Uncategorized

Waar de ergernis eindigt, begint de stilte

Vannacht was de Oude Gracht bevolkt met kraampjes. Er was feest in de stad. De doorgang voor het publiek was maar smal. Passeren was er niet bij. De voorrang bestond uit gratie van het recht van de brutaalste. Ik moest er door want ik wilde naar de tent aan de overkant. Ik werd wakker met een benauwd gevoel en voelde voor het eerst sinds ik gerepareerd was, het hart weer zitten. Fout teken. Bij het analyseren van de droom kwam ik ook uit op mijn gepieker vlak ervoor. Aderen die een braampje kweken waar dan de rommel achter blijft steken. Alle zonden van het leven, randje toast met vette garnalen, stroopwafels, drop, rode wijn en andere cholesterol verhogende angstaanjagendheden. Het idee zwol op tot onaangename grote hoogte. Mag het een onsje minder, die fantasie?

In een gesprek met een goede oude vriend hadden we het over de geneugten des levens gehad en op het inboeten ervan, waar we vroeger of later allemaal mee te maken zouden krijgen. In de droom stonden de gangetjes van de markt op de gracht gelijk aan de vaten zelf. Was de Stent in staat tot een stunt door al het leed te vereffenen. Ik werd onrustig wakker. De stilte van de nacht omsloot me weldadig. Adem in, adem uit en rust.

Ik viste een hoofdbreker uit ‘de Zin’. Lezers reageerden op de column van Diederik van Vleuten uit het vorige nummer, waarin hij een pleidooi hield voor een ministerie van Stilte. Diederik struikelde namelijk over de muzikale decibellen in een Bergens restaurant en later nog een keer over de harde muziek in een strandtentje in de vroege ochtend.

423.jpg

Zijn reagerende lezers beaamden en verwarmden zich aan zijn grief en ze bouwden het binnen een paar regels uit tot alledaagse grondvormen van het vertrappen der stilte. De supermarkt, de modehuizen, de restaurants, de trein, de hotels vormden een tergende bron van geluid tot een van hen het resoluut samenvatte in een overtreffende trap: ‘Overal is herrie’.

Het klonk me op dat moment van lezen, midden in de nacht, gehuld in een perfecte stilte, als een blokkade in de oren. Ik ervaar immers elke dag stilte als ik daar behoefte aan heb. Ik zoek het op. Inderdaad, bij het doen van een boodschap, tijdens het winkelen of reizen, ga ik er bij voorbaat niet vanuit dat dat me stilte oplevert. Integendeel. Ik weet dat het leven in alle toonaarden me tegemoet zal treden. Binnen in het omhulsel dat mijn eigen huis heet en waar de meeste herrie wordt veroorzaakt door mijn eigen binnenruis, trekt weldadige rust op en brengt het een verstilde loomheid.

IMG_1771.jpg

Hoe ga ik om met de veelheid aan geluid dat leven heet. Ik betrek het in mijn denken, ik ga er mee aan de haal met beelden in het hoofd, het vormt verhalen in mijn  ontdekkingswereld, het bruist en geeft ideeën. Ik veer op als ik de stilte van het moment mag verlaten en weer onder de mensen ben, waar het leven haar onverwachte wendingen neemt en de dagen kleurt. Wie ruis, lawaai en herrie als tijdelijk ervaart, als brenger van het nieuws, als onrust waar met het grootste gemak aan te ontsnappen valt, zal stilte in de overtreffende trap ervaren als een zegen, als de tussenruimte die betekenis krijgt door haar omgeving. Bij behoefte aan niets schurk je je in een duinpan, loop je langs een Lekdijk de oneindige uiterwaarden af, trek je door veld en beemd en geniet nog meer van de stilte, vaak eerder binnen handbereik dan je denkt, als je het maar toelaat. Elke storm raast het oog voorbij, iets om stil bij te staan.

IMG_1760.jpg

Waar de ergernis eindigt, begint de stilte.

4 thoughts on “Waar de ergernis eindigt, begint de stilte

  1. Ademloos gelezen..in stilte. Wat heb jij dit (de herrie die dus overal en altijd alom aanwezig is en waar ik ook heel onrustig van word), mooi en relativerend verwoord, Berna. Jij zet mij met je stukje er weer toe aan het nog eens anders te benaderen, jouw gedachte daarbij in mijn gedachten. Dank xx

    Liked by 1 person

Comments are closed.