Uncategorized

Echt moe

Moe zijn. Ik dacht te weten wat dat was. Moe zijn is geen pap meer kunnen zeggen, is geen stap meer kunnen zetten, is geen puf meer hebben om nog vooruit te gaan. Ben je mal. Dat is niet moe, dat is…uhhhh…uitgeblust. Nu weet ik wat moe zijn is. Mijn moeder had de gewoonte om ons uit te lachen als we aan het puffen waren dat we niet meer overeind konden komen van vermoeidheid. ‘Ben je helemaal betoeterd. Op jouw leeftijd kan je niet moe zijn’, smaalde ze dan. Waarna je zuchtend en steunend toch aan de afwas begon. Meestal lag er namelijk een opdracht aan ten grondslag, die je niet wilde doen. Kolen scheppen, schoenen poetsen, tuinbonen doppen en altijd die vaat.

kolenkit

Later bij andere aandoeningen, griep, een luchtweginfectie, ja zelfs bij de COPD, kon ik me zwaar te moede voelen. Niet meer vooruit denken, maar in je eigen sop gaar koken. Onder de wol willen kruipen en wegzakken in het eindeloze niets, ten einde het vege lijf niet te hoeven voelen. Geen stap meer voor de andere willen zetten. Niet meer vooruit te branden zo moe. Maar zelfs dan blijkt het toch nog erger te kunnen.

Die waarachtige vermoeidheid ontdek ik pas de laatste weken. Elke vorm, hierboven beschreven, verbleekt bij de revisie, waarin ik momenteel verkeer en waarbij het hart een paar reserves minder op de plank heeft liggen. Het is intenser, ingrijpender, letterlijk lamgeslagen hangen mijn huidgroeven naar beneden, niet meer in staat om zelfs ook maar de schijn op te houden. Elk smeerseltje legt het hier tegen af. Je kan er crèmetje van welke tint dan ook opsmeren, er valt niets meer omhoog te krikken. Wat voor huid geldt, geldt ook voor spieren. Er is geen spier die geen gewag maakt van zijn of haar aanwezigheid.

Portretgaten

Ze rammelen met z’n allen en zuchten volleerd als de sprekende schilderijen naast de ingangen naar de leerlingenkamers in het boek van Harry Potter. Ze leven een volstrekt eigen leven en doen willekeurig wat ze maar willen. De vermoeide aanhechtingen leggen een cordon van lood aan om pees en spier om het heffen schier onmogelijk te maken. Ik lig als zombie op de bank en voel me minder fit dan de 113 jarige man die op een rantsoen van eigen verbouwde groenten en een glas rode wijn een respectabele ‘fit als een hoentje’ uitstraling heeft, op wat oude levervlekken na.

Resumé der oorzaken:

Wandelingetje kinderboerderij. Dochterlief is er met de auto naar toe gereden, uitgestapt, rond gekuierd, ingestapt, kleine boodschap Lidl, geen boodschapje gedragen en weer thuis. Uitgeput en lamgeslagen op de bank een uurtje rusten. Daarna: Telefonisch interview. Een boekbespreking, waarbij men de kwaal vergeet en enthousiast overeind veert om met passie en diepgang te mogen vertellen over dat meesterlijke verhaal. Zie je, nog lang niet moe genoeg.

Vervolgens een oude vriendin op bezoek, die ik al decennia niet meer vis à vis heb gesproken en waarbij de ontmoeting een tere blik op het prachtige gedeelde verleden bloot legt. De avonturen, door het drama dat we speelden, worden tot in detail opgerakeld en herbeleefd. wat een heerlijke glorietijd, waarin geen berg te hoog en geen dal te diep was. We bevoeren de zeeën op toppen.

facadc6b-d417-435a-a985-2c68f10e25a9.jpg

Tenslotte een lichte maaltijd voor zoonlief bereidt. Shoarma zelf gesneden en gekruid, niet meer dan dat, geen koningsmaal, maar slechts een hapje tussendoor. ‘De bank, waar is de bank. Mijn redding, mijn verlossing’. ‘s Avonds is het hoofd zo moe, zo zwaar, zo niet meer te dragen, dat ik bang ben, dat ik er vanaf rol. Nog een laatste krachtinspanning om boven te komen.

Moe, nee, als veertienjarige wisten we inderdaad niet wat moe betekende. Moe ben je pas, als het hart er even de brui aan heeft gegeven en de motor opnieuw haar ritme moet zien te vinden. Moe ben je pas, als je hand in de handeling blijft steken, terwijl je ter plekke wegdoezelt. Misselijk makend moe. Mijn wijze moeder sprak recht. Dit is pas echt moe.

9 thoughts on “Echt moe

  1. Echt moe is naar en heeft hersteltijd nodig. Bij het zien van je kinderboerderij foto’s dacht ik … wauw die is lekker snel opgeknapt. De verrassing van je niet gedoseerde aktie moet je van herstellen. “koester” deze dagen met behulp van een kookwekker. Je zal zien komend weekend gaat stuk beterder dan vorig weekend.

    Kookwekker en dan elk uur even in de benen en weer ontspannen. zo laad je je zelf het beste op.

    “je weet het wel! Doe het dan ook” zei mijn moeder.

    Liked by 1 person

    1. Hahaha, Marianne. Die laatste opmerking, alsof ik mijn eigen lieve moeder hoor. Natuurlijk weet ik het als geen ander. Het is precies datgene waar ik tegen vechten moet De drang om te gaan met die motor! ❤ Ik lig dankzij je opmerking hier nu te schuddebuiken!

      Liked by 1 person

  2. Hier een reactie van je telefonische boekenclubcollega. We hadden het over het prachtig onvolmaakte van de karakters in het boek – de vlekken en vlekjes in hun beslissingen en handelswijze, maar ook hoe waarheidsgetrouw en ‘natuurlijk echt’ de’ onvolkomenheden van hun uiterlijk, hun lijven zijn. En juist in dat gesprek gonsde het boek weer, glansden de beelden weer op. Ik hoorde je vermoeide hart er geenszins in doorklinken. Dus heel veel dank; het was niet een gesprek bedoeld tegen de klippen (kleppen?) op.

    Like

    1. Ha lieve Geert, het was eerder een heerlijk en energievoedend gesprek. Ik heb er ontzettend van genoten. Heb al een idee voor het nieuwe boek per mail geventileerd. Dank je wel! Ik vond het super.

      Like

Comments are closed.