de barre voettocht naar het hotel. Daar bestierden twee hardwerkende ‘eigenaren’ van het restaurantje de bescheiden kaart. Het aantal plekken waren overeenkomstig klein, de aandacht en de hartelijkheid navenant groot en behaaglijk.  De zorgzaamheid spreidde zich als een warme deken over de verkilde ledematen uit. Helemaal opgewarmd konden we het laatste stuk wel aan. Brugge mocht dan koud zijn, de sfeer was van hartverwarmend goud.