Uncategorized

De koning te rijk

Daar lag ik ineens. Van mijn sokken gekletst door de dienstdoende arts, die vermoedde dat de pericarditis ook wel eens een licht infarct zou kunnen zijn. Angst overspoelde het verdict van vier dagen eventuele opname. Traan spiegelde zich in dochterlief. Als de sluisdeuren eenmaal opengaan, vindt de onrust en de angst een makkelijke prooi. Wij bezitten in de familie een ‘hoog waterlander peil’.

Dan volgt er een opeenvolging van gebeurtenissen. Van de ene naar de andere eerste hulp. Alles komt langs. Het was een komen en gaan van ambulance personeel, verwisseling van kamers en bedden, verschuivingen in de prioriteiten.  Was je eerst omringd door alle zorg, een warm bad van niet aflatende aandacht dan duurde dat tot de volgende zich melden zou. Of de kwaal moet hoog boven alles uittorenen, zoals een mevrouw aan de overkant, die, veel te jong, twee flinke infarcten achter elkaar te verduren kreeg tot reanimatie aan toe. Nu ligt ze tegenover me op de afdeling en heeft het leed een gezicht gekregen. Het gezicht van de berusting en de hoop. We kijken naar elkaar en weten het. Zonder woorden smeed het lot een band.

Er aan vooraf ging een nachtelijke tocht door de gang, aangestuurd door een persoon, nu de drukte op de medium care de overhand nam. Een prachtige flipperkast zou het zijn, baf links, baf rechts en in mijn verbeelding ben ik de kleine, aan de heidenen overgeleverde knikker, die niet aflatend tegen de kanten aan botst en in vliegende vaart zijn eigen waarde tollend kwijt raakt. Niets is minder waar. Ze loodst me zorgzaam en voorzichtig door de uitgestrekte gangen heen. De stilte wordt onderbroken door bliep en ruis.

.IMG_1009

De vier persoonskamer, in diepe duisternis gehuld, schrikt op uit de slaap. Mijn adem klimt tegen de bedompte warmte op, het neonlicht omlijst het grote vierkante kader waar mijn bed in komt te staan. De man schuin tegenover mij rochelt een narrig welkom en pas als de duisternis is nedergedaald, valt het in een zagende stilte uiteen. Gordijnen ontnemen het zicht. De deur gaat potdicht. Adem in, adem uit. Er valt niet anders te doen dan een mindfull beleven. Ik hoor, voel en denk het nu, voor andere gedachten is geen ruimte, totdat de lichten aanfloepen van het bed tegenover mij en er en schimmenspel wordt opgevoerd door twee nachzusters en een oude man. De schaduwen vloeien weg over het plafond de omringende duisternis in en worden golvend een.

bloem.jpg

Bij het wegdommelen sluist de warmte de zuurstof weg en wordt ik luchtzoekend wakker. De deur moet open, bedissel ik, tegen de wens van de izegrim en wordt beloond door een van de verpleegkundigen. Een koele onderstroom bevrijdt de leefbaarheid.

De volgende ochtend is het verhaal van de zaalarts meer dan helder. Een virus vangen is vette pech, net als een griep oplopen. In de groep zijn er veel virale snottebellen, maar de vatbaarheid speelt een even grote rol. Of de busreizen met de sneeuw, de vermoeide tochten als een geëvenaarde Yeti, het racen tegen de klok, een onbegrensde groep kinderen.

Morgen nog een Echo en bij de juiste uitslag richting bank. Alle lieve berichten en apps zijn een riem onder het vliesdunne laagje om het hart, balsem voor de ziel en als ik met oud en nieuw thuis ben, voel ik mij straks daarmee de koning te rijk.

One thought on “De koning te rijk

  1. Dit is niet leuk, alhoewel fijn om jouw bericht juist nu te lezen.
    Hart onder je riem beter ff niet!! Te strak te benauwd maar wel zo gemeend. Graag verder vanaf de bank schrijven?! Houd moed!
    Koningin van de mooie zinnen!!
    Beterschap Berna 🍀😘 Virtueel dat is beter!

    Liked by 1 person

Comments are closed.