Uncategorized

De moeite waard

Het was net even de zoete inval. De tweeling samen in een kamer is er altijd een van even wennen. Die jongens hebben een soort apenliefde ontwikkeld. Ze resulteert in kleine plaagstootjes en kwinkslagen. De een nog snediger en meer gevat dan de ander. Het twee-eiig zijn is niet alleen af te lezen aan de buitenkant. In geestelijk opzicht lijken ze ook voor geen meter op elkaar. Karaktertrekken die  door de erfenis zo in de genen verweven zitten, dat ze een eigen leven zijn gaan leiden, ook al is daar slechts een 6 minuten verschil in geboortetijd. Het doet elke horoscoop op haar grondvesten beven. Voor een moment een huis vol plezier als een wervelwind dwars door het rustig ontwaken heen. Daarna, nu eigenlijk, is het even bijkomen in de rustgevende vrede van het stilgevallen huis en haar zwijgende harmonie. Van beiden kan ik intens genieten.

IMG_1181Rust

Vlak daarvoor lag een ander telefoontje aan het ontwaken ten grondslag. Vriendlief meldde opgewekt pijnvrij te zijn na maandenlange kommer en kwel met zijn oog. Hij was er afgelopen maandag aan geopereerd. Er was een schuuropruiming aan de gang en ik overlaad hem met argumenten om het voornemen om te gaan helpen, bijstaan, heette het in zijn optiek, uit het hoofd te praten. Nieuwe verworvenheden moet je de tijd gunnen in te bedden en zeker dat pijnvrije oog. Ze hoeft niet onmiddellijk met menslievendheid en een groot sociaal hart op de proef gesteld te worden. Ik moet praten als Brugman en kan dat vanuit mijn positie omdat ik mezelf tegelijkertijd een spiegel voor hou en tegen dezelfde impulsen aanloop. Mens eigen maar niet altijd slim!

Vriend brengt een nieuw probleem in. Een kniezende vriendin. Mijn moeders mening over kniezen was uitgesproken. ‘Kind, zit niet te kniezen. Na regen komt zonneschijn. Ga maar uit van de dingen die tot nu toe al gelukt zijn’. Het befaamde advies van het glas half vol of half leeg zien. Kniezen werd tot de familie gerekend van ‘in zak en as zitten’ of ‘bij de pakken neer zitten’ en ze behoorden alle drie niet tot haar bagage voor het oplossen en tackelen van problemen. De vaardige aanpak van mijn moeder was altijd op vooruitgang gericht.

Ze had de uitgesproken mening dat een mens zichzelf de put in kon denken en dat daar geen dolende ziel mee gebaat was. Ze keek inderdaad letterlijk op. Anderzijds had ze het leven om af en toe niet meer te weten, hoe eindjes aan elkaar geknoopt dienden te worden of om met de handen in het haar te gaan zitten. Maar haar onverwoestbare optimisme en haar overlevingsdrang waren zo sterk, dat het letterlijk doorklonk in haar manier van in het leven staan. De rug recht en met opgeheven hoofd. Je moest van goeie huize komen als je mijn moeder kon laten ondersneeuwen. In mijn optiek is het alleen maar die ouwe Iezegrim van een valse onverwachte Dood gelukt. Hij zwaaide geniepig met zijn zeis, terwijl ze nietsvermoedend de slaap der onschuldigen sliep. overvallen.

Foto: Wikipedia

De vriendin kan haar kniezen ombuigen, als ze niet op de zetel gaat zitten van de rijdende rechter, maar zich een rol toebedeeld van luisterend oor. Niet meer of niet minder. Het is lastig, toegegeven, bijna net zo lastig als de goede raad van het vege lijf in acht te nemen en niet in de wind te slaan. Oefening baart kunst. Dat geldt voor vriendin, voor vriend en voor mij. Een uitdaging om het opgeheven hoofd te bieden volgens een goede raad uit een grijs verleden van mijn moeder op mijn pad. Niet kniezen maar overpeinzen, mijmeren zou ik het willen noemen. Het is de moeite waard.

.

One thought on “De moeite waard

Comments are closed.