Uncategorized

Dat deelzame leven

‘Uiteindelijk zijn we allemaal een verhaal’, zegt Maria Goosens in deel 2 van Vara’s Drama in TV Monument. Het was naar aanleiding van de vraag of ze het beroep van schrijver mooi vond. Het is een prachtige zinsnede en het klopt. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. De een kan het opschrijven en de ander leeft het en het is beide even waardevol.

Er zijn voordelen aan verbonden dat je media informatie tot je kan nemen, dat blijkt nu wel weer. Zo’n programma had ik in de drie uur dat ik normaliter gemiddeld televisie kijk, nooit meegekregen. Zondagmorgen, de laatste dag van het jaar. De wind huilt mee met al het drama, dat in dit jaar heeft plaatsgevonden. ik hoef het niet verder op te rakelen, maar de grande finale was mijn eigen teloorgang in het vuur van de strijd. Aan de andere kant is de wind en de regen ook een symbool van vernieuwen. Het is een vorm van wit wassen. De bladzijde omslaan en een tabula rasa tegemoet treden met de eerste schreden op het witte vel. Helemaal wit is het niet. Bagage haalt je in en dat neem je mee. Ik zou het niet achter me willen laten. Het hele vorige jaar heeft zo veel opgeleverd en gebracht. Niet alleen als het voorspoedig ging en voor de wind, maar ook door tegenslag, waar het rendement, het vergroten van inzicht, altijd meerwaarde opleverde.

049

Mijn moeder zei bij dergelijke dalen: Na regen komt zonneschijn. iedere morgen keek ze blij omhoog en aanschouwde de lucht, die zoals altijd in Nederland, onvoorspelbaar maar van een ongeëvenaarde schoonheid kon zijn. Ze had er ook een praktische reden voor. Kon de schone was naar buiten. Wij keken met kinderogen mee naar de wolken, die een pop-up sprookjesboek ontvouwden in wat even zo vrolijk een grote donderbui zou kunnen worden en altijd weer zagen we de schoonheid door de ogen van onze moeder heen.

Iedereen heeft een verhaal. Haar verhaal was  er misschien een uit duizenden en toch zo heel speciaal en niet alleen voor ons. Niet alleen zijn we allemaal een verhaal, maar ieder van ons is er de reden van dat het leven van een ander een wending kan nemen, een inzicht kan veranderen en een visie kan wijzigen. ‘Ik heb een steen verlegd’, zingt Bram Vermeulen. Dat is de opmaak van het leven. Hoe kort ook of hoe lang het duurt. Je hebt deel uitgemaakt van het leven in de breedste zin van het woord. Ergens heeft een radertje een ander in beweging gezet.

26060423_10211417735779218_3181723114293192699_o

Ik kijk naar buiten en zie daar. De donkere lucht heeft plaats gemaakt voor een prachtige blauwe lucht met witte watten wolken en zo waar ook de zon. Wat leuk dat de symboliek  zichzelf letterlijk bevestigt en mijn moeders woorden bewaarheid worden. Neem de laatste dagen. Een dalletje dat virus heette haalde de vaart uit mijn opmars naar het einde van de jaarwisseling. Mijn moeder stuurde dwars door wind en regen heen haar boodschap in de relativerende en toch zulke waardevolle woorden van Maria Goosens. ‘Uiteindelijk zijn we allemaal een verhaal’ en er achteraan de woorden van het gedicht van Stefan Hertmans op het raam waar mijn aandacht naar toe getrokken wordt als ik haar mooie luchten vast wil leggen. ‘Je kunt je leven elke ogenblik Opnieuw beginnen door niets Meer te willen dan dit nu’…

Eens zal de laatste keer zijn. Robert Long zingt in zijn afscheidslied ‘Die overleden is, die blijft dat tot het end.’ Daar valt niet aan te tornen, maar de verhalen leven voort en dat maakt onze ingenomen en straks weer verlaten ruimte zo bijzonder speciaal en waardevol. Voor en door ieder van ons. Dat deelzame leven.

One thought on “Dat deelzame leven

Comments are closed.