Uncategorized

Meester in de liefde

Gisteren aan de hand van Ruben Terlou heb ik de weg door China heen vervolgd. Wat een fascinerende tocht blijft het. Misschien komt het door zijn niet alledaagse onderwerpen, maar zeker komt het door zijn sonore chinees. Fascinerend hoe een stemgeluid kan mee veranderen onder de klanken van een taal. Hij mag van mij wel duizend keer per onderdeel beamen en instemmen. Het houdt het midden tussen Ow en Auw, een wat nasaal bronzen nagalmen. Zijn Chinees zingt even vakkundig als die van het Chinese volk zelf, wat tot aan zijn uitvoering, tot dan alleen als knerpende keelklanken had geklonken in mijn oren. Bij het horen ervan wil je Chinees leren in dit leven, maar ik ben bang dat het heel lastig is.

Ooit heb ik me aan het Farsi gewaagd. Hoe ik het ook probeerde, het lukte me niet om de klinkerloze letters tot woorden te vormen. Geen idee waar ik mee bezig was. Ik probeerde de gesprekken te ontcijferen van vrienden en familie, maar dat lukte nergens ten volle. Ik werd meester in het horen luiden van de klok, maar kon de klepel niet vinden. Het verhaal erom heen ontstond, dankzij mijn grote verbeeldingskracht en sloeg niet zelden de plank mis.

Er was ooit nog zo’n hopeloze missie, die ik mezelf ten grondslag had gesteld. Dat was gekomen door de keuze voor een vakantiereis met Djembe en gitaar op het Franse platteland. Met de Djembe kon ik aardig uit de voeten, maar mijn gitaarspel berustte op de smalle basis van akkoorden, ooit opgedaan met een cursus ‘omdat het zo handig was bij de begeleiding van de muzieklessen in de groep’. Er waren nog een aantal weken serieus klassiek gitaar op gevolgd, maar de tijd ontbrak voor het aantal uren dat de oefening vergde. Dat had een teken aan de wand moeten zijn.

023

Gitaar leidde haar eigen eigenzinnige leven en liet mijn vingers niet toe. Hoe ze ook bogen en strekten, mijn handen zich om de ranke hals heen vleiden en vouwden, het bleef een stuntelig geheel. Moeizaam en pijnlijk werd het tijdens die vakantieweek. We deden niet zomaar gitaar, maar Spaanse gitaar. Waar iedereen moeiteloos de instructie van de meester kon opvolgen en beide handen volstrekt los van elkaar en volkomen autonoom hun weegs gingen, struikelde mijn motoriek al bij de eerste de beste keer dat links en rechts iets verschillends moesten doen. Het was een teken aan de wand. Ik beschikte niet over het gen. Nu niet en nooit niet. Het was en bleef Chinees voor mij.

Ruben Terlou (2018)Ruben Terlou

Zoals het Chinees van Ruben dat tot in lengte der dagen zal blijven. Dat is goed. Ieder heeft zo z’n eigen kwaliteiten. Ik heb allang geaccepteerd dat uitblinken in alles niet het streven mag zijn in dit leven. Onmogelijkheden narennen en jezelf overlopen is water naar de zee dragen.  De gelegenheid om, zo dichtbij, met hem mee te mogen lopen is goud waard. Het is de manier waarop. Zijn prettige rechtstreekse vragen aan de mensen om hem heen, het zoeken naar de antwoorden op de vragen die bij ieder van ons op komen borrelen bij het aanschouwen van de wonderlijke uitingen van genegenheid en respect voor de doden, de integriteit die hoog in het vaandel blijft staan bij dat onderzoek naar het waarom, zorgen voor de wens hem te volgen. Nergens vallen er pijnlijke stiltes of ontstaan ongemakkelijke situaties. Hij loopt er, hoort er, vang prachtige schoonheid met zijn onbevangen blik. Wat een held en een meester in de liefde voor het volk en haar gebruiken.

 

One thought on “Meester in de liefde

Comments are closed.