Uncategorized

Bezint en gij vindt

Het is zo’n dag dat je voelt dat er een einde van een periode is aangebroken. Ik ben er aan toe, klaar voor, ondanks de nog immer tanende energie en de bovenmatige vermoeidheid zoekt de geest een nieuwe weg. Dat klinkt hoogdravend. Het is wel zo. Er moet voeding in. Vooralsnog staan er twee prioriteiten op mijn verlanglijst met stip aan top. Dat is Voorlinden op de eerste plaats, dat is nog een brug te ver, en Neo Rauch. Al het andere eromheen, dat voldoening zou kunnen schenken is niet meer dan het gebruikelijke doekje voor het bloeden.

Bij het ontwaken wist ik al dat ik zou gaan. Gekkenwerk, want het is een heel uur rijden voor een anderhalf uur lafenis en niets anders. Bovendien is het nog zondag ook. Dat is vragen om moeilijkheden, horden weekendgangers die een culturele tussenstop zoeken of schoonheidzoekers net als ik. In ieder geval is het gehalte aan leeftijdgenoten opmerkelijk hoog of hoger. Even spiegel ik me kwiek en jong tussen de verdorde handen die de catalogi omklemmen, tot ik me realiseer, dat ik met mijn magische kleine Ixus het zelfde beeld zal geven. Nieuwsgierigheid in gerimpelde huid gevangen. Het raam huilt nu ik, in bed, het beeld probeer te vangen van die speciale zondagmiddag in Zwolle, maar neemt de glans niet weg. Neo Rauch bolt op in de Fundatie.

img_2558.jpg

Gaandeweg mijn alleen zijn dringt het grote voordeel daarvan op. Kunst kan bijna niet met tweeën bekeken worden, tenzij je er een discussie of een hoorlezing aan vast wil knopen. Ik zegen de indeling met de vele banken voor de immens grote doeken. Daar trekken de ‘films’ aan mij voorbij, het kleine opschrijfboekje in de aanslag, om details, die zich scherper opdringen in dat vacuum tussen de mensenmassa om je heen. De blik geconcentreerd op de verbeelding, de aandacht gestold . Een nieuwe tactiek leer ik kennen. Je ziet een lege plek op een bankje, die je verovert. Letterlijk dien je je tussen de massa te wurmen. Ze zijn het niet gewend en schikken in, schuiven op. Je zit daar en begint te schrijven. De anderen lopen door, trekken verder en jij zit daar maar. Ineens is daar het gouden moment. Geen observant meer in de buurt, het doek stil en betekenisvol voor je, in volle glorie. Dat moment komt steeds weer opnieuw leert mijn nieuwe techniek. Als je maar geduld hebt. Kunst kijken is geduld oefenen. In die verscheidene zalen en in luttele uren word ik er een grootmeester in.

IMG_2584.jpgOok een klein juweel

Nog een ander fenomeen van het bezoeken van de tentoonstelling, doorspit de grote zalen met een redelijke snelheid en blijf hangen in de kleintjes. Daar hangen juweeltjes, waar nauwelijks iemand oog voor heeft. De Vinder van Neo Rauch is zo’n parel, daar, tussen het andere overweldigende aanbod van een explosie aan kleur, surrealisme en vervreemding, van verbeelding. Ieder doek is die film op zich en de verhalen eromheen zijn talrijk. Dan is daar ineens die subtiele vinder. Klein, snelle toets, maar niet minder indringend. Als aan de grond genageld blijf ik staan om vervolgens luttele seconden later in het doek te verdwijnen. Meegevoerd en verdwenen. Wie mij zoekt zal mij vinden, want net als de man, verlies ik kleine stukken van me zelf. Beetje bij beetje. Wie van sprokkelen houdt, zal de heelheid vinden. Ook dat ben ik.

IMG_2590.jpg

Als ik de drukte ontwijk, de lockers vind, de jas, de tas, daarna de deur uitsteven, zoals assepoes na een bal, weet ik dat ik gevonden heb, waarvan ik die ochtend zo zeker van was. De schoonheid als voeding voor de ziel, helend en heilzaam. Bezint en gij vindt, in variatie op een thema.

 

5 thoughts on “Bezint en gij vindt

  1. Hearhear,Berna! Ik gun het mezelf te weinig om alleen een tentoonstelling te bezoeken,maar ik herken volledig wat je beschrijft. Jij en het kunstwerk en de boodschap die op dat moment gezien, gehoord en gevoeld moet worden. Dikke Kus!

    Like

  2. Voorlinden…subliem. Alleen gaan is de manier om alles beter in je op te kunnen nemen. Kijken zolang je wilt, niet hoeven praten en luisteren…Ik zou het zo graag willen, maar helaas voor mij vanwege de ‘rollende stoel’ niet weggelegd, maar geniet toch met volle teugen van het mooie. En nu van jouw verhaal Berna, prachtig verwoord!!

    Liked by 1 person

Comments are closed.