Uncategorized

Naar hartenlust sleutelen

De tanige man in een Egyptisch blauwe operatiebroek, de pijpen stevig gesloten met de gebreide manchetten, hoog water in de polder met zijn witte sokken en Zweedse muilen eronder pakte mijn hand in een vasthoudende greep. ‘En hoe voelt U zich na het dotteren.’

Er is een bepaald type mens, waar ik bij voorbaat geen verweer tegen heb. De rationele benadering wordt uit handen geslagen bij het zien van de autoritaire blik, waarmee de buitenwereld tegemoet getreden wordt. Het gevolg is dat zenuwen toeslaan en een zinvolle onderbouwde benadering achterwege blijft. Er waren bij deze ontmoeting twee voorvallen, waardoor ik in de verkeerde groef van de plaat terecht kwam. Het feit dat hij direct moest opmerken dat hij nog van de oude stempel was en dat hij, op mijn vraag of de uitslag van de MRI al binnen was, het antwoord even bijster bleef. Onmiddellijk kreeg ik de wedervraag toegeschoven, wie dat ‘totaal overbodige’ onderzoek had afgesproken. ‘C’est le ton qui fait la musique’.

IMG_0333.jpg

We zaten dus op het verkeerde spoor. Achteraf, maar dat is bijna altijd als je het gesprek terug loopt, had ik opnieuw willen beginnen. Ik nam direct de gelegenheid te baat om op mijn stokpaardje te gaan zitten. Niet verwonderlijk, want daar lag mijn onrust en onzekerheid. Een goede arts prikt door de wartaal, die daar het gevolg van is, heen. Deze arts liep met zijn spreekuur op schema, zélfs voor. Nog nooit eerder overkwam het me dat ik voor de aangewezen tijd al kon aanschuiven. Achteraf, met zijn staccato eenmansformules begrepen zoonlief en ik het des te meer. Dit was de man die geen tegenspraak duldde. Het was de reparateur. Het lek was gevonden en gedicht, de auto reed weer, nu niet zeuren graag.

Mijn argumenten dat organen samenwerkten en met elkaar te maken hadden werden korzelig van tafel geveegd. Ik kreeg zin in een groot glas wijn of wat troostvoer. Wat een debacle. Geen woord over de moeizame procedures die vooraf waren gegaan aan de ontdekking van de stenose, geen excuses voor de nijpende onzekerheid, die het hart in in bange uren had geslagen, geen begrip voor de ‘Werdegang’ tijdens dat hele lange kerstreces.

001

Ik vroeg er ook niet om, was op de toekomst gericht, maar dat werd af gedaan als niet ter zake doende. Patiënten die het heft in eigen handen willen houden, zijn geen dankbare afnemers van een autoritaire inslag. Over een half jaar terug komen, echo, ecg, bloed prikken en gaan. Ligt hij vannacht ook te woelen in zijn bed, of schieten er flarden van het gesprek door zijn hoofd? Ziet hij bij het schemerlicht van de bedlamp mijn witte vest, zoals ik zijn operatiebroek zie, de bungelende stethoscoop, de piekende grijze haren.

‘Doe wat je niet laten kunt’, was de boodschap over een revalidatiemethode waarbij gekeken wordt naar hart en longfalen en het verband er tussen. Vragen omtrent het verhoogde risico en het aangepaste leven, om de versnelde tred van de arbeidzame jaren te versmallen, in te dammen, aan te passen, waren in zijn optiek volkomen niet relevant. Vertrouwen en empathie voel je, ruik je op afstand. Alleen al de kleding gaf het verkeerde signaal. Deze oude stempel moest maar eens op retraite, want als het instrument hapert, is het tijd voor revisie en bezinning, een pas op de plaats. Daarna kan men weer naar hartenlust sleutelen.

 

One thought on “Naar hartenlust sleutelen

Comments are closed.