Uncategorized

Adem in, adem uit

Vandaag heb ik een kleine trip naar niemandsland gemaakt. Als ik had gekund, had ik geprobeerd te ontsnappen via het in de steek laten van het vege lijf en was ik boven de metalen koker gaan zweven. Wat een wonderbaarlijke uitstapjes kan een mens maken.

Ik moest vandaag voor een MRI-scan. De informatie vooraf in een handzaam boekje en aanvullende gegevens via internet, waren niet echt rooskleurig, al stapte men met schwung luchtig over wat obstakels heen. Het had bij mij wel de voelhorens op scherp gezet en alert kwam ik de radiotherapieruimte binnen. Rijen witte gordijnen omsloten compartimenten waar niemand te bekennen was, nadat ik de veilige ruimte met slot op de deur verwisseld had voor het ongewisse. Alle kledingstukken met metalen ritsen en dergelijke had ik achtergelaten. Als een kleine Alice in het zwart liep ik door de wondere wereld van radiostilte voor de storm.

Twee infusen staken in mijn armen en trotseerden de blauwe rechterarm van weleer. Zonder problemen had de prikvorst twee goed bruikbare aderen gevonden en de afleiding in een geanimeerd gesprek over de wijkverpleging in Rotterdam, waar hij 19 jaar gewerkt had. Zijn Rotterdams accent onderstreepte zijn avontuur en zalfde de pijn weg. Wat een meester van de naald.

Na dat eerste avontuur werd de gang troostelozer en troostelozer doordat er een spoedje binnen was gekomen en mijn beurt ruim drie kwartier opschoof. Mijn zussen, heldinnen van het eerste uur, kwamen afleiden met visionaire blik en voldoende fantasie om de tenniswedstrijd aan komende en gaande passanten te verslaan. Schuddebuikend lachten we de spanning weg. Een half uurtje ongeveer beloofde de broeder die me kwam halen. Aan de kleine Alice werd echter meegedeeld dat ze voor een uur vergrendeld werd in het grote niets. ‘Bent u daar al eens geweest’. Ontkenningsfase, maar bij de eerste decibellen die de tinnitus luid overschreden, wist ik dat ik ooit een onschuldig handgewricht had laten onderzoeken.

003Wachten

Iedereen doet het liefst de ogen dicht, radiosterkte op mijn oren en bij tijd en wijle de zachte stem van de radioloog door de negentiger jaren hits heen. Ingesnoerd, beplakt en gezakt(een plastic harnas op de borst), werd ik als een rolmops, als een uit de kluiten gewassen slavink, de magneet ingerold. Wonderwel bleef alles op haar plek en vloog mijn plaatje niet tegen de wand op. Daar begon de hel en het vagevuur afwisselend hun wrede spel . Adem in, adem uit, vasthouden, afwisselend met een overschrijdende 100 decibellen als gakkende ganzen in een staccato patroon. ‘Gaaak, gaaaak’, 17 tellen gemiddeld de adem inhouden is Topsport voor een COPDer, een wereldprestatie. Als lauwerkrans kreeg ik er nog een medicijn ingespoten die zuurstof op alle fronten weg sluisde. Even stond mijn hart stil, maar onverbiddelijk werd ik de buis weer ingeschoven. Adem in, uit, vasthouden. Mag deze beker aan mij voorbij gaan.

004wachten

Aan het eind nauwelijks aandacht, het was al laat. Er zaten nog drie wachtenden op de gang. De zussen hadden geklokt. Ruim anderhalf uur weg gebeten uit de herinnering in een vacuum van niets. Volgende week het resultaat. Tot zolang: Doorgaan met ademhalen. Adem in , adem uit.

5 thoughts on “Adem in, adem uit

Comments are closed.