Uncategorized

Een nieuw begin

Op het nachtkastje ligt de dikke pil van Carlos Ruiz Zafon. Schoonzoon heeft zijn net nieuw verworven boek uitgeleend om mijn lettervretertjes tegemoet te komen in deze woelige en toch zo stille dagen. Dat laatste lijkt een contradictio in terminis, maar niets is minder waar. Ik ben afhankelijk, onthand en gekluisterd aan een paar vierkante meters. Geen ontsnapping mogelijk dan door, in een luie positie, half zittend of liggend, mij aan de realiteit te onttrekken en weg te duiken in een andere wereld. De wereld van Spanje met haar lokkende roep van de sirenen die wijzen naar het Kerkhof der vergeten boeken, dat zich in een groot labyrint bevindt.

labyrinth

Drie andere bundels van dit vierluik zijn allang soldaat gemaakt en het verhaal dient wel even opgefrist te worden, ook al vallen alle delen los van elkaar te lezen. Voor mij eigenlijk niet echt. Ik zie de hoofdpersoon Daniel  graag als de kleine jongen uit deel een en moet nog steeds wennen aan de volwassen status, terwijl ik wel in zijn levensverhaal en door zijn avonturen met hem ben meegegroeid. ‘Langs diverse wegen met elkaar verknoopt voeren ze ons naar het hart van de vertelling’, wordt in het inleidende woord beloofd. Alleen daarom al zou men er mee in zee gaan.

Het boek telt 845 bladzijden. Een dikke pil, hoe dikker hoe beter. Ook al ligt het wat ongemakkelijk in de hand en is het niet mogelijk om al liggend, met het hoofd schuin, erin te duiken. Ik zit nu rechtop met de ruggesteun en de knieën omhoog. Het grote voordeel van een ziekenhuisbed of een goede aupingmatras. Mijn matras van nu haalt het niet bij de laatste , maar heeft wel alle goede comfortabele eigenschappen. Alles valt los te wrikken en mee te bewegen.

Gisteren na de zoveelste pijnaanval viel er nog maar een ding te besluiten. Ik moest en ik zou naar het ziekenhuis, het moest stoppen. Cardio gebeld, mocht langskomen en naar later bleek weer blijven. Nog een uitgebreider onderzoek dan de andere twee keren en een veel meer afwijkend ECG dan de vorige met alle toppen, die maar te bedenken waren. In de diepte in de hoogte, maar niet zo’n prachtig en gestaag hartritme.

Hartkatheterisatie lag in het verschiet en halverwege de middag kon ik geholpen worden. De wat sombere kamer, toch opgefleurd met de op de sfeerverlichting lijkende ledverlichting van mijn zoon. Er hing een groot doorzicht plastic vel, naar wat ik aannam de stentvoerder zou zijn, maar er nu uitzag als de nieuwe kleren van de keizer, door een lakei angstvallig op het knaapje gehangen. Focus op alles wat anders kan lijken, dan valt de ingreep mee. De italiaanse artsen aan mijn bed gaven de entourage een mediterraan accent, maar Bertje de assistent bracht de Hollandse nuchtere werkelijkheid erin, door kalmpjes alle voorbereidingen te trekken.

Armen langszij, ongemakkelijke greephouding voor de rechterarm. Een neonroze accent voor de uitverkoren plek. Waar werd de Betadine jodium ooit vervangen voor deze moderne variant? Straks zal het mooi kleuren bij het paars van de arme aangedane afgeknelde hand. ‘Help mama, ze prikken me lek’, schreeuwt het kind in mij, waar het hoofd zwijgend en met goedkeuring naar de verrichtingen kijkt van de geconcentreerde zachtaardige man aan mijn rechterzij. Behoedzaam betast hij de pols, vlakt af, wrijft weg en zijn geruststellende blik vleugelt de onrust onderuit. Tegen de tijd dat eindelijk de naald eruit kan en de katheter naar binnen wordt geschoven, leidt de rechterhand al een volstrekt eigen leven. Vaten wijken uiteen en openbaren, eerst aarzelend nog als trouwe wachters, de doorgang naar het kloppend hart.

Ze vallen uiteen in grilligheid verspreidt over de hartspier. Ik hoor Stevie Wonders Paradise in de rap versie en moet tegelijk denken aan Stromay’s Cancer. De spinachtige vangarmen, die op het hart geplakt zijn, lijken er sprekend op. Daar zit ook de boosdoener. Een vernauwing van de kransslagader, die me al dagen sart en teistert door de toevoer van de zuurstof geheel autonoom en volstrekt willekeurig te regelen.

Als ik na een goed uur weer boven kom, zit daar de familie. Ik wil ze de keizer zijn nieuwe kleren laten zien, ze gerust stellen, omarmen, nog veel meer sprookjes van de duizend en een nacht vertellen en van het grote wonder dat dotteren heet, iconische stents plaatst en levens verlengt. Het labyrint der vaten, ontwart en ontkluwt, een vierluik waardig. Niet het eind is in zicht, maar een nieuw begin.

One thought on “Een nieuw begin

Comments are closed.