Uncategorized

Opgelucht ademhalen

Wat doe je als de dagen zich lengen door kabbelend voorbij te trekken, van bed naar keuken, van keuken naar zolder, van zolder naar bank. Beelden op de televisie schieten met Australische toekomstige keukenmasters voorbij, waar de concentratie droog valt en te kort schiet en dikke bundels leesvoer dicht blijven. Visite is afleiding, maar ook daar dikt de informatiekraan langzaam in. Het denken draait rond en wentelt zich om een klein aspect, eigenlijk de moeite niet waard in het dagelijks leven. Het krijgt het voordeel van vermeend belang.

Baltimore. De letters springen op uit het blad dat voor me ligt en de eindeloze lange lanterfanttijd trekt me het verleden in. Baltimore.

We rijden van Washington vandaan in de oude barrel van een vriend. De weg slingert zich als een parmantige Highway en doorsnijdt het landschap dat in razend tempo voorbij trekt. Met argusogen spied ik naar witte busjes, waar eventuele een loslopende ‘sniper’ het leven van mijn kinderen zuur maakt, nu hun moeder in de onmiddellijke nabijheid is van deze dood en verderf zaaiende wilde schutter. Vriend kreeg de opdracht mee toch vooral niet te stoppen bij benzinestations.

American Visionary Arts Museum, Baltimore (ca. 2005).jpgHet museum

Als eerste doen we het museum The Americain Visionary Art Museum aan, waar mensen in hun wanhoop de hele ziel en zaligheid binnenstebuiten hebben gekeerd, handen en voeten wisten te geven aan hun verslaving, hun geestelijke trektochten door het leven, hun onvermogen of de onwil  tot een genormaliseerd bestaan. De auto buiten trekt met zijn honderden kleine opgeplakte objecten: Barbies, autootjes, bierdoppen en kurken, een bonte verzameling van wat ooit diende als verwerkingsmateriaal van het leven.  Ze baart verwondering en aanzien om de moed van dit opgebouwde verzamelde bestaan. Uren van gekte en nauwkeurige concentratie, contemplatie en toewijding gingen er aan vooraf. Een statement waar het een doorgeschoten en overgestructureerde maatschappij betrof. De cannabis had een psychedelisch rookgordijn opgetrokken en hing zwaar tegen het argeloze gemoed van de voorbijganger. Luguber waren de doodshoofden, de met bloed besmeurde messen in kale schedels, de wanhoopskreten van de verslaving in hun onmachtig zijn.

023

Bij het verlaten van het pand, de steek voor steek genaaide jas, het monnikenwerk van een tijdvreter nog op het netvlies, verblindde het zonlicht, dat schitterde op de vol geplakte oldtimer met zijn zoevende vleugels, de blikken op de buitenwereld. Spoorslags naar het winkelcentrum, een koffiebar compleet met toog en neon, nepleren, ‘skaaaai’, krukken met hun bolle zittingen, en een barkeeper, eerst glazen wrijvende theedoek in de handen, nu met de grote voorlopers van de Starbucks, net geen echte koffie, maar veel en warm. Ik keek mijn ogen uit. Het verlaten plein met hippiewinkeltjes, de sporen uit de glorietijd van lang geleden. Verweerde koppen, rinkelende armbanden, opzichtige ringen aan de handen en een verschoten lint over het voorhoofd heen. Peace man, waarom komt Paul van Vliet zijn act er altijd doorheen schitteren. Een tijdloze aanduiding voor het relaxte Zenbestaan lang voordat mindfulness haar intrede had gedaan.

Daarachter de huizen in hun Hollandse vriendelijkheid. Rustiek, kneuterig, behapbaar en de vintage winkels met kleding en eindeloze mogelijkheden tot dwalen tussen het verleden door, herkenbaar en toch ook weer niet. De vijftiger jaren films, het Amerikaanse platteland, tastbaar onder handbereik. Op de terugweg hoorden we dat de Sniper was gepakt met toeters en bellen. Op een steenworp afstand van het  museum op het moment dat we ons laafden aan de grillige uitingen van de menselijke geest.

De kinderen konden weer opgelucht ademhalen.

One thought on “Opgelucht ademhalen

Comments are closed.