Uncategorized

Eens zal het eigen zijn.

Gisteren nog een keer de afleiding gezocht in een film. Three Billboards outside Ebbing, Missouri van Martin Mcdonagh. Door de benauwdheid is er niet veel anders mogelijk. Thuis blijven kan, maar het wandelingetjes is een voorwaarde. Bewegen is immers beter. Dan maar naar een doel waarbij ik weer kan zitten en uitrusten. Twee uur lang genieten van een prachtige film en dan weer teruglopen valt onder het kaliber verantwoord revalideren.

Nooit heb ik een trailer zo tegengesteld aan het verhaal van de film gezien. Door de beelden wordt je totaal op het verkeerde been gezet. Ze zijn er allemaal in verwerkt, maar door de context wordt de beleving anders. De hoofdpersoon van Three Billboards is Frances McDormand. Wat een briljante vertolking van haar rol geeft ze ten beste. Ze zuigt me op, neemt me mee en er is geen ontsnappen meer mogelijk. Haar verontwaardiging is de mijne, haar woede ook. Haar verdriet, zorgvuldig achter een verbeten trek rond haar mond verstopt, de vochtige oogopslag wordt verwoed weg gewreven, de haat omgezet in een standvastigheid, een beradenheid waar niets ter wereld haar van af kan brengen en dat voel je. Het maakt de beleving intens en indringend, ze zit onder mijn huid.

humor hartslag

Tijdens de film doet zich nog een wonderbaarlijk fenomeen voor. Ik krijg last van hartkloppingen, een band om de borst, zware armen. Een nachtmerrie in de film.  Ademhaling reguleren, marcheert het in mijn hoofd door de filmbeelden heen. Het is niet fijn. Ik duw het gevoel weg door op het verhaal te focussen. Hart blijft de terugweg opspelen en ik rij langs de dokter. Feiten spreken beter. Ineens ben je een Spoedje. Mensen in de wachtkamer zuchten hoorbaar. Ik mag voor. Dokter luistert en onderzoekt, vangt nog onregelmatigheid en een stressend hoge bloeddruk, daarna ebt het weg en wordt weer normaal. De Bètablokker wordt verhoogd na samenspraak met de cardioloog. Een film in een film. Ik mag weer naar huis.

Op televisie zie ik de relativerende beelden van Filemon en zijn wandelgang langs het autistisch spectrum. Ik zie wat de ouders investeren in hun liefde voor het kind. Waar heb ik het nu helemaal over. Zo wordt de gang van zaken weer in balans getrokken. Alles kan altijd nog vele malen erger. Terwijl ik luister naar hun uiteenzetting breien mijn handen voort aan de winterdas. Winter is bijna lente, ik heb de eerst merel al horen zingen, maar met die domme ritmestoornissen slaat de kou om het hart en zorgt voor ijs aan de binnenkant van de vaten. Das zal goed van pas komen. ‘Elk nadeel hep se voordeel’ snijdt hout. Een houten hart en dan ben ik weer bij Blof waar de avond mee begon. ‘Hier is mijn hart, mijn houten hart’.

213

Hersenkronkels zijn fijn, maar soms moeilijk te volgen. Als dat voor mij al zo is, wat moet een ander er dan mee. Toch schrijf ik ze op, al was het maar voor de eigen gemoedsrust. Als je ze uitschrijft, dan stroomlijnen ze beter en ben je de helft van de onrust al weer kwijt. Het is lastig in dit hele proces om de juiste wegen te bewandelen, als je gewoon van vlees en bloed bent en nog steeds zeven zeeën denkt te kunnen varen. Ik  zoek naar het juiste tempo. Het ligt lager dan ik doe. Ik moet de wil eens even gaan stallen en dan luisteren naar wat lijf te vertellen heeft, want ze heeft zwabberende praatjes voor tien. Hoe was het ook al weer. Kan niet ligt op het kerkhof, maar wil niet ligt er naast en dan in tegenovergestelde context dan bedoeld. Verwarrend dus, net als de trailer van de film.

De zon schijnt weer, zoals elke ochtend deze week, het wordt een goede dag. Ik krijg dochterlief op bezoek. Ik blijf, op de therapie na, braaf thuis. Aanpassen aan de mogelijkheden. Ik ga het nog weleens leren. Eens zal het eigen zijn.

One thought on “Eens zal het eigen zijn.

Comments are closed.