Uncategorized

Ingenieuze doeltreffendheid

Gisteren in de vroege avond was er een uitzending, waar ik ontzettend van genoot en waar eigenlijk, in mijn optiek, maar weinig aandacht voor geweest is. Het was de uitzending Groeten uit Holland van de regisseur Jalal Bouzamour en als ik ‘Uitzending gemist’ opzoek om de juiste titel te achterhalen blijkt er al twee weken lang elke dag een aflevering te zijn geweest.

Groeten Uit Holland - Muziek

Het draait om vijf, eerste generatie, Marokkaanse vrouwen, die al jaren in Nederland wonen en tientallen levensvragen en vooroordelen onder de loep nemen. Ik viel midden in een discussie over het feit of je kinderen moet belasten met het ouder worden of niet. Prachtig om te zien hoe de diep gewortelde cultuur in de knoop dreigt te komen met de modernere westerse opvattingen van tegenwoordig. Sommige vrouwen vinden het onzin om je zoon te belasten met hun oude moeder terwijl anderen het niet meer dan de normaalste zaak van de wereld vinden, want wie heeft hen tot aan hun 26 ste gepamperd en gekoesterd. Voort wat hoort wat.

De bejaarden en verpleegtehuizen worden vernietigend verworpen, tot Habiba met de oplossing komt. Ze gaan een kijkje nemen in een verpleegtehuis, om met eigen ogen te aanschouwen hoe het er aan toe gaat. Het wordt een groot succes. De vrouwen nemen de taken van het verplegend personeel over, maken intieme praatjes met de bewoners zelf en komen tot de slotsom, dat het nog niet zo gek is, om als je vergeetachtig oud wordt op deze manier verzorgd te worden, anderen zijn er stil van.

015Mijn glansrol als bejaarde: To

Ooit had ik een discussie met mijn zoon. ‘Als je oud bent ga je naar een bejaardentehuis’. Hij zat vol puberale stellige meningen en ventileerde die met jeugdige overmoed en een elan alsof er een nieuwe waarheid was opgestaan. ‘Hallo, mag het lijdend voorwerp daar zelf ook nog iets over te vertellen hebben’, bracht ik in als verweer. Het leek hem evident dat je de weg des levens moest volgen en dat was jong, oud, ouder, bejaardentehuis of verpleegtehuis. Handig en praktisch. Geen last meer van eigen- en niet tot last voor anderen met je vermeende kwalen. Ik haalde diep adem en scherpte het verzet aan.

Je moest van goede huize komen om zoonlief, de redenaar, omver te kletsen. Mijn jarenlange gang als nachtzuster in verpleeg- en bejaardentehuizen telden nauwelijks mee, want die lagen ver voor zijn tijd. Het argument dat het er niet gezellig zou zijn, dat het het lange wachten werd op de dood, werden luchtigjes weggewuifd. Wachten deed je toch en dan had je tenminste nog een natje en een droogje.

Met de belevenissen van de heer Groen had ik meer troeven in handen gehad om hem om de oren te slaan. De rebelse levenswandel van de in petit comité opgerichte weerbare bejaardenclub was zalvend voor de zelfstandige ziel en olie op de golven van de betweterige regelnicht van een directrice. De opstandige levenshouding van de jonge ouderen, de bon vivants, de bourgondiërs, waren een weldaad voor de verkrampte zielen. Helaas zijn het er op een heel bejaardentehuis steevast niet genoeg om een dergelijke levenslustigheid te stimuleren. Het verzandt vaker in het vermaak van hogerhand, de themadagen, het troosteloze vlaggen wuiven om een andere cultuur beter te leren kennen, het blijven steken in Tempo doeloe, wuivende Hibiscus en saté babi op het bord, terwijl op het podium de gamelan klinkt.

De Marokkaanse groep bracht in een oogwenk meer cultuur van binnenuit dan een themadag ooit zou bezegelen en het mes sneed overduidelijk aan twee kanten. Ik genoot van de open instelling van de dames, de onbevangen en nieuwsgierige blik. Nu ze er toch waren dan graag het naadje van de kous, hoorde ik ze denken. Meer van dergelijke heerlijke blikverruimende televisie waar vooroordelen ter plekke worden geslecht. Ik duik twee weken onder. Wat een ingenieuze doeltreffendheid.

2 thoughts on “Ingenieuze doeltreffendheid

Comments are closed.