Uncategorized

De wereld werd weer de mijne

‘Ik wens iedereen een ‘verbeeldingsvol’ jaar waarin je soms anders mag kijken naar de werkelijkheid en open staat voor bijzondere momenten. Omarm deze, schrijft ze op en lees ze terug als het nodig is.’

In de wensenregen van het oude naar het nieuwe jaar is deze bovenstaande van een lieve ‘drama’ vriendin op Facebook, de allermooiste.Mijn antwoord was ‘Beleef je werkelijkheid, doorleef je verbeelding’. Het kwam spontaan en recht uit het hart, waarna ik er nog even op moest kauwen.

Dat doe ik graag. Met zeeën van tijd uitgestrekt over deze hagelwitte blanco rustweken ligt het bijna voor de hand. Ik zie of hoor er een waarheid in. Het roept wakker, het voegt toe. Dat lokt een reactie uit. Daarna wil de geest er nog even mee stoeien. De intuïtie voedt, scheurt los, verbindt, ontlokt nieuwe wegen en andere gedachten. Met name de zinssnede ‘Waarin je soms anders mag kijken naar de werkelijkheid.’

IMG_7807 Matthieu Klomp

Ergens in het nog niet zo grijze verleden ligt een donkere wolk. Ze overspoelde zonder het in de gaten te hebben. Het was een afdaling naar het diepste duister. Het smeekte om opboksen tegen vooroordelen en veronderstellingen, het was mijn eer te na, had, nee, wilde niet verdedigen wat nooit aan de orde was geweest. Vertrouwen sijpelde als zand door de zeef en er bleef een diepe droefheid achter. Bij het lengen van de dagen in die tijd, net als nu ingezet met een vertwijfelde hoop, maar wel met een rotsvast vertrouwen dat er na regen zonneschijn zou zijn, werd met een zin een kleine kiem gezaaid.

‘Zoek de kunstenaar in jezelf’. Dat was de oproep die binnenkwam, verpakt in een typisch Amerikaanse manier van commitments, wollig en breedsprakig, met rake adviezen als je ze kon ontdoen van de valse sentimentaliteit waarin ze vertaald waren. Het vergde wat oefening maar door een en ander af te pellen kwam je tot die allerbelangrijkste kern. Het hele boek was een grote oproep tot zelfacceptatie en op zoek te gaan naar je eigen en soms nog verborgen kwaliteiten.

the artist way

Ik volgde de eerste aanwijzing, maar zoals zo vaak, had ik het verkeerd geïnterpreteerd. Het was de bedoeling dat je drie vellen vol zou schrijven, eigenlijk handgeschreven, maar ik toetste er op los. In mijn beleving had men gevraagd om nergens over te schrijven, alleen over datgene wat zich op dat moment manifesteerde. Zo werd een bouwproject op de weg een compleet orkest, waarin alle gereedschappen, zoals de pneumatische boor, de houweel, het schuren van de stenen, de stemmen van de mannen allemaal onderdeel van het muzikale intermezzo. Ik legde alles vast, een volledig zijn in het moment, zonder afleiding, zonder andere gedachte. Het kalmeerde en werkte troostend. Maanden heb ik zo elke ochtend voor het blog mijn ochtend vastgelegd en nooit was de een hetzelfde als de ander.

ro;trap stedelijk museum

De woorden die er voor moesten zorgen dat de lezer zichzelf zou omarmen deden dat onderhuids met de weldadige ingeruimde momenten alleen voor mij. een kunstuitje met mijzelf bijvoorbeeld, wat uitmondde in het over de drempel stappen van alleen naar de film gaan of naar een theaterstuk, alleen op natuurtochten en alleen een wijntje pakken op een heerlijk terras. Er gebeurde wat vriendin ieder meegeeft voor 2018. De blik veranderde, de gedachte ging dimensionaal, de beleving werd intenser. Door te focussen op de minder voor de hand liggende dingen werd er een andere werkelijkheid aangeboord, een nieuwe voeding. Buiten de gebaande paden het avontuur in jezelf tegemoet treden en durven afwijken van de geldende normen in een zoektocht naar de vierde dimensie om daar handen en voeten aan te geven. De donkere wolk loste op, de wereld werd weer de mijne.

 

 

 

 

 

One thought on “De wereld werd weer de mijne

Comments are closed.