Uncategorized

Handen en voeten

Hij wandelt mijn leven weer binnen, zoals hij ooit, eens, op het allerjuiste moment zijn relativerende levenskunst voor me open spreidde in kleurrijke voorstellingen. Kleurschakeringen, die het oog streelden, de eenvoud van de maker als verlengde van de eenvoud van de grote visionair, klein van lijf, maar groot in denken. Een muis, die afwijkt van de norm. Die ingaat op zijn gevoel en daar antwoorden voor heeft gevonden. Die de kunst van het leven beheerst. Wat heeft een mens nodig, als aanscherpende blikverruimer? Een warme zonnestraal, kleur en woorden om er betekenis aan te geven. Meer is het niet en het juiste moment om ze te lanceren, bijvoorbeeld op een koude winterdag als de harten doortrokken zijn van koude, de magen troosteloos en leeg, de wereld een diep tranendal, dan is daar Frederique muis, met zijn heilzame werkende verzameling levenskunst.

Frederick

Wat een prachtige filosofie in een notendop, wat zeg ik, in een kleine muis samengebald, omdat groots en meeslepend niet perse brengt, waar deze muis mee weet weg te trippelen. Hij roert en raakt de kunst van het leven en voedt daar de omgeving, zijn wereld, dé wereld mee.

Even later lees ik op de FB-pagina van het literatuurmuseum een memento over Nescio’s natuurdagboek, geschreven door Roman Helinski. Nescio is in mijn ogen binnen de literatuur ook de kleine grote man. Eerst Nescio lezen en dan sterven was het credo dat we mee kregen in die zestiger en zeventiger jaren. Het werd cult. Later, toen daar de scherpe hoeken van waren af gesleten en de dunne deeltjes hun geheimen pas echt openbaarden,drong het tot in elke vezel door, want vooral het ongeschrevene was de verdieping in zijn verhalen, zoals zo vaak. Het omver kegelen van de heilige huizen bleek in de roerige hippie-jaren koren op de molen, maar het was met name zijn blik waarmee hij de natuur bezag, die mij ontroerde. Dát is de blik van de waarachtige kunstenaar, die kleurschakeringen ontdekt in een blad van een struik en die weet dat de lucht oneindig veel blauwtinten met zich mee voert. Die zich groot voelt in zijn eigen klein zijn en klein in het oneindige grootse.

Tekst van Nescio op de spoorbrug in Nijmegen

Het moest zo zijn, dat in beide grootheden op één dag tegelijk, nieuw leven werd geblazen en betekenisvol mijn gedachten meevoerden naar deze overpeinzingen. In literatuurland is Nescio de Frederique. Zonder ophef stijlt hij zijn drie novellen, zonder zich wat aan te trekken van de regerende normen en waarden, maar vanuit zijn eigen scherpzinnige geest, zoals de kleine muis regeert en vooruitziet, omdat geest zonder voeding de dood in optima forma zal zijn, een lethargisch vacuüm, meer nog dan koude en honger brengen.

023

De kleine Frederique wordt me gezonden door een van mijn lieve vriendinnen, die weten dat het woord te allen tijde heelt. Deze winter was een hele koude met de kwetsbaarheid van het leven languit gestrekt voor de deur, als blikvanger. Als wijze raad misschien, maar dan moet ik er langer over na mogen denken. Niet alles wat op je pad komt is per definitie om te zetten in een betekenisvolle gebeurtenis. Lijden en leven zijn begrippen die met elkaar een moeizame vereniging aangaan. Het verhaal van Frederique is in deze koude winter hard nodig. Wat een zegening dat een vriendin daar oog voor heeft en Lioni er handen en voeten aan wist te geven.

One thought on “Handen en voeten

Comments are closed.