Uncategorized

Wat één beeld al niet vermag

Als een kacheltje ligt poes te ronken op schoot. Maar ze moet een ander plekje zoeken, anders is er geen plaats voor het kleine toetsenbord.Na een vruchteloze nacht is er tijd om te mijmeren. Gisteren haalde de slaap tijd in en schrok ik wakker in de waan van de dag, om half zeven pas. Dat betekende, snel in de benen en op weg naar de laatste dag voor de vakantie op de school in Woerden.

Vandaag ben ik gevrijwaard van wat mijn laatste invalochtend voor de vakantie zou zijn. Ineens ging pols een eigen leven leiden. Dinsdag scherpte ze de pijn aan en ontwaakte het kind in mij, dat naar haar moeder verlangde. Troostende wiegende armen om je heen, die zouden verzachten, de veilige warmte als beschutting tegen nog meer onheil.

IMG_0931.jpg

Die volgende ochtend te laat, maar voor de rust, precies op tijd, pijnvrij, wakker.  Wonderlijke zelfregulatie. Zonder gedachten te ventileren ging ik op weg naar school. Heerlijke oase van rust en sfeer, kinderen zo ongelooflijk lief voor elkaar, dat ik een paar maal ontroerd werd door de zorg en de aandacht, waarmee ze elkanders verdriet op merkten en aftroefden met een lief en wrijvend handje, een aandachtige armslag. ‘Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw’ zong door mijn hoofd vanuit dat verre katholieke verleden. Aandacht en de wetenschap dat er anderen zijn die een deel van de zorg over kunnen nemen. Onbetaalbare rijkdom.

Aan het eind van de ochtend ineens een malle dikke handpalm/pols. Het lijf leidt een eigen leven en er valt niets aan te beïnvloeden, vertelde de kwaal. Weer verbaasd, omdat ik zomaar tussendoor bij de arts terecht kon, waar anders een wachttijd van twee dagen normaal is. Dat voelde als de kinderlijke vertroosting van die ochtend. Ontspannen huisarts, ondanks de drukte en we grapten. ‘Ons kent ons’. Artritis en slijtage heerst in de familie, maar ik heb al genoeg bijgedragen aan de ongemakken. Dit mocht, wat haar betrof, van tijdelijke aard blijven. Daar zou ze voor duimen. Wat een glimlach teweeg bracht en de wetenschap dat erover me werd gewaakt. ‘Stil maar, wacht maar…’

Malle tweede keer, die overpeinzing en dat denken aan troost. In deze donkere dagen voor kerst, waar vocht en mist een droefheid verspreiden, maar de warmte van het verstrooide licht zo intiem en knus de gedachte leidt en er voor zorgt dat de ander meer betekenis krijgt dan anders. Vreedzaam en aandachtig.

IMG_0932.jpg

Ik bel op naar de invalschool van vandaag en deel mijn ongemak. Aan de andere kant van de lijn hoor ik de stilte en valt de hoop in scherven neer. Het enige wat ik kan doen is duimen voor nieuwe inval. Er zit niets anders op. Het is alleen voor de ochtend. De ontstekingsremmers doen goed werk, nu al. De nieuwe dag strekt zich uit in een oase van rust en tijd. Er hoeft niets meer. Eerder dan verwacht is de vakantie begonnen. Er wordt goed voor me gezorgd door dat eigenwijze lijf, dat de pas op de plaats geregeld heeft. Het voelt als een vertroosting, alweer. Kerst, het feest van de troost, van de warmte voor de ziener, die in de kleinste details kan treden. Die kleine wrijvende hand rust nu op mij en stuurt alles wat er aan beleving mogelijk is, rechtstreeks door. Wat één beeld al niet vermag!

2 thoughts on “Wat één beeld al niet vermag

  1. ‘Dat eigenwijze lijf dat de pas op de plaats geregeld heeft’…rust is nodig. Hoe mooi verwoord, hoe herkenbaar ook voor mij.

    Like

Comments are closed.