Uncategorized

Bezint eer gij klaagt

Een appje uit het niets zijn vaak de besten. Ik stond op het punt om er een bioscoopdag van te maken. De wandeling was de dag er voor niet te vermoeiend geweest en toch had ik bij thuiskomst het rillerige gevoel nooit meer warm te worden. Hoesten en intens vermoeid. Wat een mens toch allemaal niet meemaakt . Het besluit om een dag pas op de plaats te doen, maar wel afleiding te zoeken, kwam daar vandaan. Afreizen in je hoofd met beelden op het netvlies werkt doorgaans heilzaam. Mijn vriendin had The Three Billboards aangeraden. De strijd en verbetenheid van een moeder trok. Het geweld wat langszij kwam in de trailer iets minder, maar toch won het moederhart en bepaalde de keuze. Daar wilde ik mijn eigen oordeel over vellen en dat kan alleen als je het ondergaat.

Ik stond op het punt om te reserveren toen het appje kwam. Of ik mee wilde naar de Wilde stad. Vriendin en ik hadden al eerder besloten te gaan en nu deed de gelegenheid zich voor. Ze was vrij en ik had alle tijd aan mezelf. Het moest zo zijn. Kinepolis was een ander verhaal. Ik kende het dure parkeerhaventje ervoor en wist dat ik een hele film armer zou zijn als ik de Kleine Blauwe Prins daar zou stallen. Ik koos voor Kanaleneiland.  Het was dichtbij, goed voor de gebruikelijke dagelijkse revalidatiewandeling. Daarbij kon ik ook nog een mooi stukje nieuw ingeblazen leven van de plaatselijke grootstedelijk industrie meepikken. Ik was dichter bij de film dan ik me realiseerde. Later schoven de plaatjes ineen.

IMG_2508.jpg

Er lag op het grote braakliggende bouwterrein een schoen in het zand. Stapjes er naar toe en stapjes er van af. Hinkstapsprongstappen, te klein voor een voetafdruk. Ter plekke wist ik dat dit de oprichting van de galerij der vergeten schoenen zou worden in navolging van het Kabinet der verloren Handschoenen. Door het gaas heen nam ik de desolate foto. Even verderop liep ik als Liesje in Luilekkerland onder de grote U-Trechters door. Prachtige woordspeling en handige formule voor het omtoveren van industrie tot lering ende vermaak. Ze waren getransformeerd in af te huren vergaderruimten en mijmerend wierp zich een atelier op, hoog boven de stad met uitzicht op het haventje. Onbereikbare Utopie.

Het land van Schrans en malende kaken

De wandeling naar de film was derhalve een belevenis op zich, evenals de ontmoeting met de gigantische Kinepolis. Mijn lieve kleine Louis Hartlooper kan er tien keer in, maar wint het op alle fronten aan sfeer en intensiteit. Roltrappen voor een revaliderend lijf bleken het doekje voor het bloeden. De kiosk boven stelde uitnodigend haar geëtaleerde artikelen ten toon. ‘Treedt binnen in het land van Schrans en malende kaken’. De popcornbak was half het kind. We spiegelden de verbazing en ontzetting in elkaars ogen. Hoe kon je het verhaal intens in je opnemen bij de opbollende wangen, die onophoudelijk voor je blikveld zouden schuiven.

De film zelf opende de ogen voor het innerlijk van de stad. Leven en laten leven. Sommige shots zijn welhaast surrealistisch en bedroevend, omdat ze zo heel erg niet op hun plek zijn. Er zijn dieren bij die mottig en scharminkelig hun hongerogen spiegelen aan een voortdurend verlangen naar beter. Ik ga het niet verklappen. Ik miste een paar van mijn eigen blikvangers, als ik door de stad heen struin met de brede blik. De kauwtjes onder andere, die net zo talrijk zijn geworden als de Halsbandparkieten en de veelheid aan kleine insecten. Van Abatutu ga je houden.

De stad is verworden tot een groot walhalla van eten en ook tot de hel van gegeten worden. Daarnaast heeft ze alles van een spektakelstuk. Ze is kleurrijk, intens en boeiend, meeslepend en dramatisch, theatraal en komisch. Zo tikt deze wilde stad de mensheid op haar vingers. Stichter van het heil en het onheil. Bezint eer gij klaagt.

 

 

One thought on “Bezint eer gij klaagt

Comments are closed.