Uncategorized

De sjeu van het leven

‘Tja, nu moet je het bezuren.’ Mijn vader kijkt me over zijn leesbril aan met een blik van ‘eigen schuld, dikke bult.’ Het ligt op mijn tong om in de verdediging te schieten. Ik weet dat hij gelijk heeft. Het is half een. Ik lig in bed en zijn woorden rollen over mijn peinzend hoofd. Daarna vink ik af. Lekker glaasje wijn…Kras, kras, kras, kras. Lekker bakkie oploscappuccino in mijn geval…Kras, kras, kras, kras. De buit van deze week. Weer twee genotmiddelen van het lijstje af. Als je het alcohol en koffie noemt, voelt het als minder erg.

White Wine Glas.jpg

Dat mijn vader om de hoek komt kijken, heeft te maken met het verbod. Interessant detail. Mijn vader was politieagent en had de neiging om zijn wil als een olievlek over het gezin te laten vloeien. Daar was veelvuldig ‘om niet’ bij. Een verklaring kwam er niet. Het was niet en zonder gemaar. Soms ook, bij het betere dramwerk: ‘Hou je mond of je krijgt hem er vlak voor’. Wonderlijke dreiging, want het gebeurde bijna nooit. Het was het teken dat de maat vol was en we ons maar beter konden bezinnen, de reden van mijn uitvoerige gesprekken met mijn eigen opgroeiende kinderen. Eindeloze preken om wit te wassen, waarom sommige dingen niet mochten. Dat was als compensatie voor de eigen opgelopen deuken. Om ze tot in het oneindige herstellen, tot vervelens toe, zodat het weer een item in de volgende opvoeding zou kunnen worden. Hoeveel golfbewegingen  herhalen zich op deze wijze.

Wat was de reden vroeger, dat ik me altijd wilde verdedigen, terwijl je op voorhand wist dat je het onderspit moest delven. Ik werd er een beetje stiekem van. Juist daardoor versterkte zijn afwijzing.  Net zoals het letten op mijn uiterlijk er voor gezorgd heeft, dat niemand het in zijn hoofd moest halen om ooit iets neerbuigends over het uiterlijk van een ander te zeggen. Daarvoor had ik wel een weg te gaan. Als puber zocht ik juist een ander die dikker was dan ik, om luidkeels te becommentariëren. Het was het koekje van eigen deeg, dat zoeter smaakte bij leedvermaak. Toen ik leerde reflecteren op eigen handelen, was dat voorbij.

Niemand besliste de laatste jaren, wat ik moest doen of laten. Nu zijn de zaken radicaal omgeslagen. Er is een macht die hoger is en meer grip heeft op mijn leven. De longaandoening sprak klare taal. Niet roken is duidelijk. Hart spreekt in vaderlijke nieten. Oneindig véél nieten. Niet te zout, niet te vet, niet te cholesterolrijk, niet met alcohol, niet met te veel aan suiker, niet… Whaaaa, het gebod regeert en daarmee de saaiheid der dingen. Koffie nemen en het moeten bezuren, wijntje nemen en met de gebakken peren zitten, dropje eten en weer een bloeddrukpil erbij. Lever is zo langzamerhand een chemische fabriek geworden. Ik ontbijt met pillen in een kwarkdressing en het grote genieten is er niet meer bij. Van genotmiddelen worden het verbodsmiddelen. Het scheelt maar drie letters, maar het is een wereld van verschil. Het piekeren over al die zaken veroorzaakt stress. Stress en hart gaan niet goed samen, dat verhoogt de bloeddruk maar. Wat is wijsheid.

IMG_8086.jpg

Ik haal Zen als compensatie. In de natuur, in de kunst en in het van me afschrijven. Dus krijgen jullie het op je bord. Driewerf Mea Culpa. Ergens moet dat ei gelegd. Wat zeg ik? Ei? Dat was ook ‘Niet’ toch of wel. Daar komt mijn vader al aan gesneld. ‘Oké, oké, ik ga al slapen.’ Rusten moet, al zou dat veel beter gaan zonder al die Nieten. Mijn slaapmutsen zijn me ontfutseld, maar weer een pil is mijn eer te na. De knop moet om, maar tjonge, wat is dat lastig zeg Ze braaien de boter eruit, maar dat is nou juist de Sjeu van het leven.

 

 

One thought on “De sjeu van het leven

Comments are closed.