Uncategorized

Veroverde vrijheid

Een maand lang al is daar het verlangen.

Het is niet te vangen

in de oeverloze stille uren, die ik slijt rond bed en bank,

maar in het beeld dat in mijn hart staat gegriefd.

Die kleine blauwe prins, eens de verlossing van Saint-Exupéry en nu de mijne

Mijn eigen verlossing, mijn drager naar denkbare oorden,

mijn losgeweekt bewustzijn, mijn eigen zelfstandigheid.

Alsof die ooit van een ander kan zijn.

Ik ontmoet mijn eigen roos, mijn rode vos, mijn drinkebroer, mijn koning,

struikel over mijn eigen ambtenaar en leer,

vindt het kind in mij een woning

en weet mijn eigen reis door geest en beemd,

natuur in een vervreemdend landschap

als tijd stil staat en alleen de geest laat reizen.

Nu weer op pad met mijn eigen verlossing.

Kleine prins, ‘Ins blaue hinein’.

Oh, daar weer te mogen zijn!

 

(c)Lemvanderlinden

IMG_1341.jpg

Gisteren, eigenlijk eergisteren al, maar bezoek hield mijn pas op de plaats, mocht ik weer. Na uren, dagen, weken verlangen lag de zelfstandigheid weer onder handbereik. Hoe rijk kan men zich voelen.

Decennia er voor. Mijn vader was zo oud als ik nu ben. Ik hoorde hem genieten  in zijn verhalen, zijn herwonnen zelfvertrouwen, na het zich afgeserveerd voelen in zijn oude baan. Het nieuwe bestaan had hem weer aanzien en vertrouwen geschonken. Hij had leerlingen die hem op handen droegen. Iedere dag reed hij ontspannen in zijn auto naar zijn werk. Toen sloeg het noodlot toe en van het ene moment op het andere weigerde de vanzelfsprekendheid der dingen. Er schoten draden los in zijn hoofd en stichtten verwarring in wat eerst zo toereikend en normaal was. Hij zou nooit meer auto rijden.

Ik heb nu maar een maand zonder vervoer meegemaakt. Een maand dat ik niet zelf mocht beslissen, waar en wanneer, hoe lang of hoe kort, ik even tussendoor of een hele middag de kuierlatten zou nemen. Buiten handbereik lagen alleen nog maar onbereikbare verten. Zelfs de supermarkt verderop was een vesting, een lied van verlangen.

Zodra ik wat verder lopen kon, was een en ander weer haalbaar, maar het leven begint pas weer met het stuurwiel in mijn handen. Mijn poort naar de zelfstandigheid. Ik hoef niet ver, ik kan eigenlijk nog niet ver, maar dat het mogelijk is om zonder uitputtingsslag je te verplaatsen van A naar B is ‘Vooruitgang’, letterlijk. Destijds voelde ik mee met mijn vader, verknocht als ik aan auto rijden was, maar nu, na verstoken geweest te zijn van het autonome, schrijnt het weer na. Het betekende zijn ondergang, het zette de verbittering in gang, een kijk op een leven dat voorbij was. Het was maar een facet, maar behelsde zijn totale onafhankelijkheid, de zin van zijn bestaan. De enige mogelijkheid om te kunnen gaan en staan waar je zelf wilt zijn, los van alles en iedereen.

446D3B60-1A66-4929-A3F0-77D0DB05B881.jpg      IMG_1578.jpg

Mijn eerste ritje was naar de kringloop, waar ik niet veel anders kon doen dan zitten en kijken. Een gesprek te vangen tussen twee snuffelende vrouwen, de flarden van de stem verheffende mannen aan de kassa, een gezicht te zien uit een grijs verleden. Liefkozend de rariteiten te omarmen, de zwart-witte kast, wat een monnikenwerk en dat gifgroene karretje . Zittend zoeken tussen de boeken, ‘De Steen van Bram Vermeulen’ vinden en toch weer weg leggen. Maar een gietijzeren blad als buit meeslepen voor op het tafeltje op het balkon en bij de supermarkt de blauwe druiven in de knop als kers op de taart, als een belofte voor de veroverde vrijheid.

 

Een gedachte over “Veroverde vrijheid

Reacties zijn gesloten.