Uncategorized

Letterlijk en figuurlijk

Ik zag de foto uit het grijze verleden op Facebook. Die poppen ongevraagd op. Elke ochtend staat er een nieuwe voor je klaar, waarvan men bij FB denkt, dat het wat met je doet. Iedere foto is een herinnering. Onmiddellijk ben ik weer toen en toen en daar en zie ik, met eigen ogen, dat door de lens vastgelegde, ene ogenblik. Ik hou van de blik toespitsen.

veertje

Deze was heel bijzonder. Dat is me destijds opgevallen, maar niet in de verdieping waarin ze nu tot me kwam. Volkomen onverwacht slaat het beeld van het kleine meisje, dat, als was, haar grote vlees en bloed geworden droom uit ziet komen, toe. Dat kleine meisje overkomt, waar ik soms nog steeds van kan dromen. Ze ontmoet haar nieuwe werkelijkheid. In ieder geval zal ze, met dit beeld op haar netvlies, een droom binnen handbereik, de haalbaarheid, beseffen en durven nastreven, waar mijn idolen mijlen ver bleven.

Idolen waren er al, toen ik jong was. Adamo was mijn eerste grote stille liefde. In de eenzaamheid van het kamertje waar ik een aantal weken in quarantaine moest doorbrengen omdat er roodvonk was geconstateerd en de ziekenhuizen te vol lagen, zong, door het transistortje dat mijn broer op ingenieuze wijze had weten te bemachtigen, het dappere ‘Vous permittez monsieur’ door de blikken luidsprekers. Ik verstond het niet, want mijn Frans reikte niet verder dan de Pipe van Papa en de Chat sur le piano. Dat het strijdlustig was bleek uit elk gezongen vreemde woord. Tap, tap, tap, tap, staccato, afgemeten, geen speld meer tussen te krijgen.

Het interview bij ‘Der Rudi’ met de herkenbare sliert kinderen.  Later, als zwart/wit beeld op de bakelieten televisie, werd de identificatie bevestigd. Zie je wel. Hij kwam uit eenzelfde nest als ik. Ik was voor eeuwig verkocht. Nu vraag ik me af wat mijn ouders in godsnaam met mijn drie zussen hebben gedaan, al die tijd van die vermaledijde afgezonderde verpleegperiode van mij. In een huis met drie slaapkamers en een zolder waar 11 kinderen onderdak hadden, was het geen sinecure om een hele kamer te vrijwaren voor een persoon. Ik was bevoorrecht geweest, zonder zelf ook maar het minste besef te hebben. Ik snapte wel dat het dé manier was geweest om me te vereenzelvigen met een idool, die als enig houvast door de speakertjes heen kwam ruisen. ‘Vous permettez monsieur, que j’emprunte votre fille’.  Ja ja, toen ook al.

Het was een toevallige ontmoeting geweest, in de hand gewerkt door de eenzaamheid van het bestaan. Nu heb ik een bagage van onschatbare waarde bij me, maar in deze tijd  als jong meisje had ik waarschijnlijk eindeloos zitten netflixen of toch misschien al op school de juiste prikkels toegevoegd gekregen om aan te kunnen haken aan mijn kwaliteiten . Ik had mezelf graag het jenaplan-onderwijs gegund, waar ik zelf zo veel van heb kunnen doorgeven.

Vitalis, Remi en de dieren

Wat ik destijds miste was voeding voor mijn tekencapriolen. Er werd niet op doorgeborduurd. Een oudste broer die prachtig kon tekenen en Remi, uit ‘Alleen op de wereld’ had vereeuwigd, mijn idool Remi, die beantwoordde aan mijn puberale eenzaamheid en hunkerende liefde, had ik al op een hoog voetstuk neergezet. Hij kon niet meer stuk, wat er ook gebeurde met deze rebelse nazaat van mijn vaders creatieve brein.  Het duurde decennia voor ik durfde duiken in het ontplooien van nieuwe inzichten in het vastleggen van beelden. Dat ik een beelddenker was, bleek nog niet het etiket te zijn en derhalve onderkent Mijn ontelbare foto’s, twee grote plastic schuifbakken en fotoboeken vol, zijn de stille getuigen. Toen zorg en tijd stilvielen, kwam die behoefte van verwezenlijken weer boven, naast het woorden geven aan het leven.

De kracht van deze Facebook-herinnering zit in het beeld van die ontmoeting. De bewustwording dat een wens binnen handbereik ligt, letterlijk en figuurlijk.

 

One thought on “Letterlijk en figuurlijk

Comments are closed.