Uncategorized

Haar eigen Tao

Gisteren ging Ruben Terlou op zoek naar de zin van Tao. Hij trekt de bergen in waar veelal jonge idealisten de meerwaarde van een bestaan zoeken. Tijdens een van die tochten ontmoet hij een jonge man, die hem vraagt niet meer te denken en zijn hoofd leeg te maken. Je ziet het Ruben met overtuiging proberen. Even eerlijk zegt hij dan, seconden later, dat het hem niet lukt om te stoppen met denken. Deze eerlijkheid maakt het programma. Niet geveinsd trekt hij de mensen tegemoet. Er wordt niet in effecten en opbrengsten gedacht. Niets  is moeilijker dan een westers hoofd vol gedachten leeg te maken, beaamt de Taoist. Daar gaat vooral tijd overheen.

Bloemen van kerspruim

Als tip geeft hij hem mee om de krachten van de traagheid te omarmen. Dat klinkt als de ziel van de Tao. Het plekje waar ze zaten was van een natuurlijke schoonheid, met een bloeiende prunus en de ruige bergen, de ruisende beek en de allesomvattende stilte. De grote man en de kleine man intens bijeen in een moment. Het verschil met de leerfabriek, waar zijn zoektocht verder ging had niet groter kunnen zijn.

Mijn hart bloedde even vuurrood als de kleding van al die uniforme jeugd op het grote terrein. Ze volgden blindelings de geschreeuwde bevelen op, korte afgemeten woorden die geen individuen dulden, maar strak uitgevoerde handelingen die volstrekt gelijk op gingen. Het arme kleine jongetje van tien jaar, die niet wilde deugen volgens zijn ouders en die zijn vader, ten einde het gamen te stoppen, naar dit heropvoedingskamp had gestuurd, sneed door mijn ziel.

Het zwijgen, het kijken, het niet uit zijn woorden kunnen komen en die eindeloze vraagtekens in zijn ogen kenmerkten het schrijnende verdriet. Zijn hulpvraag , de radeloosheid erin, strekten zich uit tot ver voorbij Ruben, die vertrouwelijk naast hem zat. Het eventuele gevoel om dicht tegen hem aan te kruipen bleef hangen achter de muur van zijn Chinese opvoeding of achter de angst, die hem in deze periode van zijn jonge leventje overvallen was. Op tien jarige leeftijd al te weten dat je je plicht als zoon aan het verzaken bent, kan met gemak ten grondslag liggen aan een verloren leven.

Tao van Poeh - Benjamin Hoff

Het blijft weer, zoals elke aflevering, doorwerken. Ook ik kan niet stoppen met denken over de beelden die net binnen sijpelden, de indrukken die zich vast hebben gezet in mijn hoofd. Ze laten niet los, zelfs niet in bed, zelfs niet na luchtig vermaak daarna, geen Smeris, geen Soof, zelfs geen Lubach, kan veranderen wat zich heeft vastgeklonken aan mijn gedachten. De filosofie bij uitstek. Lao Tse was altijd een van mijn helden geweest in zijn vertolking van het woord tot de opperste oprechtheid van het zijn. Zelfs de gedachte van een Tao-Poehbeer lokte vertedering uit. Nergens ondervond ik meer bescheidenheid in het bestaan, de kracht van de eenvoud, de diepere zin van het zijn dan in de oneindigheid der dingen.

Dat hij, de grote Lao Tse, groots in goud hoog er boven uit torent en  het kamp vertegenwoordigt, is een tegenstrijdigheid die mijlen ver af staat van mijn beleving van deze werkelijkheid. Om met Bertus Aafjes te spreken: ‘God zit niet op een troon van Chroom en nikkel, soms zit hij in een perenboom en merelt, soms staat hij op zijn hoofd in een klein kind’. Alles wat godsdienst verheft tot materialisme dient op een goudschaaltje te worden gewogen!

Genoeg stof tot nadenken en meer van dergelijke zielsverwarmende hoofdbrekens in de stilte van de avondrust, de moede ledematen zijn uitgeblust, maar de geest is geprikkeld. Door het hart van China als een warm bad, dat de gedachte slijpt en scherpt en haar eigen Tao predikt.

 

One thought on “Haar eigen Tao

Comments are closed.