Uncategorized

De keuze is aan ons

Poes Pluis wilde naar buiten vanmorgen. Dat was op zich verwonderlijk, want het regende. Als tante Pluis ergens een hekel aan heeft dan zijn het natte pootjes. Maar er is op het balkon iets dat aanlokkelijker is dan de ergernis. Gisteren kocht ik in de supermarkt een zak met pinda’s. Pelpinda’s zegt de zak. Ik kocht ze in een opwelling.

Eigenlijk weet ik dat, met tijger Pluis regelmatig op balkon, het geen sinecure is voor onze lieve gevederde vrienden om ook maar een pinda uit de dop te pellen.Ik was gisteren naar de Botanische tuinen gegaan ter afleiding. Er was te veel hartzeer over mijn afzegging voor de benefiet avond van verschillende bands voor vriend en zanger Hans, die nu van bovenaf moest toezien of de kabels goed gelust zouden worden en voor Matchis, het Nederlandse centrum voor stamceldonoren. Lijden? What’s in a name? Het had hem te veel strijd gekost en er mocht een goed gevulde avond met alle betrokkenen tegen over staan. Maar ik redde het niet. Dat voelde vreemd, buitengaats, bezijden, buiten spel zelfs.

stenen

Er moest wat bezinning in. Waar kan je dat beter halen dan tussen het groen. Naar de eigen tuin durfde ik niet. De laatste storm had flink huis gehouden en nogal wat schade aangericht. Ik wilde niet de confrontatie aan met de erbarmelijke omstandigheden. Het komt, dat voel ik, maar later. Zoals alles komt. Later en soms te laat, net als dat grote feest van verbondenheid gisteravond. Gelukkig hadden we onze herinnering al samen laten stromen in een mooi gedenkteken van stenen in een schaal. Mijn steen, dat kon bijna niet anders, was in de vorm van een hart.  Het werd vergezeld door gemeende mooie woorden, een dichtregel, een wens ook. Dat laatste geeft een stuk van jezelf weg en een stuk voor hem, de herinnering, maar ook een fractie van voortgang voor zijn vrouw, die er samen met de kinderen alleen voor staat en eindelijk zorg en verdriet letterlijk een plek zal weten te geven. Een weg te gaan.

IMG_8077.jpg

In de Botanische tuinen zocht ik de rust in de hoge bamboestammen, die kaarsrecht de serene rust uit straalden. Strelende schilderpracht kwam langs in het beeld van de hoge grassen met hun roodgemutst gemoed en het oog ving het klaterende water van de fontein in een schoonheid, die later de beleving zou aanscherpen. Daarna vond ik de enige stilteplek in het hele oord. De vogelhut.

IMG_8162.jpg

Ik stond alleen in de kale houten ruimte met ramen rondom, zoals ik mijn eigen hut op de tuin zou wensen. Een atelier waardig. Voor de getinte ramen hingen de vele voederplaatsen. Ze werden druk bezocht, door roodborst, vinken, mezen en zelfs de bonte specht. Door het struweel ving ik een glimp op van een veldmuis, klein bolletje, dat ontroerend tussen de bruine bladeren scharrelde. De specht hield vooral mijn aandacht gevangen. Daar, in die blokhut, met de ogen op het leven gericht, vielen in een petit moment alle gedachten samen en vloeiden in een nieuwe energie.

IMG_8134.jpg

Ze ontlaadde zich in de onmogelijkheid van de pelpinda’s op de weg terug in de supermarkt. Geen vogel koos het balkon zolang Pluis daar huis hield. De realiteit onder ogen zien, de waarheid kennen, het leven nemen zoals het zich aandient, maar dan…de energie in het nieuwe innerlijke hart, de poëzie in de kleine stenen.

Het is in eigen hand. De stilteplekken en het leven. De keuze is aan ons.

3 thoughts on “De keuze is aan ons

  1. “Het is in eigen hand. De stilteplekken en het leven. De keuze is aan ons.”
    Deze afsluiting van je blogpost…mooi mooi en net wat mij nu goed doet. Dat kun jij niet weten Berna, maar veel dank! X

    Like

Comments are closed.