Uncategorized

Ik leer het wel

In het kader van het dagelijks bewegen en dankzij het feit dat ik weer met de auto uit de voeten kan, besloot ik deze week in ieder geval verre van de flat en haar omgeving te gaan wandelen. Ik kon inmiddels de stoeptegels uittekenen die tijdens mijn kuiertochten zich aan me hadden opgedrongen. Als je eigenlijk te moe bent voor enige activiteit, rest slechts de grond als uitzicht. Stap, stap, stap. Tegel voor tegel, voetje voor voetje. Nu zou ik het anders gaan doen, het over een andere boeg gooien. Zaterdag had ik zin in de Lek, Met het idee dat hochie af, ook weer hochie op, zou betekenen en derhalve te veel gevraagd, besloot ik door te rijden tot een parkeerplaats aan het water zelf. De voorkeuze had ik al gemaakt door bij Vianen rechtsaf te slaan.

IMG_1637.jpg

Het werd mijn eigen slag om Nieuwpoort. Want voor ik het wist was ik al heel wat kilometers Lek verder, eer ik het haventje en de parkeergelegenheid aan het water ontdekte. Wat een mazzel. Met de koele lichtinval van een namiddag werd het een feestelijke ontmoeting in een ijzingwekkend koude wind. Wat een heerlijke plek om te toeven. De mooie oude statige woningen en de kleine knusse oude huisjes er tussenin beloofden alles wat met een aangenaam verpozen te maken had. Ik pikte wat details op, een mooi rasterwerkje op een deur, een etalage met bakeliet en Märklin, een glimp uit het verleden. Het dorpje lag er stil en winklend bij. Ik was de vreemde eend in de bijt. Op de hoger gelegen oevers scheurde de jeugd met hun crossmotoren het verleden aan flarden en verdwenen in de optrekkende avondnevel. Gelaafd en tevreden reed ik terug naar huis. Ik was op mijn queeste naar ruimte en vrijheid al halverwege richting Rotterdam gedwaald.

IMG_1755.jpg

Afgelopen woensdag trok de zon en fluisterde weer de glinstering van het water. Het verlangen was gewekt en mijn neus achterna kwam ik uit in Wijk bij Duurstede en haar ommuurde rust. De dag sloeg stuk in pittige koude, maar ook hier was de aanmeerplek voor de kleine blauwe Prins pal aan het beloftevolle water, waar de nog warme gloed van de late namiddagzon in duizend gouden schitteringen uiteen spatte, terwijl de bleke maan al haar entree aankondigde. Wijk zien is even binnen de muren lopen. Het centrum vermijden en de oude historie snuiven die in kleine plukwolken kwam opdoemen. Kinderstemmen klaterden tegen de oude stadsmuur van het kleine binnenpark op. De huizen leken nog dichter tegen elkaar aangekropen om elkaar met hun rokende schoorstenen, allesbranders en open vuur, te verwarmen tegen de bittere kou. Mijn sjoktred had plaats gemaakt voor een wat fermere pas. De tenen protesteerden tegen een langzame gang en schuurden bij iedere stap ongenoegen uit met tintelingen om plaats te maken voor gevoelloze stompjes onevenwichtigheid. Tijd voor de auto. De Lek had opgeleverd wat ze had beloofd. Gouden einders en glinsterende verstilling.

IMG_1759.jpg

Gisteren trok de Piedpiper (hij heet in het echt anders) van Jits Bakker langs. Landgoed Beerschoten leek me een heerlijke uitdaging nu de zon voor de derde achtereenvolgende dag strak aan de blauwe hemel stond. De kleine Prins was het er mee eens, want hij snorde er lustig op los. Een uurtje wandelen is goed voor 3, 6 kilometer, leerde mijn hartmeter achteraf. Alleen vergat ik in het stille bos met het prachtige gefilterde licht de bejaardengang. Sjok, sjok had plaats gemaakt voor een meer pittig doorstappen. Hart protesteerde niet, dus vormde geen aandachtspunt, pas toen ik stil stond bij een Einzelganger die zich verwonderde om het aantal omgeknakte bomen en de boomklever, die ik gewaar werd achter zijn talmende gestalte, viel de vermoeidheid in. Wat je heen moet, moet je ook weer terug.

025

Voldaan maar moe haalde ik in de avond half tien en daarna was de koek op. Morgen weer een dag. Wat een voordelen telt revalidatie, mits in de juiste dosering. Dat laatste is nog even een dingetje. Maar ik leer het wel. Echt.

5 thoughts on “Ik leer het wel

Comments are closed.