Uncategorized

Zo kreeg een jeugd gestalte

Als je zes jaar was, ging je naar de kabouters. Die hadden hun onderkomen in een blokhut achter de Monicakerk. De jaarlijkse kampen waren bij uitstek geschikt om als stadskind de boerderijen en de bossen, de maisvelden en de aardappelenvelden in het Brabantse te leren kennen. Nooit geweten dat er achter iedere boom een avontuur kon schuilen, maar daarna wel. Iedere tak, ieder holletje, ieder opgehoopt beetje aarde bevatte een wereld van verschil. Daar speelde het avontuur zich uit van kleine Erik van het insektenboekje en ik kon er moeiteloos in mee gaan, als ik wilde ontsnappen aan de andere kinderen en hun heimwee of hun eindeloze gebabbel. Waar het thuis altijd druk was, nergens een plek om jezelf te kunnen zijn, was het kamp ook overvol met kabouters, leiding en keukenprinsessen.

023

Maar ook met verhalen en fantasieën om in weg te duiken. De maisvelden waar je je zo maar alleen op de wereld kon wanen omdat er niet anders was dan strakblauwe lucht boven je, het geritsel van de stugge stengels, het snijden van het scherpe blad. Of de goudgeel wuivende graanvelden in het heuvellandschap en de donkere legers van de hazen aan de rand van het bos. De zandpaden die door de bossen kronkelden en het zand dat opstoof bij elke voetstap, alsof je een reuzenstap aan het zetten was. De mussen in die zandwoestijnen, opgetogen kwetterend over zoveel heerlijkheid.

Als de nacht viel, vloog en kroop het nachtleven binnen. De muggen en de kevers, het geknaag van muizen in de nacht aan strozakken, het gesnuif van de nabije beesten, koeien en varkens dacht ik altijd. Ze stonden niet op stal, want daar lagen wij en de haan in de vroege ochtenduren. Maar ook het geblaf van de honden in de stille nacht en het onrustige slapen van de andere kinderen. De schaduwen die zich los maakten bij het flauwe licht van de olielamp in het hokje van de leiding en hun eigen leven gingen leiden. Hoe vaak lag ik wakker, of duurde het lang eer ik kon slapen.

Wassen deed je in de ochtendkilte bij de waterbak van de beesten en een houten plank met een gat erin in een onbeholpen tent, de hudo, was het toilet. Spinnen en boktorren  waren er, zo groot als ik ze thuis niet tegenkwam, die er voor zorgde dat je met gezwinde snelheid weer verdwijnen wou. Alles speelde zich af in de buitenlucht en alleen als het regende werden we de deel ingedreven of een houten schuur, dan kroop de spanning voelbaar tot in ieders haarwortels. Kabouterkamp was een groot avontuur in de natuur.

019.jpg

Daarna brak de tijd aan van vakanties in het buitenland en leverde plaatjes in het hoofd, die zo anders waren dan het doorsnee beeld van het leven in de Amandelstraat. Bergen en wandelingen, zwemmen in kristalbaden, Schwartzbrot met Schinken, maar ook bramen plukken met het hele gezin in de bergen en dammen bouwen in woeste bergbeken, forellen vangen met tintelende handen van het kristalkoude water, fonkelingen van de zon, die brak en stuk sprong in duizend gouden stenen in de heldere beek. De alen in de emmer van broer, die de duistere diepten van de onderwereld, het grauwe diep van de Moezel, met zich meedroegen en ‘s nachts veranderd waren in de prinsen van het zwarte water, toen ze door de havervelden achter de tent weggleden om hun waterRijk weer in te kunnen duiken. Niemand tart de hofhouding van de duistere Moezel.

026

Het werd tijd voor de zeilvakanties in Oude Haske, zonder ouderlijk gezag en met jeugdige overmoed. Het leven aan de sloot met de BMers en de Polywoods en daarachter het weidse Nannewied, dat toen zo groot als de zee scheen, maar niet meer dan een vijver bleek, als ik er nu langs rij. Ongekende mogelijkheden en de angst om het onpeilbare water, ook al was dat kniehoog, storm in de zeilen, ongrijpbare gijpen en verlate eilanden waar het goed toeven was, de zang van de merel die zich voegde bij het lied van de jeugd en haar eerste prille romantiek. ‘Het weiland wacht geurend op het kleurend gebeuren, de zon gaat nu onder…’ zong Tonneke, die Liesbeth List  vertolkte, met hetzelfde prachtige timbre in haar donker stem. De tonen tokkelden een weg door het gesluierde water heen.

Natuur vormt en geeft, roert en weeft en zo kreeg een jeugd gestalte.

One thought on “Zo kreeg een jeugd gestalte

Comments are closed.