Uncategorized

Meer dankbaarheid

Wat kunnen leefwerelden verschillen. Gisteren keek ik, met stijgend ontzag voor de makers,naar het beeldend verslag van een rondreis door het Hart van China. Stijgend omdat het indringen met het nodige respect gebeurde. Op rondreis gaan door een land en je de taal vloeiend eigen weten is een meerwaarde, die zich uittekent in genegenheid en ontvankelijkheid.

Ruben Terlou (2018).jpgRuben Terlou

De wat puberlange stuntelige gestalte van de reporter groeide, werd breder, kreeg schouders en een fundament om op te staan. Zijn bravoure en voorzichtige gedurfdheid tekende waarde toe aan regels en normen. Aan de andere kant werd de schrijnende kaalheid van een bestaan om gras duidelijk. Waar hebben wij het over, hier in het westen, met alle snuisterijen van dien, als het gaat om bestaan opbouwen en overleven. Nergens ter wereld had ik zo’n kaal bestaan gedacht en leven. Mijn voorstellingsvermogen was tot nu toe eenvoudigweg te klein, om mij een dergelijk verblijf voor te stellen. Dat in gebreke blijven tekent eens te meer de armoede in de overvloedige luxe van onze westerse hoorn des overvloeds.

Dessing bij de Europese première van het Cirque du Soleil in Amsterdam (oktober 2010)Floortje Dessing

Waar ik Ruben Terlou eerst nog een w en een verwantschap met de schrijver jan toedichtte, moest ik al snel constateren dat hij los van dat alles, een eigen beeld ging vormen in mijn hoofd. De prachtige bronzen Chinese taal die hij sprak, moeiteloos naar het scheen, verhief hem tot een eerste graad. Hier was iemand bezig met liefde voor het land, de taal, de cultuur van haar bewoners. Hier was sprake van een heilig tegemoet treden en geen heiligschennis als zo vaak. Hij steeg met dezelfde vaart tot op grote hoogte in een lijn met Floortje Dessing. Twee dergelijke zielsverslaggevers rijk is mijn informantenhemel gezegend.

Geen notoire zieltjeswinners, geen hervormers. De wereld leren kennen zoals ze zich voordoet. Niet  meer of niet minder. Een leven met worstelaars en paarden, ogenschijnlijke mannelijke competitie en de vrouw als scepter zwaaiende koningin in het huishouden. Ik zou Ruben willen vragen of en welke gedachte hem doorsneed, toen hij de vrouw bij de mijnen en de man met de motorfiets ontmoette, waarbij alles wat ooit tot een zinvol bestaan werd gerekend afgebrokkeld bleek te zijn. Grond, die geen bestaansrecht heeft omdat het gevuld is met lucht en lege holtes van moeder aarde. Verschrompelde organen en opgeworpen bergen, die als protheses het eens zo vlakke land doorsnijden.

Het volk der ruiters, aan emotie onderhevig en daarmee los van elk cachet, je kan het hebben zoals je het krijgen wil, ‘Val dood, met je vragen’ hoor ik ze denken tussen de summiere opmerkingen door.  Milder, maar met dezelfde niet misverstane intonatie: ‘Idioot’. Dat heet een eerlijke reportage. een waarachtig beeld. geen zoetgevooisde onwerkelijkheid.

Don Quichot, zoals afgebeeld op een boekillustratie uit 1863, van de hand van Gustave DoréDon Quichot, 1863Gustave Doré

Beduusd en gretig ontvang ik op mijn bank met mandarijn en koffie, kussens in mijn rug de poes op schoot, het dorre land waar voor elke grasspriet gestreden dient te worden.  Niet alleen van hoger hand, Gods wegen zijn evenals Goddeloze wegen ondoorgrondelijk, maar ook nog eens vanuit de overheid gestuurd. De wildgroei van mijnen en windmolens, een Don Quichotten op exorbitant hoog niveau, een vechten tegen de bierkaai. En in de luxe van het bestaan vraag ik me af wat de meerwaarde is van een leven in een steppe zonder de oorspronkelijke Nomadentrek, maar de Yurt vast gesjort in cement en een aangewezen plek. De vrijheid beknot en bezoedeld, een vrij leven gevangen gezet. Meer Ruben, meer info, meer dankbaarheid voor onze eigen luxe.

One thought on “Meer dankbaarheid

Comments are closed.