Uncategorized

Tot in lengte der dagen

Vriendin  en ik hebben een nieuw werkwoord uitgevonden. Het heet wadenoijen. Als ik haar app vraag ik of ze aan het wadenoijen is. Ze antwoordt doorgaans met ja, want in haar nieuw verworven woning met atelier moet nog een hoop gebeuren. Het is een fantastisch huis op een prachtige plek. Er is ruimte en er zijn mogelijkheden te over, om bij weg te dromen. Heerlijk om op een nieuwe plek weer opnieuw te mogen starten met nieuwe dromen bovenop het bereikte leven Het kon alleen maar vreugde aanboren, ondanks wat tegenvallende perikelen.

IMG_2628.jpg

Op het moment dat ik dit schrijf is er op televisie een programma van de VPRO over Hiroshima in 1945 en het moment dat de atoombom valt. 80.000 mensen in een klap weggevaagd en een aantal overlevenden aan het woord. Hun verhalen branden in mijn ziel. Een dokter die op het punt staat een kind een injectie te geven in een dorpje vlak bij en daar de enorme flits, klap en paddestoel vol gif en vuil waarnam . Vrouwen die naar boven komen uit hun schuilplaatsen en alles wat was letterlijk in as verandert te zien. Heel Hiroshima en haar bewoners vergaan en in puin. Er viel radioactieve zwarte regen uit de lucht en er liepen verdwaasde, verbrande mensen in het rond. Hoe bouw je je leven weer op na zo’n desastreuze aanraking van het lot. In de rivieren dreven mensen als afval op de stroom. ‘Oerkracht van het universum’, vertelde Truman de mensheid. ‘De Hel van Hiroshima’ wist de dokter, die in allerijl een veldhospitaal oprichtte met een verpleegkundige. Het begin van het atoomtijdperk. De teloorgang van de mensenrechten. De hemel kleurde vuurrood en niet van liefde. De wanhoop schreeuwde, terwijl men de naasten en geliefden begroef in de vergiftigde aarde.

Atoombom op Hiroshima

Het is een indrukwekkend document wat men daar in sobere bewoordingen vertelt. Het verdriet en de ontzetting stond hen nog steeds in de ogen geschreven en klonk door in hun verhalen, de aanblik was te erg om, nog na al die jaren, in woorden te vangen. Dat was niet het leger, niet de vijand, niet de belagers van de Chinezen, de Indonesiërs, de Amerikanen, dit waren onschuldige burgers, de mensheid, jij en ik. Na al die ellende is er de herhaling op Nagasaki . Bij de capitulatie zei de keizer het volk het onverdraagbare te dragen, het onduldbare te dulden in naam van de vrede.

Als het verhaal daarna doorgaat en vertelt over de wetteloosheid van de stad bloedt de beschaving. Het naoorlogse leven start met de weeskinderen van de verwoeste steden in de handen van de bendeleden van de Yakuza. Dan ontstaat er een, zo mogelijk, nog veel schrijnender beeld. Kinderen die de grens van het toelaatbare niet meer kenden, die vooral geleefd werden door hun angst. De angst der onzekerheid in de handen van de bandeloosheid. Het contrast is schrijnend met het verloop van mijn eigen dag. Hoe begin je opnieuw als alles wat leven was, zo dood is verklaard door een dergelijke verwoesting met weken, maanden, jaren van naweeën in deze atoomstad. Als John Hersey niet had geschreven over Hiroshima, had men er tot de dag van vandaag niet geweten wat er was aangericht.

IMG_2629.jpg

Wadenoijen is een heerlijk werkwoord. Ik wadenooij, hij wadenooijt, wadenooij jij? Het nieuwe leven heeft al een voorsprong genomen in de bolletjes die boven de grond piepen, de dikke knoppen aan de planten, de voorzichtige spruiten aan de wilde rozen. Het nieuwe werkwoord staat als een huis, door deze wonderlijke speling van het contrast met die grote tegenstelling van leed en totale vernietiging. Ze staat vooral voor het nieuwe, de groei, het leven. Laten we nooit vergeten wat er in naam van de mensheid is aangericht, toen, later en nog steeds. Laten we toch vooral met z’n allen gaan wadenoijen. Tot in lengte der dagen.

 

 

One thought on “Tot in lengte der dagen

Comments are closed.