Uncategorized

We zien wel waar het schip strandt

Te moe en toch de slaap voorbij. Het wegdommelen voor de televisie, terwijl de beelden van het leven van de kunstschilder Paula Rego, bij het wakker schieten, indringend binnen komen drijven, maar niet bij machte zijn om de zware oogleden open te houden. Steeds weer valt het hoofd in schokjes weg. ‘Naar bed, naar bed’, zingt het van binnen, maar even nog deze vrouw en haar hondvrouwen, die boeien en de slaap uiteindelijk verdrijven. Klaarwakker maak ik het huis klaar voor de nacht en voel hoe elke vezel slaap zingt.

Rego’s atelier in 2007

Dan komen de gedachten terug. Wat maakt dat Victor Willink deze vrouwen oproept in zijn echtgenote, die zich meer en meer toelegt op haar eigen schilderkunst als hij steeds zieker wordt, De essentie daarvan is vast verweven in de documentaire en opgeknipt in losse flarden van beelden op mijn netvlies. Nu zit ik met dit onaffe verhaal en een hoofd dat daardoor niet kan slapen.

Ook speelt de invulling van de dag een rol. De gang naar het ziekenhuis aan de hand van zoonlief, voetje voor voetje, het etiket hartfalen waardig, genieten we van het gedeelde moment. Afwachtend zoeken we de place to be en vinden de andere zoekende blikken van medelijders, veelal met hun partners. Het maatschappelijk werk verschijnt in een grote wolk van niet. Drie kwartier aanhoren wat allemaal niet mag, versterkt het verlangen naar een keerzijde. Mensen veranderen door het geschetste beeld onder mijn ogen in narrige boosaardige types, die hun liefhebbende wederhelft onbegrip schenken, hun hartenonmacht gedrenkt in boos.

IMG_1428.jpg

Even waan ik me weer terug in de dagen van mijn ouders, waar zijn afhankelijkheid haar bloei in de weg stond en energie vrat tot het hart, haar liefdevolle grote hart, gesmoord werd in de duisternis. Is dat wat tenslotte een keur aan hondvrouwen oproept. De zorgende, de smekende, de trouwe, de afwachtende. Het voordeel van einzelganger te zijn, is dat elke vorm van bitterheid ontbreekt. Waarom zou je het jezelf lastig maken. Maar waar zit dan de positieve insteek van het verhaal van de maatschappelijk werkster.

Zoonlief merkte op dat ze een zin gebruikte die bij mij hoort. Ik wist onmiddellijk waar hij op doelde. ‘Het is het sop in de kool niet waard’ zei ze, maar de vlag dekte de lading niet. De cardioloog was helder en opende de weg tot de vragenlijst voor het gesprek met mijn eigen cardioloog, maandag. Duidelijke tekeningen in een rustige uiteenzetting met voor sommige mensen waarschijnlijk te veel vakjargon. Het beestje bij de naam noemen zorgt ervoor dat de bewustwording van de ernst van de kwaal bijdraagt aan dit verdwenen slaapmysterie.

IMG_1365.jpg

Na de wandeling van gisteren was een pas op de plaats geboden. Het was een kuieren op hoog niveau geweest. Stap…stap….stap. De handen op de rug gevouwen, de blik op het kleine groen gericht, de eerste sneeuwklok op het netvlies meegenomen en de waterhoentjes en de prachtige droge verhalende wilgen langs de IJssel lieten me de tijd vergeten en daarmee de afstand. Als je heen gaat, moet je ook weer terug.  Het is een natuurwet waar geen speld tussen te krijgen is. Natuurlijk liet ik in de eigenwijzigheid de bus links liggen. Thuis op de bank wist ik dat dit bij het grote niet hoorde. Ieder dag een blokje is geen vijf kilometer.

IMG_1394.jpg

Ik ritsel alle nieten bij elkaar en kristalliseer de wellissen eruit. Dat slaat vast beter aan als slaapmantra en tot die tijd rust ik uit met mijn ogen dicht. ‘Dan verkwik je ook’ leerde mijn moeder mij. Ik ga dromenland in zodra de klopgeest van boven zich koest houdt. Anders haal ik nog een paar hondvrouwen van stal. Eens kijken wie er wint. Alhoewel, je moet slapende honden nooit wakker maken. Ogen dicht en springen in het diepe. We zien wel waar het schip strandt.

3 thoughts on “We zien wel waar het schip strandt

  1. Eer lichaam en geest weer een worden over het hoe en wat, de aanpassingen in jezelf zijn gedaan, daar gaat wat tijd overheen. Sterkte, er gebeurt zoveel. Heb bewondering voor de manier waarop je (schijnbaar) toch snel acceptatie uitdraagt, rust ook.

    Like

Comments are closed.