Uncategorized

Heilzaam

Twee keer per week ga ik naar de Cardio-revalidatie. We zijn een kleine club mensen. Een bij elkaar geraapt doorsnee gemiddelde van de maatschappij. Een mijnheer die achter zijn bureau iets in de ICT doet, een buschauffeur, die al weer voorzichtig diensten aan het draaien is, een mevrouw, nog een mijnheer die er pas bijgekomen is en ik, een groepsleerkracht. Het sluit de reguliere pakkans op hartaandoeningen uit, we zijn te divers. Ook de aandoeningen lopen uiteen. Er is sprake van een lekkende hartklep, van een omlegging en een open hartoperatie, van drie stents in vernauwde kransslagaderen en bij mij, het kneusje van de zaal, de combinatie hart-en long-falen.

IMG_2109Fietsen door veld en beemd.(foto: Lem van der Linden)

We beginnen met handen desinfecteren en dan met fietsen. Ieder doet dat op een eigen tempo. Vooraf wordt de bloeddruk gemeten of de polsslag gecontroleerd. Daarna kunnen we los. Gisteren fantaseerde onze vaste fysio dat ze een beamerscherm voor onze ogen wilde hebben, zodat we semi door veld of beemd konden fietsen. Het maakt niet uit. Ik tel de cadans van diepe zuchten bij de anderen en moet constateren dat het fietsen me wonderwel goed afgaat. Op de schaalverdeling kruis ik doorgaans aan tussen redelijk lichte en redelijk zware inspanning. Langzaam voer ik mijn toerental op.

Terwijl wij vrouwen geen last heb van rood aanlopen of zweten zie ik de energie bij de mannen voornamelijk wegvloeien in vochtverlies, pioenrozen en gezucht en gekreun. Ze hebben het behoorlijk zwaar, als je op die symptomen af moet gaan. De cardiokampioen onder ons, die met de open hart operatie, haakt doorgaans het snelst af. Hij wrijft zijn nek droog met zijn meegebrachte handdoek en mompelt dat hij er mee kapt. Daarbij verblikt of verbloost hij niet.  De twee aanwezige fysiotherapeuten vinden het goed. Ieder mag aangeven waar de individuele grens ligt, al zullen ze het niet nalaten om de trede hoger te stimuleren.

004.jpgTeken-dagboek

De andere vrouw en ik geven geen krimp en trappen stug door naar de eindstreep van 30 minuten. Onze fietsen staan ook lichter en we gaan recht toe recht aan. We worden niet rood, we zuchten niet, we ondergaan en bikkelen door. Als ik in gedachte naar de vrijheid ben gefietst en ik er net ben aangekomen is het al voorbij. Dan volgt de onvermijdelijke vraag wat we nu weer eens zullen gaan doen.  Iets met de bal koos men gisteren. Maar wat. De ene fysio zit boordevol ideeën en we volgen haar. Terwijl we bezig gaan, ontwortelt langzaam de Cardio-patient en ontwaakt het kind in mij. We moeten naar elkaar gooien en vangen op diverse manieren, stoepranden op een witte streep, stoepranden op de rand van de hoepel en boter kaas en eieren spelen met pittenzakken en hoepels. Hoe kortademiger ik word, ik hijg me gek, hoe leuker ik het spel zelf vind.

0021-e1521194090582.jpgC’est moi: ‘En maar hoepelen’.

Ik gooi mezelf terug in de tijd en sta met mijn Terlenka rokje en mijn jack op de ene kant van de straat en mijn zus staat aan de overkant. We mikken met verve op elkaars stoeprand. De stemmen kletteren tegen de muren van de huizen op, de stemmen jubelen. “Ja geraakt, jij bent af’. Er waren veel stoepranden want nergens stonden auto’s geparkeerd. Verontwaardigd protest bij elke vermeende miskleun. We konden het heel lang volhouden. Ik krijg ook ineens zin in een potje kaatsenballen tegen de muur, net als mijn moeder vroeger tegen de schuurmuur. ‘Kaatsenbal, ik heb je al, ik heb je al gevangen.’ En hoepelen, want dat kon ik als de beste met vijf tegelijk. Waar ooit geen heupen zaten, werd de hoepel door de snelle beweging ervan weerhouden te zakken. Nu kunnen mijn brede moederheupen niet voorkomen, dat hij linea recta ter aarde stort.

Als ik, moe maar voldaan, weliswaar met een gekneusde pink, weer de lange gang van het ziekenhuis uit wandel, is niet alleen het lijf gelaafd, maar ook de geest. Waar zo’n klein uitstapje naar het verleden al niet heilzaam in kan zijn.

2 thoughts on “Heilzaam

Comments are closed.