Uncategorized

Als basis de beste

Voor 2018 heb ik geen goed voornemen klaar liggen, maar een droom. Het is een knisper verse droom, weliswaar was het idee er al. Een oude jas, maar met de nieuwe contouren van een beloftevol jaar. Ze is herrezen uit de as van de lichamelijke teloorgang. Het onderdelven van dat spit, dat zo moeizaam het kaf van het koren scheiden kon en derhalve de eerste tekenen van een ongemak had gemist.

Met zeeën van tijd voor me en vraagtekens te over in het hoofd, rest mij  om , naast het uitkristalliseren van de kwaal, de droom te verwezenlijken. Er komt lichamelijk arbeid aan te pas en mijn onvermogen is daar een obstakel in. Gelukkig zijn de kinderen bereid, al weten ze nog niet hoeveel voeten het in de aarde heeft, om mijn verlengde arm en been te zijn.

IMG_1141.jpgDe droom

Dit jaar, het eerste van een nieuwe fase, wil ik de ultieme wens verwezenlijken. Het nieuwe huisje op de tuin, mijn eigen Bernagie. Omringd met mijn bloemen en planten met ruimte voor de ezels en een wand voor het grote doek. Ze heeft openslaande deuren en ramen alom. Met het ombladeren van de tijd, kwam ik haar tegen op het net en mijn hart maakte een sprongetje. Ze lijkt op mijn oude vertrouwde huis met de verweerde vloer en de vochtplekken in het dak, de kringen in de sprei, de scheefgezakte kachel en de verweerde sponningen en de scheef gewaaide dakpannen.

111.JPG

Nog wat door sparen, wat kleine aderlatingen en dan is het te verwezenlijken. Daar wil ik dan mijn herwonnen tijd verbeiden. In de luwte van het ontheiligde moeten, de ongekende hoeveelheid tijd, de onbegrensde mogelijkheden, omdat er geen vos meer de passie preekt. Stilaan je eigen leven leiden, zoals het zich aandient, los van taken en maatschappelijk belang. De rozen knippende oma zijn als het zo uit komt, of de excentrieke creatieve geest, een paradijsvogel waardig. Geen regels, geen voorschriften, maar het leven als leidraad.

099

De woorden die zich aandienen tijdens het schrijven, de kwast die de handvoering volgt bij het schilderen en die weer rechtstreeks het hart, het liefkozend plukken van het dorre blad bij het tuinieren, de blik die de kleine boomklever bespiedt, de dwarrelende vlinders rond het hoofd en in de buik. Dat, wat le petit atelier tot een meer dan paradijselijk genoegen maakt, weeft het zoete verlangen naar dat nieuwe onderkomen. Ze voedt de geest, die stilaan heeft geleerd, door schade en schande wijs, om te genieten van het kleine leven. Het proces van onthaasten was een wonderbaarlijk traject, maar het leven is te kort om het in een adem uit te blazen.

IMG_0121Het lieve oude vervallen huis

Kan ik jeugd leren kleine teugen te nemen en stil te staan bij het heden. Straks de kleinkinderen bij het plukken van de bramen, het oogsten van de vruchten uit de eigen kweek. Misschien het verjammen van de zoete lekkernij en de verwondering over het grillige verloop der seizoenen. Het stilstaan bij wat ook is, buiten de jachtige snelheid van wat een dimensie verder lijkt. Toch ook de voelbaarheid van dat bestaan. Dat maakt de kracht van het onthaasten groter en in beter evenwicht.

Ik heb een droom, zei Martin Luther King ooit. Het verschilt niet eens veel van de mijne. Een wereldvrede in de zielen van de kleine mens, een welbehagen in het leven, een vredelievend bestaan, weliswaar op microniveau, maar als basis de beste.

 

 

One thought on “Als basis de beste

Comments are closed.