Uncategorized

Eindeloos geduld

Er weer weet hij de weg niet te vinden, dat zandmannetje van weleer. Hoe veilig en vertrouwd maakten ze het voor ons, kinderen. Heerlijk zo’n behoedzame herder over waak en slaap. Zodra er wat zand in de ogen werd gestrooid, was elk leed geleden en gleed je in een diepe, droomloze slaap. Vroeger had ik wel al last van wat haperingen. Als er een nachtmerrie voor de gelukzaligheid schoof of als ik midden in de nacht wakker werd van de ontbossing die gaande was op de jongenskamer en gepaard ging met het nodige gezaag en geronk. klaas vaak

Klaas Vaak via de schoorsteen. ‘Knie en bakerdeuntjes’.

Mijn nachtelijke stokpaarden gingen gepaard met in mootjes gehakte grootvaders in lakens gewikkeld aan het voeteneinde van mijn bed en motorrijders met beroete handen. Het was geen sinecure voor een zesjarige, die dacht de slaap der onschuldigen te kunnen genieten. Ik weet best waar mijn hang naar het ochtendlicht, ofwel mijn angst voor het aardedonker, vandaan komt. In de nachtelijke uren ontspint zich een andere wereld en het ligt aan de gevoeligheid van het moment of je er mee kunt omgaan of niet.

Mijn demonen van deze nacht zijn vragen, die door de kop spoken en al honderden keren hun entree hebben gemaakt bij de desbetreffende persoon. Die, zoals het een goeie nachtmerrie betaamt, in alle toonaarden blijft zwijgen, waardoor en een nieuwe vraag oppopt en weer een en weer een bij herhaling van die stilte.Ik mis mijn slaapmutsje, het mooie volle glas goudeerlijke witte, die afgeserveerd werd door de gezondheidsdemonen als bezwaarlijk in combinatie met de chemische cocktail, waar het lijf voorlopig nog wel even aan onderhevig blijft.

Hoe lang zal het duren voordat ik een vlucht van twee uur overdag niet meer hoeft te bekopen met de naweeën en een lijdzaam rusten op de bedbank, die er voor zorgt dat adrenaline wat doelloos door giert, terwijl er ook een tegenaanval van energievreters de passiviteit aanvinkt en inbedt Waar moet nacht haar slaap vandaan halen bij zoveel strijd of tegenstrijdigheid. De vragen voor de huisarts liggen klaar, bestorven op de lippen. De antwoorden zijn ongewis, maar ik hoop op bijval om de problemen, die nu al een volle maand in de lucht zijn blijven hangen, een plek te kunnen geven. Je niet gehoord voelen is zout in de wonde van de genezing.

009.jpg

De afleiding is er, de zussen doen hun best even als de vele vriendinnen en vrienden, de kinderen, de ontelbare lieve kaarten en tekeningen en de bezweringen dat ik gemist wordt. Wat een warme hartelijkheid en wat een verlangen roept het op. Mijn eerste gang straks, als ik nog wat meer aankan, zal naar school zijn, om ze allemaal even te kunnen knuffelen, Happertje aan Tessa te geven, knellende armen te voelen en het Hallolied van juf Ank uit mijn kop te verdrijven met de echte wereld van het kind, de kinderen, onze kinderen, mijn kinderen.

Ondertussen zijn de oogleden zwaar, was de slok oplos hartverwarmend, zijn er weer een aantal muizelarijen van me af geschreven en is er ruimte voor het nodige vacuüm van de slaap. Ik ga niet wachten tot ie aan de deur klopt. Ik strooi mijn eigen zand wel in de ogen en verdwijn in mijn volmaakte dromenwereld, nog maar eventjes, want over vijf uur komt de hele mallemolen weer op gang, zuchtend en steunend wellicht, maar al gauw in de vaart der volkeren. Van afremmen wordt je bijna nog meer moe, dan van gaan op volle toeren. Even balansen en evenwicht bewaren, spitsroeden lopen op het scherp van de snede in de ruimste zin van het woord, ofwel pas op de plaats en geduld bewaren. Eindeloos geduld

One thought on “Eindeloos geduld

Comments are closed.