Uncategorized

Een loffelijk streven

Gek genoeg heb ik vakantie gevierd, deze week. De dagen van ledigheid trekken voorbij en toch is er ineens een vakantieweek. Dat voelt nog steeds zo. Op de eerste plaats valt het gekwetter om kwart over acht stil op straat. Geen schreeuwende, lachende, roepende kinderstemmen op weg naar school. Geen vermanende overstekende ouders, die ze tot de orde moeten roepen. Het gepiep van oude knarsende wagenwielen ontbreekt of gehuil van kouwelijke babybroers en zussen in hun buggy’s, te vroeg uit bed geplukt en met de slaap nog in de ogen om grote broer of zus op de plaats van bestemming te brengen.

010

Zelfs het verkeer heeft afstand genomen van de normale werkweek. Er vallen hiaten in het zoevende langsrijden. Alleen de Jumbo-vrachtwagen dendert zoals elke morgen vaste prik langs. Het is vakantie en kennelijk treedt er dan een automatisme op. ‘s Morgens begint mijn ontbijt van drie eetlepels kwark en een batterij aan witte, gele en roze pilletjes steeds later. Normaliter half vijf en vanmorgen was het ineens kwart voor tien.

Wel sluipt de hoeft-niets modus er ‘s avonds ook in. Het tijdstip van slapen wordt tot steeds later uitgesteld in deze verwarrende wirwar, in plaats van de gebruikelijker wijs. Het voelt alsof er uren worden afgenomen, happen gegeten uit de kostbare dag, mijn serene rust in de ochtend wreed naar een lager plan wordt geschoven, de ledigheid omhoog getild. Daar zijn we bij de kern van het betoog. Het voelt niet goed, een onbevredigd begin aan een nieuwe dag. Bovendien doet al die rust iets wonderlijks met de huid. Ze gaat eronder zitten en trekt diepe plooien, ongekende rimpels, wangetjes van het goede leven, haren die naar de verkeerde richting gaan staan door het lange liggen op een oor. Zelfs Pluis is van slag.

006.JPG

Samen slapen we een gat in de dag. Dit is de laatste dag van de vakantie. De das is bijna af, het is de oorzaak van het niet naar bed kunnen. Breien werkt namelijk verslavend en zeker als je in bollen gaat denken, deze-bol-nog-even-afbreien brengt je zo weer drie uur verder . De vingers verkrampt, de pennen wat stroef, de wol wat moeizamer glijdend, maar stug doorgaan met insteken, doorhalen en af laten glijden. Ik ben bij de derde bol. Het moet nog een klein stukje langer, ik kan hem al om de hals leggen, maar het moet aan een robuuste uitstraling beantwoorden dus ruim vallen. Heerlijk slobberend ruim en dat betekent dat er bijna nog een vakantie aan vast moet worden geplakt.

F4E29A55-703E-4958-A5EA-3B624476DB68.jpg

‘Van der Linden, je hoeft praktisch niets, alleen maar pendelen tussen ziekenhuis, mentor, apotheek, huisarts, bedrijfsarts en longarts. Het mag wat kosten. daar tussenin heb je vrije uren te over liggen.’ Ik weet het, maar ook ‘Het grote niets’. Dat gat in de dag, dat uren opslokt, wat zeg ik, dat zwelgt. Het is het zwarte gat van Anish Kapoor, een Bermuda driehoek waar alle creativiteit in verdwijnt. Ik moet eerlijk zijn. Het is ook heerlijk om helemaal niets te hoeven en aan de andere kant stellen we maar wat graag doelen. Kleine, zoals twee tot vier kilometer wandelen op een dag, vangvolleyballen met de fysiotherapie, boomklevers spotten in de grote iep. Het wordt weer tijd voor het grovere werk. Schilderen en tekenen, tuinen en veel meer schrijven. Morgen, ja morgen…Als de vakantie voorbij is.  Dat lijkt me een loffelijk streven.

2 thoughts on “Een loffelijk streven

  1. Zo herkenbaar, zo plots uit je dagelijkse structuur en voor je, in de uren tussen artsen enz., ligt het ‘niets hoeven’. Alles gaat uiteindelijk trager, je hoeft immers niets. Ben benieuwd hoe jij het aanpakt, proef een beetje ‘dat wil ik niet’…mij is het nooit meer goed gelukt.

    Liked by 1 person

Comments are closed.