Uncategorized

Ongekende tijd

Het is aardedonker buiten het lichtend oog van de laptop. Ik heb redelijk geslapen ondanks het feit dat de avond bij tienen twee uur verder gleed in het eindeloze niets, een vacuüm in het hoofd, dat niet nadacht over verleden, heden of toekomst, maar  alleen de feitelijkheden van het moment registreerde. Zoals de buurman aan de overkant die zijn televisie bleef kijken tot ver na middennacht, het schijnsel dat dan weer oplichtte en dan weer vergleed, het felle licht bij het zoeken en zappen langs de diverse kanalen als het beeld boven zijn hoofd hem nutteloos aanstaarde.

De anderen slapen tot de vrouw rechts naast me uitvoerig gebruik maakt van het feit dat haar bedrust na een ingreep officieel om 23.00 uur eindigt. Een verlossing, die ze dankbaar aangrijpt om toilet te maken. Schimmenspel achter de gordijnen. De buurman aan de overkant woelt, deken op, deken af, linker zij, rechterzij, rechtop of toch maar weer plat. De tijd tikt traag als stroop en het is raadzaam om in die tijdsgeest mee te gaan. Ze verstrijkt, niets kan van wat wenselijk is om een avond zinvol te besteden, wat rest is observatie. Ik doe mijn ogen dicht. In een hoofd is alles mogelijk.

IMG_1011

Er wordt een bos omgezaagd door de nachtbraker. Zuster komt kijken als het ritme op haar monitor versnelt, terwijl ik naar het toilet ga. Niets blijft onopgemerkt. Zinnen verzetten is moeilijker dan je denkt als de afleiding beperkt is en het leven lijf wordt. Groot licht maken kan niet, dan is de gemeenschap wakker, van lezen is derhalve geen sprake. Schrijven kan nog net, binnen het bereik van dat kleine lichtende scherm..

In the Newyorker stond een artikel over tijd. Het opent met de volgende zinssnede : ‘Is time finite or infinite? Does it flow like a river, or is it granular, like sand trickling through an hourglass?’

zandloper-van-glas-30-cm

Mijn beleving van een zandloper is een soepel doorstromen van het ragfijne al dan niet gekleurde zand. Niet korrelig maar miniem een echte zandstraal. Ik denk aan de kleine zandloper thuis, die ik twee weken geleden in een opwelling kocht, toen ik haar zag staan in de kringloop en de nostalgie toesloeg. Zo’n heerlijk beheersen van de tijd met een simpele draaibeweging, een minuut stroomt in het prachtige bolle glazen huis, de kinderlijke magie van de verenging en het vullen van de lege bodem. Geen stopwatch, geen timetimers, maar een simpele zandstroom die de tijd verbeidt, exact een minuut.

IMG_1178

‘Is de tijd eindig of oneindig, stroomt ze als een rivier of is het korrelig als zand door de zandloper.’ Hier in de nacht is de nachtelijke tijd eindig, straks breekt men door haar barrière heen met een welgemeend en niet mis te verstane boodschap: ‘Goedemorgen’, gevolgd door het direct daarop rammelen van de cateringkar, die ontbijt belooft, het opentrekken van de bedtafels uit de nachtkasten, het dienblad met de gevraagde bestelling. Nachttijd is eindig, zoals dagtijd dat is. In het geval van de schrijver van de newyorker is dat elke morgen om dezelfde tijd, zoals bij mij, zelfs hier, zonder de vertrouwde geluiden van de straat, de eerste brommers en auto’s en in de lente een eerste mereltriller. Dwars door alle afwijkende kenmerken heen openbaart ze zich, klokslag gelijk aan de wake-up call thuis. Het is vijf uur.

Mijn circadiaan ritme spreekt, roept me, trekt aan me. Wakker worden ondanks het snurken en de bijgeluiden, ondanks de duisternis en de stilte, ondanks het nachtelijke leven op de gang., dat via een streep licht van de deur binnen valt in de gebruikelijke flarden. een postoel die piept, een schuiven van een bureaustoel, het lopen van een kraan, het gestaag aanhoudende ritme van de monitor, de zacht krakende stappen van de zuster.

Zo breekt een dag de nacht. Droom blijft achterwege in zo’n fluïdum van gedeelde zuurstof, teveel prikkels voor een vrije val. Nuchtere beschouwelijkheid. Tijd in een ziekenhuis is eindiger dan waar dan ook. Nachttijd breekt stuk op het rammelen van de koffiekar en dagtijd struikelt over de heersende norm of valt uiteen in een flard televisie licht.

Tijd in welke dimensie dan ook gaat door tot in het oneindige,  traag of versneld, grijpbaar zoals nu of vluchtig, als daarbuiten. Straks lig ik in mijn eigen bed, met zeeën van tijd en onderwerpen te over. Hier heerst tijd, aftoppend, beknottend, beperkend en thuis mag het stromen. Ongekende tijd.

One thought on “Ongekende tijd

Comments are closed.