Uncategorized

Microniveau

Gisteren hadden we een integratie middag. Nee, dat is niet wat jullie denken. Dat mensen ingeburgerd dienen te raken, door zich de Nederlandse cultuur eigen te maken. Het is een middag schoolbreed verbroederen en verzusteren en niets is leuker dan dat proces te observeren.

IMG_0911.jpg

De opdracht was: ‘Teken jezelf aan het kerstdiner’. Een rand tussen bord en tafelkleed werd letterlijk de gouden draad. De vellen hadden allemaal hetzelfde formaat, het materiaal mocht eenieder zelf bepalen. Om een uur begonnen we eraan en om half drie was het weer gedaan, met opruimen incluis. Oudere kinderen komen de vijf en zesjarigen ophalen om vervolgens naar de klas te gaan waar ze zijn ingedeeld. Daar werd de korte uitleg gegeven. Denk groot. De gouden rand met de kartels naar benenden plakken op ongeveer tien centimeter van de kant.

Luisteren is een gave en wonderlijk genoeg had ik tussen de middag de uitleg naar mijn hand gezet en maakte ik in mijn hoofd ervan dat ze elkaar gingen schilderen.De ultieme verdieping is dat, dacht ik later. Het komt waarschijnlijk omdat ik in die vorm wel vaker twee aan twee heb laten werken. Maar goed. De bovenbouwers waren geweldig in het op sleeptouw nemen van de jongere kinderen. Er werden tafels in gebruik genomen en  op de vloer gewerkt en met een overgave hadden ze binnen no time de eerste opzet al klaar. Het kiezen van de materialen, waterverf, wasco, potlood, viltstift verliep soepel.

IMG_0910.jpg

Het nam, voor sommige jonge kinderen, wel de helft van de tijd om te acclimatiseren, door de overweldigende lijfelijke ruimte die werd ingenomen en de drukte die eruit ontstond. Geleide chaos was wel een inbreuk op het doorgaans rustige leven in ons heerlijke lokaal. Reuzen in kabouterland. De verlegen blikken van een van de meisjes, die vol angstig ontzag, schouders opgetrokken, licht hellend naar de tegenovergestelde zijde, naar de verrichtingen bleef kijken en stil zwijgend de invasie gelaten over zich heen liet komen, tot ze getrokken door het proces in volle overgave mee ging doen. Of een van de jongens, die mee zwom in de bravoure van de grote stoere jongen naast hem, ook gekke ogen, ook een gekke kleur haar, ook een gekke neus.

IMG_0907.jpg

Alle stereotypen trokken voorbij, maar tegelijkertijd met die heerlijke individuele kwinkslag. De chaoot, de gestructureerde, de bedachtzame, de weifelaar en de sociale. Ze waren creatief in het vinden van hun passende oplossing, impressionistisch, expressionistisch of zo realistisch mogelijk. De naïeve schilderkunst vierde hoogtij.  De halve borden onder aan de bladzijde kreeg een extra dimensie omdat daar doorgaans het lievelingseten te vinden was. Tomaat, of aubergine, pizza, vlees of broodjes en het zoeken naar de juiste tinten om het zo realistisch mogelijk te maken was aandoenlijk. Slingers of vlaggetjes vrolijkten het op. Een en al kerst. Hier en daar zelfs wat glitter erbij.

Wat een top opdracht en wat een warme overgave om de integratie zo tot vervolmaking te zien komen. Er werd geen onvertogen woord gesproken, maar wel veel gelachen of serieus met de opdoemende problemen omgegaan.  Men hielp elkaar en leende elkaars materialen uit. Aan het eind van de rit was alles weer opgeruimd, waar het hoorde. Dat is al betekenisvol op zich, want het zegt wat over de omgang met het materiaal.

Na school hebben we in de gangen van midden-en onderbouw een lange tafelop de ramen gerealiseerd. Een groot feest van kinderen, gebroederlijk en gezusterlijk naast elkaar in alle maten, rangen en standen, met de gouden draad letterlijk als de verbinding in een saamhorigheid, ongeacht de verschillen, die de wereld niet zou misstaan. Dat is de kracht van op micro niveau te beginnen.

One thought on “Microniveau

Comments are closed.